Γράφει η Ξένια Θρασυβουλίδου
17 Νοεμβρίου 1973, τότε.
17 Νοεμβρίου 2015, τώρα.
42 χρόνια μετά. Κυκλοφορώντας στην πόλη και παρατηρώντας τα συνθήματα που είναι γραμμένα στους τοίχος, διαπιστώνει ότι η μπογιά και το χρώμα έχουν μεγάλη αντοχή… Λέξεις, πολλές λέξεις που μπήκαν η μία δίπλα στην άλλη, για να εκφράσουν θυμό, οργή, αγάπη, μίσος, συμπόνια, παρηγοριά, πάθος, πολιτική θέση, θρησκευτική αντίληψη, οπαδισμό… Λέξεις παντού, σε κάθε τοίχο, σε κάθε γωνιά… Αλλού τα συνθήματα είναι πιο σύνθετα και προβληματίζουν τους περαστικούς και αλλού τον κάνουν απλά να χαμογελάει και να συνεχίσει την πορεία του, να πάει παρακάτω. Παρατηρεί τις λέξεις, τις διαβάζει, τις σκέφτεται.
Πλησιάζει προς τη σχολή του, καθηγητής πανεπιστημίου τα τελευταία 17 χρόνια στην αρχιτεκτονική.
Ακούει μια γνώριμη μελωδία. Γυρίζει το κεφάλι του προσπαθώντας να εντοπίσει από πού έρχεται. Και το βλέπει… λέξεις γραμμένες πάνω στον ξύλινο φράχτη που χωρίζει τον χώρο της σχολής από τον δρόμο. Ένα σύνθημα τόσο απλό που του ξυπνά μνήμες, εικόνες, στιγμές…Νιώθει τα πόδια του να τρέμουν και την καρδιά του να χτυπά. Πόσα έχουν αλλάξει από τότε… δικτατορία του τρόμου… οικονομική κρίση… απαξίωση του ανθρώπου… πρόσφυγες της απελπισίας…
Το σύνθημα όμως με τη λευκή μπογιά αντέχει στον χρόνο… Το σύνθημα που τώρα πια ίσως το χρειαζόμαστε πιο πολύ από ποτέ…
