Γρηγόρης Βαλτινός: «Ο άνθρωπος δεν μπορεί τις πολύ βίαιες ανατροπές»

Από

28 Μαΐου 2015

1516

Ο ρόλος που τον σημάδεψε, η εμπλοκή του στο ΚΘΒΕ και η άποψή του για τον Γιάννη Βούρο

Της Έφης Τσαμπάζη/ efi.tsabazi@gmail.com

Επιστρέφει στην αγαπημένη του Θεσσαλονίκη για πέντε παραστάσεις. Ο πολύ πετυχημένος «Βιολιστής στην στέγη» ανεβαίνει στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, από τις 5 έως τις 8/6.

Τελειομανής, άριστος επαγγελματίας, λάτρης του θεάτρου. Ερμηνεύει αξιοζήλευτα το έργο του Μίκη Θεοδωράκη την ίδια στιγμή που σημειώνει τεράστια επιτυχία ως θεατρικό ζευγάρι με την Ζέτα Μακρυπούλια. Και αυτό γιατί αντιμετωπίζει με απόλυτο σεβασμό την κάθε δουλειά. Και όλες του οι δουλειές είναι πετυχημένες. Αμέτρητες παραστάσεις, εξαιρετικές συνεργασίες, βραβεία, υπέροχοι τηλεοπτικοί ρόλοι. Τον λατρεύουν το σανίδι, ο φακός και οι γυναίκες! Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και επιστρέφει σε αυτήν όσο πιο συχνά μπορεί!

Συναντήσατε τον «Βιολιστή στην στέγη», πριν είκοσι χρόνια. Τι ήταν αυτό που σας κέντρισε στο συγκεκριμένο έργο;

Το πρώτο πράγμα που με κέντρισε ήταν η αρχιτεκτονική του. Είναι ένα τέλειο λαϊκό δρώμενο όπου η αρμονία μεταξύ της πρόζας, της μουσικής και του χορού είναι μοναδική. Όλοι χορεύουμε, τραγουδάμε όταν το επιβάλει η ανάγκη της ιστορίας, στο πανηγύρι δηλαδή του χωριού, στη λύπη, στη χαρά, στα κομβικά σημεία της ζωής. Τον Τέβιε, τον λάτρεψα, με σημάδεψε, από την πρώτη στιγμή γιατί είναι ένας «κανονικός» άνθρωπος που αν και βασανισμένος από την ίδια τη ζωή συνεχίζει να λειτουργεί με την καρδιά του, το συναίσθημα, την καλοσύνη.

Κατά τη διάρκεια του έργου ο θεατής αντιλαμβάνεται τη σύγκρουση μεταξύ της παράδοση και της αλλαγής. Εσείς είστε υπερ του νέου;

Φυσικά, αλίμονο. Διαφορετικά μιλάμε για οπισθοδρόμηση. Απλώς και τα δυο αυτά άκρα πρέπει να είναι «ανοιχτά» και να ακούει το ένα το άλλο. Για να πάμε μπροστά αυτά πρέπει να… συνεργαστούν. Ο άνθρωπος δεν μπορεί τις πολύ βίαιες ανατροπές. Πρέπει να γίνουν τα απαραίτητα βήματα, η μετάβαση στο νέο να είναι ομαλή. Για μένα το ιδανικό είναι το νέο να μπολιαστεί με την εμπειρία του παλιού. Η εμπειρία είναι πολύ χρήσιμη.

Η πολιτική στον πολιτισμό μας τι χρειάζεται;

Ανοίγετε μεγάλη κουβέντα τώρα. Σίγουρα ένα σωστό σχεδιασμό, ένα όραμα και όχι ένα τσουβάλιασμα. Η Μελίνα έλεγε ότι ο πολιτισμός μας είναι η βαριά μας βιομηχανία και συμφωνώ απόλυτα. Όλες οι χώρες έχουν ένα σχήμα, μια ομάδα που ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο προκειμένου να διαφημίσει τον πολιτισμό της, την κουλτούρα της. Και δεν έχει η Ελλάδα. Πραγματικά εξοργίζομαι. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει ένας θίασος που να φεύγει στο εξωτερικό προσκειμένου να συστήνει την αρχαία τραγωδία;

Το ΚΘΒΕ; Το εθνικό θέατρο;

Φυσικά, αλλά έχουμε εγκαταλείψει την ιστορία μας. Με θλίβει αυτό πραγματικά.

Μέχρι πρόσφατα ήσασταν μέλος του Δ.Σ. του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Δεν υπάρχουμε πλέον. Είμαστε σε διαθεσιμότητα. Από την στιγμή που παραιτήθηκε η πρόεδρος κ. Λυσαρίδου και ο αντιπρόεδρος κ. Γράψας, Δ.Σ. δεν υφίσταται. Αυτό βέβαια δεν γνωρίζω αν το έχει αντιληφθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να πω ότι οι δυο παραιτήσεις στις οποίες αναφέρθηκα δείχνουν μια εξαιρετικά αξιοπρεπή στάση απέναντι στη νέα πολιτική διοίκηση του ΚΘΒΕ. Αυτό που με λυπεί είναι ότι εδώ και περίπου 2 μήνες δεν υπήρξε κάποια αντίδραση από το υπουργείο. Πρέπει να πω ότι δυο χρόνια, στο Δ.Σ. του ΚΘΒΕ ένιωσα εξαιρετικά δημιουργικά και μάλιστα σε μια περίοδο όπου προσπαθούσαμε να κρατήσουμε όρθιο τον οργανισμό με ταχυδακτυλουργίες.

Στην απουσία Δ.Σ. έχει αναφερθεί πολλές φορές και ο καλλιτεχνικός διευθυντής κ. Γιάννης Βούρος.

Ο Γιάννης είναι ένας άνθρωπος που μπήκε στο ΚΘΒΕ και έπεσε κυριολεκτικά μέσα στη φωτιά. Δούλεψε 50 ώρες το 24ωρο. Δούλεψε όσο κανένας άλλος και ανέβασε παραστάσεις με το χαμηλότερο δυνατό κόστος. Έκανε μεγάλες επιτυχίες είχε σχεδιασμό, όραμα, εντιμότητα και επικοινωνιακό ταλέντο. Επίσης πολύ καλή σχέση με τους εργαζόμενους. Προφανώς όμως όλα αυτά δεν αρκούν για να κάνει κανείς καλό θέατρο. Χρειάζεται και στήριξη στις κρατικές σκηνές οι οποίες οφείλουν να προσφέρουν και ένα ρεπερτόριο το οποίο μπορεί να έχει λιγότερα έσοδα αλλά μεγαλύτερη ποιοτική απόδοση.

Όπως καλά γνωρίζετε το ΚΘΒΕ έχει πολλά προβλήματα.

Τα γνωρίζω πάρα πολύ καλά. Το πρόβλημα του ΚΘΒΕ θα μπορούσε να λυθεί μόνο αν μιμηθούμε τον Μ. Αλέξανδρο.

Δηλαδή;

Όταν βρέθηκε μπροστά σε ένα άλυτο κόμπο έβγαλε το σπαθί του και τον έκοψε. Μόνο δηλαδή με γενναίες ενισχύσεις, διαγραφές και επανεκκίνηση.

Πως κρίνεται την στάση του κ. Ξυδάκη όσον αφορά στο θέμα του κ. Χατζάκη;

Νομίζω ότι αναλώθηκε υπερβολικά. Κάποια στιγμή είχα την αίσθηση ότι το θέμα του κ. Χατζάκη ήταν το ίδιο σοβαρό με το φαινόμενο Σόϊμπλε.

Η παράσταση

Μετά τον εξαιρετικά επιτυχημένο κύκλο των 35 παραστάσεων στο θέατρο Badminton που παρακολούθησαν πάνω από 40.000 θεατές, ο «Βιολιστής στη Στέγη» ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη, 5- 8/6 στο Μέγαρο Μουσικής, γιορτάζοντας την Χρυσή Επέτειο ενός από τα πιο αγαπημένα μιούζικαλ όλων των εποχών, 50 χρόνια μετά την πρεμιέρα του στη Νέα Υόρκη, σε σκηνοθεσία του βραβευμένου Αμερικανού σκηνοθέτη Rob Ruggiero, ο οποίος το καλοκαίρι του 2014 σκηνοθέτησε τον «Βιολιστή» στο γνωστό ως «Σπίτι του αμερικανικού μιούζικαλ» Good spead Opera House και πήρε διθυραμβικές κριτικές. Ωστόσο η σκηνοθεσία του Ruggiero είναι δουλεμένη εκ νέου και όλο το έργο– πρόζα και τραγούδια– εκτελείται στα ελληνικά από έναν πολυπληθή θίασο. Επίσης η παράσταση φέρει, την υπογραφή του Curtis Schroeger ο οποίος μαζί με τη Σοφία Σπυράτου επιμελείται την αναπαραγωγή της διάσημης αυθεντικής χορογραφίας του Jerome Robbins που συμμετείχε στην ίδια δημιουργική ομάδα του Good speed Opera House και κατέπληξε το απαιτητικό κοινό του.

Η οικεία, σε εμάς τους Έλληνες, ιστορία του φιλόσοφου – γαλατά Τεβιέ με τις πέντε κόρες, την λαχτάρα για ζωή, την αγάπη για την οικογένεια και τους συγχωριανούς, τον ξεριζωμό και τη μετανάστευση, την πίστη στις παραδόσεις και την αναπόφευκτη σύγκρουση ανάμεσα στην παράδοση και την αλλαγή, την πίστη και την πραγματικότητα, πλέκουν τον καμβά της ιστορίας του μιούζικαλ, με μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια των τελευταίων 50 χρόνων: «If I Were a Rich Man», «Sunrise, Sunset», «Tradition», «Matchmaker».

Η θρυλική παράσταση των δέκα βραβείων Tony, που εδώ και πενήντα χρόνια παρουσιάζεται με αμείωτη επιτυχία σ’ όλον τον κόσμο ( ήταν για πολλά χρόνια το μακροβιότερο μιούζικαλ του Broadway και το πρώτο που ξεπέρασε τις 3000 παραστάσεις ), είναι μια ιστορία, πλημμυρισμένη από χιούμορ και καλοσύνη, θέτει τα οικουμενικά ζητήματα της παράδοσης έναντι της αλλαγής, της πίστης έναντι της πραγματικότητας, της ελευθερίας έναντι της υποταγής. Το ταξίδι αυτογνωσίας του Τεβιέ, της οικογένειάς του και των χωρικών συνοδεύεται από πασίγνωστες και αγαπημένες μελωδίες, αλλά και από αξεπέραστες χορογραφίες που έχουν αφήσει εποχή, όπως ο απολαυστικός «Χορός των μπουκαλιών».

Ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία: Rob Ruggiero

Απόδοση Κειμένου: Πάνος Αμαραντίδης

Απόδοση Στίχων: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Μουσική Διδασκαλία & Διεύθυνση Ορχήστρας: Αλέξιος Πρίφτης

Σκηνικά & Κοστούμια: Γιώργος Πάτσας

Θεατρική Προσαρμογή Χορογραφίας: Curtis Schroeger

Resident Director – Επιμέλεια Χορογραφίας: Σοφία Σπυράτου

Σχεδιασμός Ήχου: Matt Grounds

Σχεδιασμός Φωτισμού: Ελευθερία Ντεκώ

Παραγωγοί: Μιχάλης & Vanessa Αδάμ

Διανομή με σειρά εμφάνισης