Τέτοιες μέρες αναζητείται πάντοτε το νόημα της εθνικής επετείου. Από αμφισβητίες και από υπέρμαχους. Πριν λίγα χρόνια, οι εξ αριστερών του πολιτικού φάσματος δυνάμεις, ζητούσαν μετ’ επιτάσεως την κατάργηση των παρελάσεων, με την αιτιολογία ότι διεγείρουν τον εθνικισμό. Έχοντας απέναντι έναν υποκριτικό καθωσπρεπισμό, που μερικές φορές άγγιζε τα όρια της γελοιότητας. Τώρα, η νέα αριστερή κυβέρνηση, χάρη στις δεξιές πινελιές της, επαγγέλλεται φολκλόρ φιέστες συνοδεία μαχητικών F16. Κάπως έτσι, φτάσαμε δηλαδή από το ένα άκρο στο άλλο. Και το νόημα μιας τέτοιας επετείου, δεν το έχουμε πιάσει. Ή δεν θέλουμε να το πιάσουμε.
Το νόημα μιας εθνικής επετείου προσαρμόζεται στις εποχές και τις συγκυρίες κι απορρέει πάντα από το πνεύμα του αγώνα που τιμάται. Συνίσταται δε στις αξίες και τα ιδανικά που οδήγησαν στους εθνικούς θριάμβους. Στην αποφασιστικότητα, στην ενότητα, στην γενναιότητα, στη διπλωματία. Αν θέλετε και στα πάθη που οδήγησαν σε λάθη, λάθη τα οποία καλούμαστε να μην επαναλαμβάνουμε, όπως πχ ο ξενόδουλος κομματισμός. Χωρίς όμως να αποδομείται ο κοινός αγώνας. Και χωρίς ιδεολογική καπηλεία και μικροκομματισμό, ένθεν κακείθεν.
