ΑΠΟΡΙΕΣ / Η Λιζέττα Βασιλειάδη εκθέτει τη ζωγραφική της δουλειά με τίτλο «Δράσις – Αντίδρασις» στην αίθουσα τέχνης “Λόλα Νικολάου” (Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη – εγκαίνια την Τρίτη 10 Νοεμβρίου στις 19.00), και απαντά στις «50 Απορίες του Freethinker» (επιμέλεια: Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος) / Να περιγράψω αυτό που είμαι σε εκατό λέξεις; Δύσκολο. Και αν αναρωτιέστε αν τις βρίσκω λίγες ή πολλές, σας λέω το εξής: Βρίσκομαι σε ένα σημείο της ζωής μου όπου ακόμα μπορώ να ορίζω στόχους και να κάνω προγράμματα. Άρα, εκατό λέξεις είναι λίγες. Αλλά έχω κάνει και κάποια πορεία μέσα στον χρόνο, οπότε κάνοντας αναδρομή –η οποία μοιραία μπερδεύεται με την αυτοκριτική- τα πράγματα δυσκολεύουν. Δεν ξέρω τι αξίζει να αναφερθεί και τελικά οι εκατό λέξεις μου φαίνονται πολλές. Στην ουσία λοιπόν: Αγαπώ την Τέχνη μου, αλλά πολύ περισσότερο λατρεύω την οικογένειά μου. Είμαι ζωγράφος… Καλύτερα θα έλεγα ότι είμαι ένας άνθρωπος που ζωγραφίζει. Γιατί για ‘μένα μετράει πάνω από όλα ο «άνθρωπος». Αυτό τα συνοψίζει όλα.
- Καφέ ή τσάι; / τσάι δαγκωτό!
- Πρωινή συνήθεια / Δεν κολλάω σε συνήθειες
- Δεν θα ήθελα να είμαι / γυναίκα σε κοινωνία παλαιοτέρων εποχών
- Δεν αλλάζω με τίποτε / τις ώρες με την οικογένειά μου
- Θαυμάζω / Αυτούς που καταφέρνουν να αλλάξουν την πορεία του κόσμου (προς το καλύτερο)
- Αγαπημένη μου γωνιά / το ατελιέ μου
- Αγαπημένο μαγαζί / Art-time
- Η μυρωδιά που με τρελαίνει / γιασεμί
- Η πρώτη μου ανάμνηση / η θάλασσα
- Η τελευταία φορά που ντράπηκα ήταν… / ντρέπομαι κάθε φορά που ένα παιδί πεινάει
- Δεν το γνωρίζετε αλλά είμαι καλή / στη σκοποβολή και το combat
- Αγαπημένος τόπος / θεατρική σκηνή
- Απόδραση είναι / να φεύγεις μακριά από ρόλο που σου έχει επιβληθεί
- Το ανεκπλήρωτο που με σημαδεύει / μουσική
- Η στιγμή που με άλλαξε για πάντα / το πρώτο κλάμα της Δελίνας και της Μυρτάλης
- Ήρωάς μου είναι / Indiana Jones!
- Με τρομάζει / ο πόλεμος
- Πιστεύω εις / ένα Θεό καλοσύνης
- Πατρικό σπίτι / Στην οδό Μαυροκορδάτου, αλλά γκρεμίστηκε. Έχασα τους παιδικούς μου τόπους. Ένα είδος ορφάνιας.
- Το χωριό μου / η γειτονιά μου
- Φιλία εστί / ανεκτίμητο αγαθό, η περιουσία μου
- Ευτυχία / να αγκαλιάζω τη Μυρτάλη
- Επιτυχία / να πετύχεις σπουδαία πράγματα χωρίς να χρειαστεί να ξεπουλήσεις την ψυχή σου
- Ωριμότητα / κάτι έχω ακούσει για αυτήν αλλά ακόμα την περιμένω
- Τις νύχτες ονειρεύομαι / Ναι, ονειρεύομαι…
- Πατρίδα / Μάνα μου Ελλάς αλλά και πολίτης του κόσμου
- Ελευθερία είναι / η δυνατότητα επιλογής
- Αγαπημένο τραγούδι / “Πάτωμα”, Βικτόρια
- Αγαπημένος στίχος / «Μούσα της νύχτας / τον λόγο μου ανάβλυσε από πηγή φωτός / γιατί ύμνο ανδρείας θέλω να ψάλω / γι’ Αυτούς / που χωρίς σταλαγματιά νερό / σαν πέτρες μεγαλώσανε / και ψάχνοντας αντίστροφα / να βρουν νερό και φως / πέτρινες ρίζες άπλωσαν / και άλωσαν / υπόγεια / και αντίστροφα την πόλη.»
- Αγαπημένος ποιητής / Καβάφης, Γώγου
- Αγαπημένο βιβλίο / Τα άπαντα του Καβάφη
- Αγαπημένος ζωγράφος / Βαν Γκογκ
- Αγαπημένη ταινία / “Της κακομοίρας”
- Ελληνικότητα / η υπέροχη γλώσσα μας για την οποία είμαστε υπερήφανοι
- Πατριωτισμός / η αγάπη για τον άνθρωπο
- Αγαπημένη πόλη / ΝΥ και Ρώμη
- Αγαπημένο νησί / Τήνος
- Μου λείπει στην πόλη / τα πάρκα και οι χώροι αμιγώς για τα παιδιά
- Λιτός βίος θα πει… / να συνειδητοποιούμε τις πλαστές ανάγκες που μας δημιουργούν
- Πολιτική στα χρόνια της κρίσης / ανύπαρκτη
- Τέχνη στα χρόνια της κρίσης / σκληρή, δύσκολη κι επίπονη
- Μένουμε Ελλάδα ή φεύγουμε; / Μένουμε!
- Θέλω μια Ευρώπη που / να θυμάται ότι το όνομά της είναι ελληνικό
- Αντίσταση στην κρίση / αλληλεγύη
- Το μήνυμα στους πολιτικούς / Μεταναστεύστε!
- Το μήνυμα στον κόσμο / Το μήνυμα είναι ένα: Αγαπάτε αλλήλους
- Η παρήγορη σκέψη; / Οι φίλοι μου
- Η θετική σκέψη; / διαφορετικές κάθε φορά, δεν πιστεύω στις συνταγές ευτυχίας
- Κάνω like / στην ευγένεια ψυχής και στο ήθος
- Η ζωή μου με 6 λέξεις… / Κρίτων, Δελίνα, Δημήτρης, Μυρτάλη, οι φίλοι μου, η δουλειά μου
Θέλω να σε πω κάτι ακόμη… / Στις 10 Νοεμβρίου εγκαινιάζεται κοινή έκθεση ζωγραφικής δικής μου και της κόρης μου, Δελίνας, στην Γκαλερί της Λόλας Νικολάου (Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη). Η Λόλα Νικολάου είναι μια γυναίκα ιδιαίτερα χαρισματική και σημαντική, που έχει την ικανότητα να ντύνει τα πάντα γύρω της με αύρα λαμπερή, που πηγάζει φυσικά από την ίδια. Η συγκεκριμένη δουλειά που θα εκτεθεί εκεί έχει ως βασικό θέμα τον άνθρωπο. Πλάσματα άλλοτε ασπρόμαυρα, άλλοτε χρωματιστά, ζουν, ανασαίνουν, κινούνται, περπατούν, διασχίζουν δρόμους και υδάτινα μονοπάτια. Όντα ατελή που δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν και διαρκώς κάτι αναζητούν, άνθρωποι που έχασαν κομμάτια τους στην πορεία της ζωής, παρουσίες με χρώματα που δονούν την φαντασία. Ο κόσμος μας. Εμείς. Όλοι εμείς που ακούραστα κινούμαστε, δημιουργούμε, αισθανόμαστε, υπάρχουμε.
