Της Μαρίας Μακρίδου
Ο πρώτος μου ενθουσιασμός στο πανεπιστήμιο καταγράφηκε όταν άκουσα για την ανθρωποκοινωνιολογική προσέγγιση σε ό,τι αφορά σχέση εξουσιάζοντος και εξουσιαζόμενου μέσα σε διαφόρων τύπων κοινωνικές ομάδες. Ο δεύτερος όταν ο προηγούμενος περιορίστηκε σε ποικιλία ανθρωπίνων σχέσεων. Ο τρίτος όταν έγινε σαφές από τους καθηγητές πλέον, τους έχοντες την εξουσία μέσα στην αίθουσα, ότι «ο από πάνω» φροντίζει τον «από κάτω».
Σήμερα πια, μετά από καιρό και ξεχνώντας τα πρότερα ακούσματα, διαπιστώνω πως ό,τι με ενθουσίασε, εξακολουθεί να με ενθουσιάζει. Όμως οι άνθρωποι και δη οι φίλοι, σύζυγοι, συνεργάτες ακόμα κι εγώ δε θέλουν να το παραδεχτούν. Κι έτσι δεν απομένει χώρος για εσωτερική αναπνοή.
Μέχρι προ τινος νόμιζα ότι το δίκιο δεν υφίσταται σε μια ερωτική σχέση λόγω μη ελεγχόμενων εγωιστικών συναισθημάτων. Κάποιοι διπλανοί μου όμως, που δε λένε να «ξεφύγουν» λόγω ανημποριάς, μου το επιβεβαιώνουν καθημερινά και στην εργασία. Χώρια που δεν ακούω πουθενά να θίγεται τούτο το φαινόμενο της ψυχικής, χωρίς όρια, ταλαιπωρίας εξαιτίας αυτών που δε διανοούνται στιγμή χωρία αλήθεια, στιγμή χωρίς διάλογο.
Κατά συνέπεια δεν υπάρχει και προοπτική. Να ένας λόγος να μην αναρωτιούνται διάφοροι παντογνώστες για την έλλειψη ανάπτυξης. Δεν είναι θέμα υποδομής αλλά απουσίας αυτής.
Θα ήθελα πολύ να ονομάσω και να ονομαστώ. Υπό τέτοιων ψεύτικων κι εξαναγκαστικών συνθηκών αδυνατώ. Ίσως γράφοντας, επαληθεύεται το «μην τα κρατάς μέσα σου, ξέσπασε…».
Πού;
