Γράφει ο Δημήτρης Στεφανάκης
Ο έρωτας στη λογοτεχνία είναι τόσο παλιά υπόθεση όσο και ο Όμηρος. Την κοσμογονία του Τρωικού πολέμου πυροδοτεί το παράνομο ειδύλλιο Πάρη και Ελένης. Η ερωτική αντιζηλία Αγαμέμνονα και Αχιλλέα επιφέρει τα μύρια δεινά στους πολιορκητές της Τροίας.
Από τους στίχους της Σαπφούς οδηγείται κανείς απευθείας στον αριστουργηματικό Φαίδρο του Πλάτωνα και στους Τραγικούς.
Η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή εμπεριέχει το διασημότερο ύμνο στον έρωτα ενώ ο Ευριπίδης φυλλομετρά όλες τις εκδοχές του: τον διονυσιασμό, στις «Βάκχες», την αφοσίωση στην «Άλκηστη», το εκδικητικό μένος της απόρριψης στη «Μήδεια», την αποθέωση της γυναικείας ομορφιάς στην «Ελένη».
Ο Βιργίλιος στην «Αινειάδα» του προβάλλει το σκληρό πρόσωπο του έρωτα στη σχέση Αινεία και Διδούς.
Οι Λατίνοι ποιητές με πρώτο και καλύτερο τον Οβίδιο υμνούν όλες τις μεταμορφώσεις του.
Ο Θερβάντες παρωδεί τις μυθιστορίες της ιπποσύνης με τον κατά φαντασία ερωτευμένο Δον Κιχώτη, ενώ ο Σαίξπηρ αναδεικνύει την κοσμογονική φύση του έρωτα στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», όπου το πάθος δύο νέων αμφισβητεί ευθέως την καθεστηκυία τάξη.
Από τους δασκάλους του 19ου αιώνα πρώτος ο Φλωμπέρ δίνει προβάδισμα στην ερωτική φύση της γυναίκας με τις νοσηρές αναζητήσεις της «Μαντάμ Μποβαρύ».
Ο Λέων Τολστόι προβάλλει την μεταφυσική εκδοχή του έρωτα στην τραγική μοίρα της Άννας Καρένινα.
Στις αρχές του 20ου αιώνα ο Ντ.Χ. Λόρενς παραβιάζει τη λογοκρισία της σάρκας στον «Εραστή της Λαίδης Τσάτερλι». Ύστερα από αυτόν ο έρωτας στη λογοτεχνία δεν είναι πια ο ίδιος.
*Με αφορμή το θέμα της εκδήλωσης “Ο έρωτας στη λογοτεχνία” που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 14/2/2014 στο βιβλιοπωλείο Public της Τσιμισκή.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ
