ΑΠΟΡΙΕΣ / Ο ηθοποιός Λευτέρης Βλάχος παίζει στην «Ασκητική» του Καζαντζάκη που σκηνοθετεί ο Πάνος Αγγελόπουλος (με Ν. Τσακίρογλου – Κατ. Διδασκάλου) και ανεβαίνει αυτή την εβδομάδα, από την Τετάρτη 27/5 έως και την Κυριακή 31/5 στο θέατρο Αριστοτέλειον, και απαντά στις «50 Απορίες του Freethinker» (επιμέλεια: Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος) / 5 Νοεμβρίου 2007, η πρώτη μου επαφή με το θέατρο και γενικότερα με την τέχνη της υποκριτικής. Η αφορμή για ένα νέο και πολύ διαφορετικό ξεκίνημα στη ζωή, είναι η έκφραση, τα υπόλοιπα ερεθίσματα ήρθαν μόνα τους, είτε μέσα στην σχολή είτε έξω από αυτήν. Πρωτόγνωρα συναισθήματα και μια διαφορετικού τύπου καλλιέργεια πνευματική και ψυχική, αρχίζει να με καταλύει. Πλέον μόνιμος κάτοικος Αθηνών, εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος προσπαθώ στην κάθε μου δουλειά στο θέατρο να βάζω κίνητρα και να τα διεκδικώ ψυχή τε και σώματι. Τα θεατρικά μου βήματα στο σανίδι μου έχουν δώσει λύπες, που όμως μέσα από αυτές έγινα πιο δυνατός, αλλά και χαρές οι οποίες δεν ανταλλάσσονται με κανένα υλικό αγαθό.
Καφέ ή τσάι; / Τσάι ζεστό για να με χαλαρώνει ή κρύο για να με αναζωογονεί- Πρωινή συνήθεια / Μουσική, προσωπική υγιεινή και ένα ολοκληρωμένο πρωινό μου γεμίζουν τις μπαταρίες στο 100% και δεν υπάρχει περίπτωση να πέσω κατά την διάρκεια μιας μέρας είτε εύκολης είτε δύσκολης
- Δεν θα ήθελα να είμαι / Καχύποπτος, αλαζόνας και αφελής
- Δεν αλλάζω με τίποτε /Το νεύρο μου, το ξέρω ότι είναι δίκοπο μαχαίρι σε σχέση με τους άλλους, αλλά από εκεί ξεκινάει το «θεμιτό» θράσος για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων μου
- Τη θαυμάζω / …γιατί με γέννησε, με έπλασε, με πίστευε και με πιστεύει. Την λένε Μαμά. Σ’ΑΓΑΠΩ!
- Αγαπημένη μου γωνιά / Είναι η αλάνα που έμαθα να παίζω, να ανοίγομαι, να κοινωνοικοποιούμαι. Είναι το δεύτερο «παιδικό» μου δωμάτιο
- Αγαπημένο μαγαζί / Ως γνήσιος λάτρης του φαγητού θα επιλέξω τα «κοτόπουλα Βαλσαμάκης» στο Κολωνάκι και έπειτα ένα χαλαρό ποτό «Στο βάθος κήπος»
- Η μυρωδιά που με τρελαίνει / Όταν κάνω γυμναστική στην ύπαιθρο, 6 το πρωί, απόλυτα ανάλαφρη
- Η πρώτη μου ανάμνηση / είναι η στιγμή που γεννήθηκε μέσα μου τυχαία η επιθυμία να μάθω θέατρο. Από τότε ανακαλύπτω κάθε μέρα την προσωπικότητα του Λευτέρη
- Η τελευταία φορά που ντράπηκα ήταν… / στο πρώτο μάθημα υποκριτικής στην σχολή. Εκεί κατάλαβα ότι ή θα μάθεις να τσαλακώνεσαι και να εκφράζεσαι ή μείνε σπίτι σου.
- Δεν το γνωρίζετε αλλά είμαι καλός / στην ψυχολογία και στο μασάζ, μέχρι και σήμερα τα εξελίσσω
- Αγαπημένος τόπος / Κούβα και Μεξικό, δυο ταξίδια που πρέπει να γίνουν
- Απόδραση είναι / Λίγα ρούχα στην βαλίτσα και να πας όπου θες με παρέα τον εαυτό σου και μόνο
- Το ανεκπλήρωτο που με σημαδεύει / Η αποτυχία μου στον πρωταθλητισμό, στο ποδόσφαιρο
- Η στιγμή που με άλλαξε για πάντα / είναι η «προδοσία» από δυο σημαντικούς ανθρώπους στην ζωή μου. Εκείνη τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι τι έχει συμβεί, παύεις πλέον να εθελοτυφλείς και επανατοποθετείς.
- Ήρωάς μου είναι / Ο Σονγκόκου από την σειρά Dragonball
- Με τρομάζει / η αδιαφορία και ο «παρτακισμός». Όσο αυτές οι δυο έννοιες διαιωνίζονται τόσο ο άνθρωπος γίνεται πιο φοβικός
- Πιστεύω εις / … ένα Θεό
- Πατρικό σπίτι / Φαγητό, φωνές, παιχνίδια στην αυλή, «ξύλο» με τα αδέλφια μου!
- Το χωριό μου / πρώτο ταξίδι, πρώτο μπάνιο, ανεμελιά, ξύπνιος από το πρωί ως το βράδυ και τους γονείς μου να με ψάχνουν
- Φιλία εστί / να βλέπεις τον τοίχο που πηγαίνει με φόρα να «καρφωθεί» ο κολλητός σου και εσύ να γίνεσαι το σκαμπό για να περάσει από πάνω
- Ευτυχία / είναι η στιγμή που πέρασε από μπροστά σου χθες, δεν την αντίκρισες και χάθηκε. Γι’ αυτό τα μάτια ανοιχτά
- Επιτυχία / Είναι η ζωτικότητα του ανθρώπου, να μπορεί να κατασκευάσει ο ίδιος τα όνειρά του, να μην αφήνει κανέναν να του τα καταργεί και συνάμα να φτάνει στην υλοποίησή τους
- Ωριμότητα /Συνάδει μόνο με την αφαίρεση, ποτέ με την πρόσθεση. Τέλος οι εκπτώσεις
- Τις νύχτες ονειρεύομαι / Τα πάντα, γιατί πολύ απλά τα όνειρα δεν υπακούουν σε φραγμούς και κανόνες
- Πατρίδα / Η χώρα που γεννήθηκα, μεγάλωσα, παλεύω για αυτήν και δεν θα αφήσω κανένα «μεγάλο» όνομα να με κάνει να την μισήσω
- Ελευθερία είναι /η ανιδιοτελής εμπιστοσύνη προς τον απέναντι
- Αγαπημένο τραγούδι / «Να μ’ αγαπάς» Παύλος Σιδηρόπουλος
- Αγαπημένος στίχος / «Και όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε την γλώσσα σου, και κάντην να σωπάσει. Κόψ’ την σύρριζα, πέτα την στα σκυλιά. Το μόνο άχρηστο όργανο που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά» (από το ποίημα «Σώπα μην μιλάς» του Αζίζ Νεσίν)
- Αγαπημένος ποιητής / Κική Δημουλά
- Αγαπημένο βιβλίο / Δεν έχω βρει ακόμα ποιο θα μπορούσε να είναι το αγαπημένο μου, ίσως δεν έχω συνδεθεί ακόμα με κάποιο
- Αγαπημένος ζωγράφος / Μιχαήλ Άγγελος
- Αγαπημένη ταινία / Κουρδιστό Πορτοκάλι
- Ελληνικότητα / Θεσμοί , ήθη και έθιμα
- Πατριωτισμός / Υπεράσπιζε την χώρα σου, χωρίς όμως να κλείνεις την πόρτα στην διαφορετικότητα.
- Αγαπημένη πόλη / Θεσσαλονίκη
- Αγαπημένο νησί / τα δυο Κ: Κρήτη – Κέρκυρα
- Μου λείπει στην πόλη /Το χαμόγελο των ανθρώπων
- Λιτός βίος θα πει… / Να λες αυτό που σκέφτεσαι
- Πολιτική στα χρόνια της κρίσης / γιατί είχαμε πολιτική στα χρόνια προ κρίσης;
- Τέχνη στα χρόνια της κρίσης / Άνθιζε, ανθίζει και θα συνεχίζει να ανθίζει. Η ματαίωση της εξέλιξης της είναι ανέφικτη
- Μένουμε Ελλάδα ή φεύγουμε; /Αν είναι να οραματίζεσαι την εξέλιξη της χώρας, να παλεύεις και να διεκδικείς για αυτήν μένεις. Αν είναι να είσαι μόνο θεατής των καταστάσεων κάνε όπως καταλαβαίνεις, παντού υπάρχου καλύτερα, παντού και χειρότερα. Εξαρτάται από ποια οπτική γωνία το βλέπεις.
- Θέλω μια Ευρώπη που / να είναι ενωμένη και δίκαιη
- Αντίσταση στην κρίση /να πούμε επιτέλους μια φορά ΟΧΙ σε ΟΛΑ. Ούτως η αλλιώς ασφάλεια = συμβιβασμός , ευτυχία = πόνος
- Το μήνυμα στους πολιτικούς / να μάθουν να ακούν και να ευαισθητοποιούνται. Για να γίνει αυτό πρέπει να περπατήσουν δίπλα στον κόσμο, «με φόρμες»
- Το μήνυμα στον κόσμο / Να μπορεί να ρισκάρει
- Η παρήγορη σκέψη; / Ότι πάντα θα υπάρχει αύριο
- Η θετική σκέψη; / Ό,τι και να γίνει, την ύστατη στιγμή δεν θα μείνουμε μαριονέτες.
- Κάνω like / Στις επιλογές μου. Καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έχεις κάνει παρά για κάτι που έμεινε στο αν..
- Η ζωή μου με 6 λέξεις… / Νευρική. Απρόβλεπτη. Παθιασμένη. Εξελίξιμη. Τζογαδόρικη. Μελαγχολική.
Θέλω να σε πω κάτι ακόμη / Η «Ασκητική» του Καζαντζάκη θεωρώ πως είναι ένα διαχρονικό κείμενο, που σαγηνεύει τους ανθρώπους ανεξαρτήτου ηλικίας και εποχής. Αυτό συμβαίνει γιατί το κείμενο σε πολιορκεί, με εικόνες και νοήματα. Νοήματα που μέχρι και σήμερα ο άνθρωπος μάχεται να τα ερμηνεύσει. Είναι ένα κείμενο, το οποίο φέρνει αντιμέτωπο τον άνθρωπο με τις θεϊκές δυνάμεις και την ίδια ώρα και στιγμή τον φέρνει αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό. Το έργο για τον ηθοποιό είναι όχημα, για να πειραματιστεί. Η συμμετοχή μου σε μια τέτοια δουλειά από το 2011 έως και σήμερα, με έχει κάνει να δω πολλές και διαφορετικές σκηνοθετικές πτυχές του έργου. Κλείνοντας θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον σκηνοθέτη μου Πάνο Αγγελόπουλο.
