- ΣΕΙΡΑ: ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
- Gilles Martin–Chauffier: Το Παρίσι εν καιρώ ειρήνης
νουάρ μυθιστόρημα
Μετάφραση: Γιάννης Στρίγκος
Στο 18ο διαμέρισμα του Παρισιού, ανάμεσα στους γηγενείς Γάλλους, ζουν διάφορες εθνότητες, συγκεντρωμένες επί το πλείστον σε οικοδομικά συμπλέγματα μέσα σε τεράστια κτίρια: Άραβες, Εβραίοι, Αφρικανοί, Κινέζοι… Θεωρητικά, σε ειρηνική συνύπαρξη. Αρκεί όμως μια σπίθα για να πάρει φωτιά το καζάνι που βράζει: ένας νεαρός Άραβας επιτίθεται σε μια κοπέλα εβραϊκής καταγωγής σ’ ένα υπόγειο πάρκινγκ με σκοπό να της κλέψει την τσάντα. Δεν το κατορθώνει, με αποτέλεσμα εκείνη να τον σύρει στα δικαστήρια. Ο νεαρός αφήνεται ελεύθερος, αλλά μετά από λίγες μέρες δέχεται με τη σειρά του επίθεση από αγνώστους, που του παραμορφώνουν το πρόσωπο με βιτριόλι. Η Αραβική κοινότητα πιστεύει ότι οι Εβραίοι αντεπιτίθενται. Και ο Ερβέ Κερζενεάν, διοικητής του αστυνομικού τμήματος της περιοχής, αναλαμβάνει την υπόθεση. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα όταν στη συνέχεια απάγεται ο μικρός αδελφός της κοπέλας που είχε δεχτεί την επίθεση. Ο απαγωγέας ζητά ένα υπέρογκο ποσόν για λύτρα. Οι υποψίες, αυτή τη φορά, βαρύνουν φυσικά την αραβική κοινότητα. Και αρχίζει ένας ανεπίσημος πόλεμος που θα φέρει σιγά-σιγά στην επιφάνεια όλο το υπόβαθρο μιας κοινωνίας που ζει χωρισμένη σε «στρατόπεδα»: οι διάφορες εθνότητες των ξένων, οι «ορθώς σκεπτόμενοι» Γάλλοι πολίτες, μικροαστοί, μεγαλοαστοί, ακροδεξιοί, τα παρακλάδια της αστυνομίας, που δεν είναι πάντα υπεράνω υποψίας, τα πολιτικά πρόσωπα, που παίζουν τον δικό τους ρόλο… Ακόμη και ο ίδιος ο Νικολά Σαρκοζί που σε κάποιο σημείο καλείται να παρέμβει για να συμπαρασταθεί στην οικογένεια των Εβραίων, της οποίας ο γιος είναι το θύμα της απαγωγής…
Και η ηθική, μέσα σε όλα αυτά; Ο αστυνόμος Κερζενεάν, που κατάγεται από την Βρετάνη, μια περιοχή της Γαλλίας με τις δικές της ιδιαιτερότητες και που εν μέρει είναι «ξένος» μέσα στην ίδια του την χώρα, αρχίζει να αμφισβητεί τις ίδιες του τις απόψεις και να αλλάζει στάση. Στον δρόμο του θα βρεθεί και μια γοητευτική φιλόλογος που ανήκει στην αστική τάξη, η οποία κάθε άλλο παρά τυχαία φαίνεται να έχει μπλεχτεί σ’ αυτή την ιστορία. Και οι εξελίξεις θα είναι απρόσμενες.
Ο Ζιλ Μαρτέν-Σοφιέ, αρχισυντάκτης του πολύ γνωστού περιοδικού Paris Match, με αρκετά βιβλία στο ενεργητικό του και βραβευμένος ήδη στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας, υπογράφει ένα μυθιστόρημα που «ακολουθεί την μουσική της εποχής», όπως λέει χαρακτηριστικά και ο ίδιος. Με χιούμορ και ενίοτε με κυνισμό, σκιαγραφεί τους χαρακτήρες μιας κοινωνίας της οποίας τα μέλη, ανεξάρτητα από το που ανήκουν, χρησιμοποιούν «διπλή γλώσσα» και γερές δόσεις υποκρισίας προσπαθώντας να επιβιώσουν σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη, το Παρίσι, που υποτίθεται πως ζει «εν καιρώ ειρήνης»… Μιας παράδοξης ειρήνης, στην πραγματικότητα.
- Jonathan Coe: Expo 58
μυθιστόρημα
Μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου
Expo 58– Όμορφα κορίτσια, σκοτεινοί κατάσκοποι κι ένας ναΐφ Εγγλέζος εν συγχύσει στην ηπειρωτική Ευρώπη πρωταγωνιστούν στο πανέξυπνο κωμικό μυθιστόρημα του Τζόναθαν Κόου.
Λονδίνο, 1958: ο συνεσταλμένος Τόμας Φόλεϊ, δημόσιος υπάλληλος, αποχωρίζεται με συνοπτικές διαδικασίες το γραφείο του στην Κεντρική Διεύθυνση Πληροφοριών και αποστέλλεται για έξι μήνες στις Βρυξέλες. Του έχει ανατεθεί να επιβλέπει την Μπριτάνια, την ολοκαίνουργια παμπ που θα αποτελέσει την καρδιά της βρετανικής παρουσίας στην Expo 58 – τη μεγαλύτερη παγκόσμια έκθεση του αιώνα και την πρώτη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Φτάνοντας στον τόπο της έκθεσης, ο Τόμας αισθάνεται αμέσως πως έχει αποδράσει από μια καταπιεσμένη, οπισθοδρομική χώρα και πως έχει πέσει με τα μούτρα σε μια εποχή μοντερνισμού και αισιοδοξίας. Σαγηνεύεται εξίσου τόσο από το σουρεαλιστικό «Ατόμιουμ», το γιγαντιαίο γλυπτό που βρίσκεται στο κέντρο αυτού του θαυμαστού καινούργιου κόσμου, όσο και από την Αννέκε, την όμορφη Φλαμανδή οικοδέσποινα που τον παραλαμβάνει από το αεροπλάνο. Αλλά η πρωτόγνωρη αυτή αίσθηση ελευθερίας έχει και το τίμημά της για τον Τόμας: ενώ ο Ψυχρός Πόλεμος βρίσκεται στο απόγειό του, οι πονηροί Βέλγοι έχουν τοποθετήσει το αμερικανικό και το σοβιετικό περίπτερο το ένα δίπλα στο άλλο – και επίσης, γιατί ακολουθούν παντού τον Τόμας αυτοί οι δύο μυστηριώδεις απεσταλμένοι των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών; Όσο κι αν η Expo 58 αντικατοπτρίζει ένα μέλλον λαμπερό για την Ευρώπη αλλά και για τον ίδιο, σύντομα ο Τόμας θα αναγκαστεί να αποφασίσει σε τι είναι πραγματικά αφοσιωμένος, τόσο στον προσωπικό όσο στον δημόσιο βίο του.
«Ο Κόου διαθέτει πανίσχυρη παρατηρητικότητα και τεράστιο λογοτεχνικό χάρισμα». Sunday Times
«Κανείς άλλος δεν παντρεύει πιο αριστοτεχνικά την ευφάνταστη φόρμα με την ποικιλία του ύφους».
Time Out
«Ο Κόου είναι ένας από τους ελάχιστους μυθιστοριογράφους που καταφέρνει να μας πει κάτι για την ιδιοσυγκρασία της εποχής μας».
Observer
«Ευτυχώς, υπάρχει και ο Τζόναθαν Κόου, που με τη νοσταλγική του μυθοπλασία καταγράφει όσα έχασε η Βρετανία τα τελευταία τριάντα χρόνια.
Scotland on Sunday
Από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Τζόναθαν Κόου:
Το σπίτι του ύπνου
Τι ωραίο πλιάτσικο!
Η λέσχη των τιποτένιων
Οι νάνοι του θανάτου
Ο κλειστός κύκλος
Σαν τη βροχή πριν πέσει
Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ
Ο σπασμένος καθρέφτης
- Eric Fottorino: Κορσακόφ
μυθιστόρημα
Μετάφραση: Στέργια Κάββαλου
Επιμέλεια: Μαριάννα Μαντά
Ο ήρωας του μυθιστορήματος του Ερίκ Φοτορινό, διακεκριμένος γιατρός, πάσχει από το σύνδρομο Kόρσακοφ, μια γενικευμένη διαταραχή της μνήμης που ένα από τα συμπτώματά της είναι η μυθοπλασία, δηλαδή η απόπειρα αντιστάθμισης των κενών της μνήμης. Εδώ στηρίζει τη δική του μυθοπλασία ο Φοτορινό, δίνοντας στον ήρωά του την ευκαιρία να κατασκευάσει μια εναλλακτική βιογραφία του. Μπορεί να είναι τα πάντα… αλλά όχι ο εαυτός του.
«Ένα σπουδαίο μεταφυσικό μυθιστόρημα με αστυνομική πλοκή. Τα πρόσωπα του Φοτορινό θυμίζουν ήρωες αρχαίας ελληνικής τραγωδίας».
Lir
Ο Ερίκ Φοτορινό διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας Le Monde. Από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά του Κινηματογραφικά φιλιά (Βραβείο Femina).
- Philip Roth: Θέατρο του Σάμπαθ
Μετάφραση: Ανδρέας Β. Βαχλιώτης
Επιμέλεια: Κατερίνα Σχινά
Ο κάποτε σκανταλιάρης, εφευρετικός μαριονετίστας, Μίκι Σάμπαθ στα εξήντα τέσσερά του εξακολουθεί να είναι προκλητικά ανταγωνιστικός και αχαλίνωτα λάγνος. Αλλά μετά τον θάνατο της ερωμένης του ο Σάμπαθ ξεκινάει ένα θυελλώδες ταξίδι στο παρελθόν του.
Πολιορκημένος από τα φαντάσματα εκείνων που πολύ τον αγάπησαν και πολύ τον εμίσησαν, θα φθάσει στην κορυφή της τρέλας και της εξόντωσης, μετά από μια διαδοχή από κωμικοτραγικές περιπέτειες.
“Το Θέατρο του Σάμπαθ” είναι μια σατιρική δημιουργία επικών διαστάσεων και ο Μίκι Σάμπαθ είναι ο Γαργαντουικός ήρωάς της. Όσο για τον Φίλιπ Ροθ, σ’ αυτό το εικοστό πέμπτο βιβλίο του βρίσκεται στην κορυφή της δημιουργικής του ωριμότητας.
«Αστείο… συγκινητικό, ευφάνταστο, βαθύ…
Αριστούργημα»
Times Literary Supplement
Το Θέατρο του Σάμπαθ κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα ελληνικά από τις εκδόσεις Χατζηνικολή στη μετάφραση του Ανδρέα Β. Βαχλιώτη.
Από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία Φίλιπ Ροθ:
Αντίο Κολόμπους
Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής
Το σύνδρομο Πόρτνοϊ
Η αντιζωή
Φεύγει το φάντασμα
Αγανάκτηση
Ο καθηγητής του πόθου
Η ταπείνωση
Αμερικανικό ειδύλλιο
Νέμεσις
Πατρική κληρονομιά
- Hannah Tinti: Ο καλός κλέφτης
μυθιστόρημα
Μετάφραση: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου
Σε ένα ορφανοτροφείο της Νέας Αγγλίας τον 19ο αιώνα ο μικρός Ρεν αγωνιά αν θα βρεθεί ποτέ οικογένεια για εκείνον κι αναρωτιέται τι να απέγινε άραγε το κομμένο αριστερό του χέρι. Ο παράξενος άνδρας που κάποια μέρα έρχεται να τον πάρει, θα του προσφέρει ένα πλήθος από απροσδόκητες ιστορίες για το παρελθόν του ίδιου και της οικογένειάς του, και ταυτόχρονα θα τον κάνει μέλος μιας αλλόκοτης συντροφιάς απατεώνων και κλεφτών. Οι περιπέτειές τους θα οδηγήσουν τον Ρεν όλο και πιο βαθιά στις σκοτεινές γωνιές ενός τόπου άγριου, όπου θα γνωρίσει το έγκλημα, τη βαρβαρότητα, την απογοήτευση αλλά και τη φιλία, ώσπου να φτάσει τελικά σε κάτι που θεωρούσε χαμένο για πάντα: την αλήθεια.
Μια ιστορία σαρδόνια και ατμοσφαιρική, σκληρή και αστεία είναι το πρώτο μυθιστόρημα της πολλά υποσχόμενης και βραβευμένης Χάνα Τίντι. Ο Καλός Κλέφτης διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά του καλού, κλασικού, σφιχτοδεμένου και ευαίσθητου μυθιστορήματος σε συνδυασμό με τη φρεσκάδα και το χιούμορ μιας νέας σπουδαίας πένας.
«Είναι από τις ιστορίες που θα διάβαζες όλη μέρα, αν είχες μείνει στο σπίτι και δεν είχες πάει σχολείο… Η Τίντι είναι γενναιόδωρη με τα διόλου ευκαταφρόνητα αφηγηματικά της χαρίσματα».
New York Times Book Review
«Ένα ντεμπούτο με ύφος, ιδιαιτερότητα και σιγουριά… Η Τίντι επιβεβαιώνει τη θέση της ως μια από τις πιο έξυπνες και εύστροφες νεαρές συγγραφείς στην Αμερική σήμερα».
Entertainment Weekly
«Υπέροχα απολαυστικό… πλούσιο σε αισθήσεις, γεμάτο εκπληκτικές ανατροπές και ολοζώντανους χαρακτήρες που συναρπάζουν».
Kirkus Review
«Η Τίντι έφτιαξε ένα ολόφρεσκο, σαγηνευτικό αφήγημα στην εδώ πλευρά του Όλιβερ Τουίστ».
Περιοδικό Oprah
Μια θαυμάσια περιπέτεια, με ισχυρές επιρροές από τον Πόε, τον Ντίκενς και την Πατρίσια Χάισμιθ. Ένα έξοχο πρώτο μυθιστόρημα».
Harpers Bazaar, Αυστραλία
«Πανέμορφο μυθιστόρημα, εκθαμβωτικό ντεμπούτο».
Sunday Telegraph, Αυστραλία.
«Η Τίντι είναι μια ολοκληρωμένη μυθιστοριογράφος, που ανανεώνει εξαιρετικά την κλασική θεματολογία και τις πλοκές». Περιοδικό Saga
«Απόλυτα συναρπαστικό, μεθυστικό ανάγνωσμα».
Time Out New York
«Στον Καλό Κλέφτη ο αναγνώστης βρίσκει μυθοπλασία δοσμένη με απλά λόγια και γεμάτη από όλες τις παραδοσιακές αρετές: τη σφιχτή πλοκή, τη γνήσια καθαρότητα, τη σωματικότητα και την πλήρη απουσία συγγραφικού μανιερισμού… μια αμερικανική ντικενσιανή ιστορία με πινελιές Χαριποτερικού χιούμορ και με φόντο ένα μακάβριο κομμάτι από την απόκοσμο ιστορία της Νέας Αγγλίας».
«Αυτό το εντυπωσιακό ντεμπούτο αποτελεί φόρο τιμής στις παλιές καλές αγορίστικες περιπέτειες, ενώ ξεδιπλώνεται σαν ιστορία του Ρόμπερτ Λιούις Στίβενσον μέσα στον σκληρό και βρόμικο κόσμο της αποικιοκρατικής Νέας Αγγλίας. Το ίδιο το παράδοξο της ιστορίας είναι σαγηνευτικό».
New Yorker
«Μπορεί να είναι κάπως γραφικό να φανταζόμαστε πως υπάρχουν ακόμα οικογένειες που διαβάζουν μαζί δυνατά ιστορίες τα βράδια (πού να προλάβει κανείς, με τόσους ιστότοπους), αλλά αν είστε απ’ αυτούς, λάβετε υπόψη το γοητευτικό πρώτο μυθιστόρημα της Χάνα Τίντι… Θα βρείτε όσο σασπένς και ανατροπές χρειάζεστε για να ικανοποιήσετε τον Ντίκενς μέσα σας».
Washington Post
«Ο Καλός Κλέφτης της Χάνα Τίντι έχει όλα τα προσόντα ενός κλασικού».
San Francisco Chronicle
«Σου υπενθυμίζει γιατί ερωτεύτηκες, κάποτε, το διάβασμα».
Philadelphia Inquirer
Η Χάνα Τίντι μεγάλωσε στο Σέιλεμ της Μασαχουσέτης. Η συλλογή διηγημάτων της με τίτλο Animal Crackers επαινέθηκε θερμά από κριτικούς και κοινό καθιστώντας τη μια από τις πλέον ελπιδοφόρες πένες στις ΗΠΑ. Ο Καλός Κλέφτης είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των Αξιοσημείωτων Βιβλίων των New York Times και κέρδισε το Βραβείο Πρώτου Μυθιστορήματος John Sargent Sr. Η Χάνα Τιντι είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού One Story και ζει στη Νέα Υόρκη.
- Λευτέρης Καλοσπύρος: Η μοναδική οικογένεια
μυθιστόρημα
Λίγες μέρες προτού δώσει τέλος στη ζωή του, ο νεαρός Ανδρέας Αριθμέντης, χρονικογράφος της πτώσης του οίκου των Αριθμέντη, μιας οικογένειας νευρικών, ξεροκέφαλων συγγραφέων κι αρχιτεκτόνων, ολοκληρώνει ένα θεατρικό έργο, το μοναδικό που θα καταφέρει να τελειώσει στη βραχύβια συγγραφική καριέρα του. Είναι η ιστορία «της μοναδικής ελληνικής οικογένειας που δεν έπαιξε στο χρηματιστήριο», όπως φροντίζει κάθε τόσο να υπενθυμίζει ο Μιχάλης, συγγραφέας-φάντασμα ευτελών ευπώλητων ρομάντζων και ανέκδοτων σοβαρών αφηγημάτων, στη σύζυγό του Μάρθα και την εννιάχρονη κόρη τους Χριστίνα, το παιδί-θαύμα που σαρώνει τους ανήλικους αντιπάλους της στο σκάκι και κατατροπώνει τους ενήλικους συμπαίκτες της στο τηλεπαιχνίδι γνώσεων που συμμετέχει κατ’ εξαίρεση. Όμως ο Ανδρέας δεν σκοπεύει να αφήσει πίσω του μόνο το θεατρικό έργο. Στον φάκελο που προτίθεται να παραδώσει σε μια νοικιασμένη θυρίδα με αποδέκτες τον πατέρα και τον αδερφό του, έχει συγκεντρώσει διηγήματα και κομμάτια από ημιτελή ή ολοκληρωμένα μυθιστορήματα, γραμμένα από τον ίδιο, τον αδερφό του αλλά κι από ήρωες του θεατρικού έργου. Τι ρόλο παίζουν στα κείμενα του Ανδρέα ο σύγχρονος κορεάτικος κινηματογράφος, το κυνήγι μπεκάτσας και η ερωμένη του αδερφού του, η μυστηριώδης Ντάλια, για το παρελθόν της οποίας δεν είναι γνωστά παρά ελάχιστα στοιχεία; Πόσο ελεύθερος είναι ένας μυθιστορηματικός ήρωας να χαράξει το δικό του πεπρωμένο και ποια τα όρια ανάμεσα σε μια «αληθινή μυθιστορία» και την πλαστή μυθιστορία που είναι εγκιβωτισμένη μέσα της; Η μοναδική οικογένεια είναι ένα μυθιστόρημα για την επινόηση του εαυτού στην εποχή του ίντερνετ και για το πέρασμα από έναν κόσμο παγιωμένων αυταπατών σε έναν κόσμο δυσοίωνων αμφιβολιών.
***
Ο Λευτέρης Καλοσπύρος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980. Σπούδασε Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών και της Τεχνολογίας στο ίδιο τμήμα. Άρθρα και κριτικές του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά Διαβάζω, Ο Αναγνώστης και The Books’ Journal καθώς και στην επιθεώρηση European Journal of American Studies. Η Μοναδική οικογένεια είναι το πρώτο του βιβλίο.
- ΣΕΙΡΑ: ΠΟΙΗΣΗ
- Γιάννης Δούκας: Το σύνδρομο Σταντάλ
Μετά τα ποικίλματα
H βόλτα μου ανασκαφή κι ο δρόμος
μια φλέβα χαραγμένη της ερήμου,
εγκάρσια τομή στην εποχή μου
νωπή, βαθιά. Ανοίγοντάς την, όμως,
κι όλες τις περασμένες φανερώνει,
περίτεχνα ποικίλματα στο γκρίζο
σκυρόδεμα του τόπου μου. Τι χτίζω;
Κάτι που θ’ αντιστέκεται στη σκόνη
ή που σωρεύει σκόνη παραπάνω;
Ψάχνω να βρω, μ’ απόγνωση, την ύλη
την πρώτη μου κι αστείρευτη να στείλει,
σαν μήνυμα, μορφή, για ν’ ανασάνω
πιο πέρα απ’ τις γωνιές και τις γραμμές σου,
Γοργόνα μου, πουκάμισο του Νέσσου.
Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο του Γιάννη Δούκα Στα μέσα σύνορα (Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Ποιητή του περιοδικού Διαβάζω)
- ΣΕΙΡΑ: ΙΣΤΟΡΙΑ
- Saul Friedländer: Η ναζιστική Γερμανία και οι Εβραίοι, τόμοι 2, 1933-1945
Βραβείο Πούλιτζερ
Βραβείο Ειρήνης των Γερμανών Βιβλιοπωλών
μετάφραση: Ήλια Ιατρού
επιμέλεια: Άννα Μαραγκάκη
επίμετρο: Ρίκα Μπενβενίστε
«Η μεγαλόπνοη δίτομη σύνθεση του Saul Friedländer, Η ναζιστική Γερμανία και οι Εβραίοι (που πρωτοεκδόθηκε το 1997 και το 2007 ) αποτελεί το νέο ορόσημο για την ιστοριογραφία του Ολοκαυτώματος. Ανταποκρίνεται στις μεθοδολογικές, πολιτικές, εν τέλει και ηθικές, προκλήσεις που τέθηκαν στην έρευνα στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, όταν, καθώς τα περισσότερα πώς της διαδικασίας της εξόντωσης είχαν πλέον απαντηθεί, πλήθαιναν οι ερμηνείες σχετικά με τα γιατί και αναδεικνύονταν τα διακυβεύματα της μνήμης του Ολοκαυτώματος και τα όρια των τρόπων να γράφεται η ιστορία του.
Πίσω από τις μεθοδολογικές αρχές και τις αφηγηματικές επιλογές του Friedländer βρίσκεται ο διανοούμενος που αναμετρήθηκε με την εμπειρία του παιδιού που επέζησε της Shoah και ο ιστορικός που στη διάρκεια της καριέρας του συμμετείχε ενεργά στις συζητήσεις και τις διαμάχες που σφράγισαν την ιστοριογραφία του Ολοκαυτώματος: τη συζήτηση για τις “λειτουργιστικές” σε σχέση με τις ιδεολογικές ερμηνείες της “Τελικής Λύσης”, την Historikerstreit και τους “πολέμους της μνήμης”, τις μαρτυρίες των θυμάτων και τον επιστημολογικό σχετικισμό.
Όταν ο Friedländer επικεντρώνει στη ναζιστική ιδεολογία, επισημαίνει τις αμφισημίες της, αλλά θεωρεί ότι η ιδεολογία αυτή υπαγόρευσε τη γερμανική πολιτική καθιστώντας την εξόντωση των εβραίων αναπόσπαστο κομμάτι της και πρωταρχικό της στόχο. Δίνει έμφαση στη φυλετική, αντισημιτική ρητορική του ναζισμού και στο γεγονός ότι ο ίδιος ο Χίτλερ ενεχόταν στη λήψη όλων των σημαντικών αποφάσεων. Η αντισημιτική εμμονή, υποστηρίζει, βρισκόταν στην καρδιά του ναζιστικού ιδεολογικού σύμπαντος, ως ενοποιητικός κώδικας της φυλετικής κοινότητας και ως μέσο διαρκούς κινητοποίησης του καθεστώτος. Υπενθυμίζει τον θρησκευτικής Αποκάλυψης χαρακτήρα του Mein Kampf, διατυπώνει τον όρο “λυτρωτικός αντισημιτισμός” του οποίου τις ιστορικές συντεταγμένες εντοπίζει αφενός στη ριζωμένη στον γερμανικό και ευρωπαϊκό αντισημιτισμό αντι-εβραϊκή κουλτούρα, την οποία αναπαράγει και καλλιεργεί το ναζιστικό σύστημα, και αφετέρου στην κρίση του φιλελευθερισμού με τον οποίο είχαν ταυτιστεί οι περισσότεροι εβραίοι, όταν δεν είχαν ταυτιστεί με τον επαναστατικό σοσιαλισμό: οι εβραίοι αναδείχθηκαν σε εκπροσώπους του κόσμου τον οποίο μάχονται έως θανάτου οι εχθροί του φιλελευθερισμού, του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.
Ο Friedländer μέσα από την αναμέτρηση με την ατομική και συλλογική τραυματική εμπειρία, τη μακρόχρονη έρευνα και τον θεωρητικό στοχασμό επιτυγχάνει ένα αισθητικό και επιστημολογικό επίτευγμα. Μια ιστορία που ολοκληρώνεται ενσωματώνοντας την οπτική των θυμάτων, μια ιστορία που με όλες και παρ’ όλες τις εξηγήσεις και απαντήσεις της δεν εξημερώνει το παρελθόν σε μια αρεστή ερμηνεία αλλά αφήνει στον αναγνώστη μια στοχαστική απορία».
από το επίμετρο της Ρίκας Μπενβενίστε
Ο Saul Friedländer είναι καθηγητής της ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (UCLA).
- Έφη Αβδελά: ‘Νέοι εν κινδύνω’: επιτήρηση, αναμόρφωση και δικαιοσύνη ανηλίκων μετά τον πόλεμο
Τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες χιλιάδες αγόρια και κορίτσια απασχόλησαν τα δικαστήρια ανηλίκων στην Ελλάδα είτε επειδή διέπραξαν κάποιο αδίκημα είτε επειδή θεωρήθηκε ότι διατρέχουν «ηθικό κίνδυνο» να διαπράξουν κάποιο στο μέλλον ή επειδή οι γονείς τους δήλωναν αδυναμία να τα τιθασεύσουν. Η συμπεριφορά παιδιών και εφήβων στο πλαίσιο της οικογένειας και του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος, οι συνθήκες ανατροφής και διαβίωσής τους και τα παραστρατήματά τους αποτέλεσαν το αντικείμενο πλήθους εκθέσεων από «επιμελητές ανηλίκων» και τροφοδότησαν έναν κανονιστικό λόγο για τις προοπτικές όσων επιδείκνυαν «αντικοινωνική συμπεριφορά» και τα μέτρα που θα τους μετέτρεπαν σε «χρηστούς και άριστους πολίτες». Την ίδια εποχή οι ανησυχίες για τη συμπεριφορά των νέων μετατράπηκαν σε πολιτικό ζήτημα με εθνικές και διεθνείς διαστάσεις: γύρω από αυτό διαμορφώθηκαν διεθνικές πολιτικές, οργανώθηκαν κρατικές και ιδιωτικές παρεμβάσεις, θεσπίστηκαν νομοθετήματα και γράφτηκαν επιστημονικές πραγματείες.
Το βιβλίο εξετάζει ορισμένες από τις μορφές που πήρε η πειθάρχηση των νέων μετά τον πόλεμο μέσα από τρεις αλληλένδετες διαστάσεις: το διεθνές δημόσιο ζήτημα της «νεανικής παραβατικότητας» – και της ελληνικής εκδοχής της, της «παιδικής και νεανικής εγκληματικότητας»∙ τη συγκρότηση και λειτουργία του μηχανισμού δικαιοσύνης ανηλίκων∙ και τις σχέσεις ανάμεσα στους επιμελητές και τις επιμελήτριες ανηλίκων, τους ανήλικους που είχαν αναλάβει να επιτηρήσουν και να αναμορφώσουν και τις οικογένειές τους σε μια περίοδο μεγάλων κοινωνικών και πολιτισμικών ανακατατάξεων.
Η μελέτη στηρίζεται σε πλούσιο και ποικίλο πραγματολογικό υλικό: δημοσιεύματα της εποχής, ελληνικά και ξένα, για τη νεανική «παραβατικότητα» ή «εγκληματικότητα»∙ ατομικούς φακέλους αγοριών και κοριτσιών που απασχόλησαν το μηχανισμό δικαιοσύνης ανηλίκων στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη τις δεκαετίες του ’50 και του ’60∙ και προφορικές μαρτυρίες παλαιών επιμελητών και επιμελητριών ανηλίκων για την εργασιακή τους εμπειρία. Οργανώνεται σε τρία επίπεδα: παρακολουθεί τη μακρά διαδικασία κατά την οποία επινοείται η «νεανική παραβατικότητα» σε διεθνές και η «παιδική και νεανική εγκληματικότητα» στο ελληνικό πλαίσιο και συγκροτείται ο μηχανισμός δικαιοσύνης ανηλίκων∙ εξετάζει τα κοινωνικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών της αφήγησης, επιμελητών, ανήλικων και των οικογενειών τους∙ και αναδεικνύει τα υποκείμενα ως φορείς δράσης.
Προσεγγίζοντας τη μεταπολεμική περίοδο από τη σκοπιά της καθημερινότητας, η μελέτη δείχνει ότι χαρακτηρίζεται από διάχυτη ηθικολογία και ποικίλες τεχνικές επιτήρησης, αλλά και από την υπόγεια δυναμική των κοινωνικών μετασχηματισμών που τις υπονόμευσαν πολύ νωρίτερα από ό,τι συνήθως γίνεται αποδεκτό.
Η Έφη Αβδελά είναι καθηγήτρια Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
- Γιώργος Δερτιλής: Συνειρμοί, μαρτυρίες, μυθιστορίες
Πρωτανοίγοντας σε μια τυχαία σελίδα αυτό το βιβλίο, ο αναγνώστης θα το χαρακτηρίσει ίσως δοκίμιο – επειδή έτυχε να πέσει σε κείμενο «δοκιμιακό». Έπειτα, ξεκινώντας το βιβλίο από την αρχή, θα αλλάξει γνώμη. Θα το χαρακτηρίσει πρώτα κάτι μεταξύ ημερολογίου και απομνημονευμάτων, ύστερα ως μια ελλιπή αυτοβιογραφία. Κλείνοντας το βιβλίο, θα σκεφτεί πιθανότατα ότι δεν είναι τίποτε από όλα αυτά. Ως συγγραφέας, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Το βιβλίο είναι απλώς ένα σύνολο από σύντομα, σπονδυλωτά κείμενα, με το καθένα να παραπέμπει στα προηγούμενα ή στα επόμενα. Τα κείμενα αυτά είναι συνειρμικά. Προκαλούν τον αναγνώστη σε συνειρμούς· και ίσως τον ωθήσουν να αντιπαραθέσει μεταξύ τους τα βιώματα, συναισθήματα και γεγονότα που περιγράφω, ή και να τα συγκρίνει με αντίστοιχα δικά του.
Με συνειρμούς γράφτηκαν άλλωστε τα περισσότερα κείμενα του βιβλίου. Το καθένα έφερνε στη μνήμη μου, την ώρα της γραφής, κύματα βιωμάτων και συναισθημάτων, συνδέοντας έτσι το σήμερα με το παρελθόν· όχι μόνο το δικό μου παρελθόν, όχι μόνο της οικογένειάς μου και των φίλων της, αλλά και του τόπου μας. Το ιστορικό παρελθόν ήταν αναπόφευκτο για έναν ιστορικό που, επιπλέον, αγαπά την Ελλάδα με ένα κάποιο πάθος, συμπαθητικό αλλά κάπως αφελές, όπως το κρίνω στα φωτεινά διαλείμματα που επιτρέπει η σεβάσμια ηλικία μου.
Είπαμε ότι οι αναγνώστριες και οι αναγνώστες, μόλις προχωρήσουν λίγο την ανάγνωση, θα δουν ότι καταφανώς αποκλείονται τρεις χαρακτηρισμοί του βιβλίου: μολονότι περιέχει κάτι λίγα «δοκιμιακά» κείμενα, δεν είναι δοκίμιο· επίσης, δεν είναι ούτε ημερολόγιο ούτε απομνημονεύματα. Απομένει η αυτοβιογραφία. Ο ορισμός της είναι βεβαίως δυσχερέστατος· τον θεωρούν ανοιχτό ακόμη και οι ειδικοί φιλόλογοι, κριτικοί και ιστορικοί της λογοτεχνίας. Μη όντας ειδικός, θα εξηγήσω απλώς το γιατί χαρακτήρισα εμμέσως το βιβλίο ως «ελλιπή αυτοβιογραφία».
Από τα αυτοβιογραφικά κείμενα, ένα μεγάλο μέρος αφορά στους γονείς μου και στις ευρύτερες οικογένειές τους. Αυτό μου επέτρεψε να αφηγηθώ, έστω και με κενά, μια ιστορία πέντε γενεών. Η μικρο-ιστορία αυτή δείχνει την διακλάδωση της οικογένειας σε τρεις χαρακτηριστικούς κλάδους· και ιχνηλατεί τους δρόμους που ο κάθε κλάδος ακολούθησε από την ύπαιθρο της Μάνης και της Κρήτης στις πόλεις και στην πρωτεύουσα, από τα κτήματα, την δημοσιοϋπαλληλία και το εμπόριο στον πλούτο ή στην φτώχεια. Οι πορείες αυτές σκορπίζουν τα διάφορα μέλη της ευρύτερης οικογένειας σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, αγροτική, εργατική, μικροαστική, αστική, σε πολλαπλά επαγγέλματα, σε αξιώματα, στην πολιτική, στην εξουσία. Αυτή η αποσπασματική και συνειρμική αυτοβιογραφία, μαζί με την οικογενειακή μικρο-ιστορία που την πλαισιώνει, συνθέτουν έτσι ένα αφήγημα που παραπέμπει στην ιστορία του τόπου μας.
Γ. Δ.
***
Ο Γιώργος Δερτιλής διετέλεσε καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στην École des Hautes Études en Sciences Sociales του Παρισιού.
- ΣΕΙΡΑ: ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ οικονομιΑ
- Daniel Cohen: Homo economicus, ένας (παραστρατημένος) προφήτης της νέας εποχής
Μετάφραση: Μιχάλης Μητσός
Η κοινωνία γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστική, η εμμονή με τους αριθμούς και η μανία των αξιολογήσεων επιβάλλονται παντού: η οικονομία οδηγεί τον κόσμο. Προς ποια κατεύθυνση όμως;
Η ευτυχία; Οι δείκτες ικανοποίησης και ευημερίας παραμένουν στάσιμοι ή υποχωρούν, τόσο στις επιχειρήσεις όσο και στα ζευγάρια. Η αποτελεσματικότητα; Πολύ κάτω από τις προσδοκίες, αν κρίνουμε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις και τους οικολογικούς κινδύνους. Η ελευθερία; Απογοήτευση κι εδώ, όσοι πίστευαν ότι η ευημερία θα οδηγούσε στη δημοκρατία διαψεύστηκαν: οι κρίσεις είναι εκείνες που ανατρέπουν τους τυράννους.
Στην πραγματικότητα, η οικονομία τείνει να επιβάλει … το δικό της μοντέλο: ένα μοντέλο όπου ο ανταγωνισμός νικά τη συνεργασία· όπου ο αποκτηθείς πλούτος ενισχύει την ανάγκη να συσσωρευτεί ακόμη περισσότερος· όπου, τέλος, ένα περίεργο είδος, ο «Homo economicus», ορθώνεται πάνω από τα άλλα, διασπείροντας παντού τη νεοδαρβινική του λογική.
Επεκτείνοντας τις αναλύσεις του προηγούμενου βιβλίου του, της Ευημερίας του κακού (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, σε μετάφραση Τάσου Γιαννίτση), ο οικονομολόγος Daniel Cohen μας μεταφέρει έναν προβληματισμό που καταλαμβάνει μια μακρά περίοδο και αφορά τη σχέση ανάμεσα στην αναζήτηση της ατομικής ευτυχίας και την πορεία των κοινωνιών. Ξεκινώντας από την αρχαία Ρώμη και φτάνοντας στο σημερινό Πεκίνο, διερευνώντας τα διακυβεύματα της ψηφιακής και της γενετικής επανάστασης, ο συγγραφέας χαρτογραφεί εκτενώς τις απολαύσεις και τα βάσανα του σύγχρονου κόσμου.
Ο Ντανιέλ Κοέν είναι καθηγητής οικονομικών στην École Normale Supérieure και στην École d’Économie de Paris.
- ΣΕΙΡΑ: ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ
- Pierre Rosanvallon: Η κοινωνία των ίσων
Μετάφραση: Αλέξανδρος Κιουπκιολής
Στην Κοινωνία των ίσων, αυτό που με καθοδήγησε ήταν η επιδίωξη να μη διαχωρίσω την επιστημονική εργασία από τις πολιτικές ανησυχίες μου. Αυτό είναι το πνευματικό διακύβευμα που ενυπόκειται σε αυτή την εργασία του ιστορικού και του πολιτικού φιλοσόφου. Το πολιτικό της διακύβευμα είναι να καταστήσει σαφές ότι το μέλλον της σοσιαλιστικής ιδέας στον εικοστό πρώτο αιώνα θα κριθεί από την κοινωνική εμβάθυνση του δημοκρατικού ιδεώδους. Ήρθε έτσι η ώρα του αγώνα για μια ολοκληρωμένη δημοκρατία, που θα πηγάζει από τη διασύνδεση των ιδανικών του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας τα οποία έχουν διαχωριστεί επί μακρόν. Οι μεγάλες πνευματικές και πολιτικές διαμάχες του μέλλοντος θα αφορούν την αποσαφήνιση των βάσεων και των μορφών της. Το παρόν βιβλίο δεν έχει άλλη φιλοδοξία από το να βάλει τον πρώτο λίθο σε αυτό το εγχείρημα της αναθεμελίωσης.
Πιέρ Ροζανβαλόν
Το εμπεριστατωμένο και στρατευμένο βιβλίο του Ροζανβαλόν είναι πολύτιμο εργαλείο για την δημοκρατική παράταξη και την αριστερά προκειμένου να ξαναβρεί τη χαμένη της ταυτότητα.
Jacque Julliard, Marianne
Σημαντική συμβολή στη συζήτηση για τη δημοκρατία και σπουδαίο πολιτικό έργο.
Philippe Raynaud, Le Dèbat
Συνταρακτικό δοκίμιο.
Libération
Έργο κεφαλαιώδους σημασίας.
Les inrockuptibles
Ο Pierre Rosanvallon, κορυφαίος Γάλλος κοινωνιολόγος και ιστορικός είναι καθηγητής στο Collège de France και ιδρυτής της ερευνητικής ομάδας La République des Idées. Διετέλεσε διευθυντής σπουδών στην EHESS και σύμβουλος της συνδικαλιστικής οργάνωσης CFDT.
Στα ελληνικά κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο του Το νέο κοινωνικό ζήτημα (Μεταίχμιο).
- Δημήτρης Ψαρράς: Το μπεστ σέλερ του μίσους. Τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» στην Ελλάδα, 1925-2013
Ποιο είναι το δημοφιλέστερο βιβλίο των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα; Αντίθετα από ό,τι θα περίμενε κανείς, θριαμβευτής αναδεικνύεται ένα ταπεινό κακογραμμένο βιβλιαράκι, το οποίο στο μεγαλύτερο μέρος του δυτικού κόσμου θεωρείται βεβαιωμένο πλαστογράφημα και κυκλοφορεί μόνο ως πρόχειρη μπροσούρα λαθρόβιων εκδοτικών οίκων ή αναπαράγεται μέσω του διαδικτύου.
Ο λόγος για τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, το αγαπημένο βιβλίο του Χίτλερ, το ευαγγέλιο του αντισημιτισμού επί έναν αιώνα και το μοντέλο κάθε σύγχρονης θεωρίας συνωμοσίας.
H μελέτη της εκδοτικής διαδρομής των Πρωτοκόλλων στη χώρα μας έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Το βιβλίο αυτό όχι μόνο σημαδεύει την άνθηση και τις καμπές του αντισημιτικού ρεύματος στην Ελλάδα, αλλά λειτουργεί σήμερα ως σημείο σύγκλισης διαφορετικών ιδεολογικών ρευμάτων και χρησιμοποιείται ως κώδικας επικοινωνίας μεταξύ τάσεων της σύγχρονης Ακροδεξιάς, ομάδων του αντιϊμπεριαλιστικού εθνικισμού της πατριωτικής Αριστεράς και πιστών των συνωμοτικών θεωριών που διαχέονται από το διαδίκτυο και την τηλεόραση.
Η θεωρία της παγκόσμιας συνωμοσίας είναι και μια εύκολη απάντηση στη σημερινή πολιτική και οικονομική κρίση που περνάει η Ελλάδα. Ένα από τα πρώτα πανό που στήθηκαν μπροστά στην ελληνική Βουλή από το «Κίνημα των αγανακτισμένων» τον Ιούνιο του 2011 έφερε το σύνθημα «Όχι στην παγκόσμια διακυβέρνηση». Δεν είναι γνωστό ποιος το έγραψε ούτε τι ακριβώς είχε ο ίδιος στο μυαλό του μ’ αυτή τη φράση. Αλλά είναι γεγονός ότι το σύνθημα αυτό πέρασε από όλες τις «διαδικασίες της πλατείας», ενώ άντεξε και τις βίαιες συγκρούσεις που προκάλεσε η αστυνομία τις μέρες που επιχειρούσε να τρομοκρατήσει και να διώξει τους συγκεντρωμένους από την πλατεία Συντάγματος. Αυτή η πεποίθηση, ότι το έθνος οφείλει σύσσωμο να αντισταθεί στην επιβουλή της «παγκόσμιας διακυβέρνησης» είναι κοινός τόπος για το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού φάσματος. Τα Πρωτόκολλα είναι η βίβλος αυτής της πεποίθησης.
Από τις εκδόσεις Πόλις κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο του Δημήτρη Ψαρρά Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής, καθώς και το βιβλίο του Πιέρ-Αντρέ Ταγκιέφ Ο μύθος των «Σοφών της Σιών».
- ΣΕΙΡΑ: ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ
- Σταύρος Ζουμπουλάκης: Ποιος Θεός και ποιος άνθρωπος; Φιλοσοφικά δοκίμια
Ο Θεός για τον οποίο γίνεται λόγος σε αυτό το βιβλίο είναι ο Θεός της Βίβλου, της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης αξεχώριστα, ο Θεός δηλαδή που εξέρχεται σε αναζήτηση του ανθρώπου (Αδάμ πού ει –Γεν 3,9), ο Θεός που κλείνει συμφωνίες (διαθήκη) μαζί του, που γίνεται τελικά άνθρωπος ο ίδιος. Ο άνθρωπος από την άλλη είναι ο άνθρωπος της ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπο, ο άνθρωπος του ελέους και της αλληλεγγύης. Ο άνθρωπος που, όταν είναι πιστός, ξέρει ότι ο δρόμος για την συνάντηση με τον Θεό περνάει μέσα από την έμπρακτη αγάπη για τον πλησίον. Είναι δηλαδή ο δρόμος της ηθικής.
Η σχέση τους είναι θυελλώδης: ο Θεός φανερώνεται και κρύβεται, μιλάει και σωπαίνει, ελεεί και τιμωρεί – ο άνθρωπος λατρεύει και αποστατεί, υπακούει και εξεγείρεται. Το θέατρο της σχέσης τους είναι η ιστορία, επηρεάζεται άρα καθοριστικά από τους ανέμους που φυσάνε εκεί.
Η συζήτηση της σχέσης αυτού του Θεού και αυτού του ανθρώπου σε τούτο το βιβλίο γίνεται μέσα από το έργο φιλοσόφων και στοχαστών της εποχής μας, τοποθετείται άρα στο ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο της ανάπτυξης της επιστήμης και της αυτονομίας του ατόμου.
Τα δοκίμια του βιβλίου υποτιτλοφορούνται φιλοσοφικά, όχι επειδή θέλω να σφετεριστώ μια ιδιότητα, εκείνη του φιλοσόφου, που δεν την έχω, αλλά για να διευκρινιστεί απλώς εξαρχής ότι δεν είναι θεολογικά, ότι δεν εκκινούν δηλαδή ούτε καταλήγουν σε βεβαιότητες. Συζητούν ερωτήματα που παραμένουν και για μένα τον ίδιο ανοιχτά, ακόμη και όταν φαίνεται να λαβαίνουν, στις σελίδες που ακολουθούν, μιαν απάντηση.
Στ. Ζ.
Από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Σταύρου Ζουμπουλάκη:
Ανίερη συγκυβέρνηση
Η αδερφή μου
Χρυσή Αυγή και Εκκλησία
- ΣΕΙΡΑ: ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΙΟ
- Γιώργος Ν. Περαντωνάκης: Η μεταπολιτευτική κριτική στον καθρέφτη
Γιατί να διαβάσω μια βιβλιοκριτική; Γιατί να εμπιστευθώ έναν κριτικό και τι παραπάνω ξέρει αυτός από εμένα; Γιατί δεν βαθμολογούν τα βιβλία με αστεράκια, όπως κάνουν στις κριτικές κινηματογράφου; Γιατί να λάβω υπόψη μου την υποκειμενική του σκοπιά; Μα δεν είναι όλοι οι κριτικοί λογοτεχνίας ξεπουλημένοι στους εκδοτικούς οίκους και στα ποικίλα συμφέροντα; Ποια κριτική ασκούν οι διάφοροι βιβλιοϊστολόγοι; Πόσο η βιβλιοκριτική παρεμβαίνει ενεργά στην πνευματική ζωή της Ελλάδας;
Αυτά και άλλα ανάλογα ερωτήματα απαντούν οι ίδιοι οι κριτικοί (ή τα προσπερνάνε) δείχνοντας έτσι την αυτοσυνειδησία τους, τον τρόπο δηλαδή που οι ίδιοι εδώ και σαράντα χρόνια βλέπουν τον εαυτό τους και γενικότερα την κριτική τέχνη. Οι βιβλιοκριτικοί, οι πανεπιστημιακοί, οι συγγραφείς κ.ά. συχνά στοχάζονται για τις λειτουργίες και τα όρια της κριτικής, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και τα μειονεκτήματα που η ίδια κουβαλά, για τις ιδεολογικές της αγκυλώσεις και τις εκκρεμείς μετακινήσεις της ανάμεσα στην αντικειμενικότητα και την υποκειμενικότητα.
Αυτός ο τόμος επιχειρεί να καταγράψει και να αναλύσει τη “μετακριτική συνθήκη”, τον λόγο δηλαδή των εμπλεκομένων που θέτει ερωτήματα για την κριτική, συχνά δίνει απαντήσεις και συνομιλεί με τις απόψεις των άλλων σε πολύ γόνιμους διαλόγους που διατρέχουν όλο το φάσμα της μεταπολίτευσης.
Εντέλει ποιο είναι το πρόσωπο της κριτικής μας όπως φαίνεται στον καθρέφτη της;
Ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Διδάκτωρ φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών –η διατριβή του φέρει τον τίτλο “Από την τεχνική τού μοντάζ στην τεχνική τού κολλάζ (στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία)– έχει συνεργαστεί ως κριτικός λογοτεχνίας σε ποικίλα έντυπα, όπως το διαβάζω, η Ελευθεροτυπία, η Εφημερίδα των Συντακτών, το www.bookpress.gr κ.ά.
