Τι είδα και τι κατάλαβα χθες στο «Δείπνο της Άνοιξης», στο κέντρο της Θεσσαλονίκης
Της Έφης Τσαμπάζη/ efi.tsabazi@gmail.com
«Μαμά, που είναι τα τραπέζια; Δεν θα τα στρώσουμε σήμερα;». Αυτή ήταν η απορία της κόρης μου την ώρα που πηγαίναμε το πρωί στον παιδικό σταθμό. Η συζήτηση έγινε φυσικά μπροστά στο «καφέ Άλφα». Το δεύτερο πλέον σπίτι της. Της εξήγησα και κατάλαβε. Δεν την άρεσε όμως η απάντησή μου. Ούτε και σε μένα….
Εκείνη την στιγμή όμως συνειδητοποίησα ότι το χθεσινό «Δείπνο της Άνοιξης» στην Αλ. Σβώλου ήταν μόνο η αφορμή. Η ζεστασιά που ζήσαμε όλοι όσοι συμμετείχαμε, η ουσιαστική γνωριμία και συνύπαρξη με τους γείτονες, τα χαμόγελα στους περαστικούς μπορούν να μπουν στην καθημερινότητά μας. Είναι τόσο εύκολο, τόσο αυθόρμητο και τόσο πραγματικά ωραίο!
Τι είδα;
Στις 7.30 το απόγευμα μαζί με την καλή μου γειτόνισσα και την κόρη μου κατεβήκαμε στο λατρεμένο «καφέ Άλφα». Ο κόσμος ακόμη δεν είχε μαζευτεί. Η μουσική είχε αρχίσει να παίζει. Καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι. Η μικρή Δέσποινα, σε χρόνο dt, έγινε η βοηθός της Γιασμίν. Άρχισαν να στρώνουν χάρτινα τραπεζομάντιλα και να προσφέρουν στον κόσμο νερά. Πόσο το χαιρόντουσαν τα παιδιά. Μπαινοέβγαιναν στο μαγαζί. Όλοι είχαν ένα καλό λόγο να τους πουν κ μια λιχουδιά να τους προσφέρουν. Βέβαια οφείλω να πω (κ από εδώ) ένα μεγάλο ευχαριστώ στα κορίτσια που δουλεύουν εκεί αλλά και στους ιδιοκτήτες γιατί όχι μόνο έκαναν όλες τις δουλειές τους με τη Δέσποινα στα πόδια τους (χωνόταν στο μπαρ, στην κουζίνα, παντού) αλλά κυρίως γιατί το απολάμβαναν.
Οι περαστικοί που περνούσαν ρωτούσαν που οφείλεται η αλλαγή σκηνικού. Η απάντησή μας τους εντυπωσίαζε. Εύχομαι να κάνουν και αυτοί στις δικές τους γειτονιές το ίδιο. Σιγά- σιγά ο κόσμος μαζεύτηκε. Γυναίκες κατέβαιναν από τα σπίτια τους με τάπερ, μαχαιροπίρουνα, πιάτα. Ο ένας προσέφερε τους μεζέδες του στον άλλον. Τα παιδιά άρχισαν να χορεύουν στο πεζοδρόμιο. Γνωριστήκαμε, ανταλλάξαμε ιδέες για τη γειτονιά μας, μοιραστήκαμε τους προβληματισμούς μας. Μα ήταν τόσο ωραία. Περνώντας την Εθνικής Αμύνης έφτασα στο καφέ «Άστορ». Τα ίδια χαμόγελα, η ίδια σύμπνοια. Τους περισσότερους δεν τους ήξερα. Χαιρετηθήκαμε όμως. Είμαστε γείτονες, είμαστε άνθρωποι. Επικοινωνούμε. Αυτό προσφέρει χαρά! Από μόνο του. Προορισμός μου το «Seven». Η Barbie έπρεπε να επιστραφεί. Ο Τέλλος Φίλης μπαινοέβγαινε. Σωστός μαέστρος των εκδηλώσεων. Τα προλαβαίνει όλα. Οι ματιές του γρήγορες. Ήθελε να πάνε όλα περίφημα και πήγαν! Στις βιτρίνες του καταστήματος οι ζωγραφιές των παιδιών που έλεγαν «μισώ τη βία». Στο κατώφλι του, φίλοι, κάτοικοι της Αλ. Σβώλου που έκαναν πράξη τις ευχές των μαθητών. Και είχαμε φτάσει στις 10 το βράδυ και κανένας δεν το κουνούσε. Οι εθελοντές, εξαιρετικοί, φρόντιζαν όχι μόνο όλες τις λεπτομέρειες αλλά και να συστήσουν τον κόσμο, να τους κάνουν μια παρέα. Και το πέτυχαν.
Τι κατάλαβα!
-Ο βροχερός καιρός δεν μας εμπόδισε να δείξουμε την ανθρωπιά μας
-Αυτά που μας ενώνουν είναι πολύ περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν
-Οι άνθρωποι είναι οι γειτονιές
-Με παρέα περνάς καλύτερα
*Ένα μεγάλο μπράβο και ένα μεγάλο ευχαριστώ στους διοργανωτές για αυτό που μας προκάλεσαν να ζήσουμε στην όμορφη γειτονιά μας, από την περασμένη Δευτέρα!
*Ελένη Βράκα ευχαριστούμε για τις φωτογραφίες!
[…] […]