ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / συγγραφέας / angelaziouti@yahoo.gr
Εσείς αλήθεια, σε ποια κατηγορία ανήκετε; Είστε εργασιομανείς ή άνεργοι; Διότι πλέον στην παραγωγική διαδικασία, αυτοί οι δύο όροι θα συνδέονται με την εργασία ως παραγωγικό συντελεστή. Αλλά τη σημαίνει αλήθεια Εργασιομανία; Ακούγεται σαν ψύχωση, αφού εμπεριέχει τη λέξη μανία. Αλλά και σαν εξάρτηση. Το αγγλικό Workaholics που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να περιγράψει όλους αυτούς τους εργαζομένους που είναι εξαρτημένοι από το γραφείο τους και το εταιρικό κινητό τους θυμίζει πολύ το alcoholics. Έτσι είναι κι αυτός ο εθισμός.
Ξεκινάς σιγά σιγά. Στην αρχή με την πρόσληψη σου. Μετά με την ανάληψη των καθηκόντων σου, μετά αμείβεσαι για αυτό και γλυκαίνεσαι. Στο γραφείο σε αποκαλούν κύριε Τάδε ή προϊστάμενο ή Διευθυντή. Οι άλλοι σε σέβονται. Ή τουλάχιστον σε υπολογίζουν. Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει έρχεται και το παραδάκι. Νιώθεις τόση ευφορία, λες και ήπιες μια ολόκληρη μπουκάλα κρασί. Δε θέλεις να τελειώσει αυτό. Και κάθε μέρα πρέπει να γίνεσαι και καλύτερος. Να δουλεύεις άνω των 12 ωρών σε καθημερινή βάση, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα, να παραμερίζεις την οικογένεια σου αλλά και την κοινωνικής ζωή για χάρη της εργασίας, η συνεχής σκέψης της δουλειάς ακόμα κι εκτός του χώρου της εργασίας, το εταιρικό κινητό να χτυπά διαρκώς. Διότι βλέπεις υπάρχει και ο ανταγωνισμός. Εκεί έξω περιμένουν χιλιάδες. Με πτυχία, μεταπτυχιακά και τρεις γλώσσες άπταιστα.
Μια εργασιακή ατμόσφαιρα που παραπέμπει δίχως άλλο στην προφητική ταινία του Κώστα Γαβρά. Κεντρικός ήρωας της ταινίας είναι ο Μπρουνό ένας «καθημερινός» άνθρωπος ο οποίος καταστρώνει ένα σατανικό σχέδιο για να ξεφύγει από τον κλοιό της ανεργίας βρίσκοντας και πάλι δουλειά: αποφασίζει να σκοτώσει το υψηλό σε ιεραρχία διευθυντικό στέλεχος μιας εταιρείας ώστε να μείνει κενή μια θέση εργασίας και να την πάρει εκείνος. Μόνο που στη συνέχεια, για να σιγουρέψει την πρόσληψή του θα πρέπει να εξοντώσει και τους τυχόν «ανταγωνιστές» του. Ανθρώπους δηλαδή που έχουν μεγαλύτερα προσόντα από τα δικά του. Μέσα από την υπερβολή ο σκηνοθέτης έπιασε ακριβώς τον παλμό του ανταγωνισμού και τον εξουθενωτικό τρόπο που αυτός δυναστεύει τις ζωές των ανθρώπων στον σύγχρονο καπιταλισμό. Μετατρέποντας το δικαίωμα και τη χαρά για εργασία σε εθισμό. Σαν τον αλκοολικό που ξεκινάει από το ένα ποτηράκι κρασί και φτάνει να καταναλώνει μία φιάλη ουίσκι με τα πρωινά τσιγάρα. Ακόμη όμως και για έναν αλκοολικό, υπάρχει σωτηρία, φτάνει να μπει σε ένα κέντρο απεξάρτησης. Για τον απλό εργαζόμενο όμως έχουν προβλεφθεί τέτοια «κέντρα»;
