“Το κορίτσι του τρένου”, Paula Hawkins, εκδ. Ψυχογιός, 2015, σελίδες 360
ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΕΙΣ Προτείνει η Κωνσταντίνα Παπαδοπούλου
Έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως το κορυφαίο αστυνομικό θρίλερ της χρονιάς. Όχι άδικα φυσικά. Βρισκόταν επί τουλάχιστον πέντε μήνες στην κορυφή της λίστας των best-sellers και μόνο η πρώτη έκδοση του βιβλίου ξεπέρασε το ενάμιση εκατομμύριο σε πωλήσεις. Και εκτός αυτών προτού καν εκδοθεί πουλήθηκαν τα κινηματογραφικά του δικαιώματα από την Dreamworks. Όλα αυτά ακούγονται σίγουρα πιο συναρπαστικά αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα της Paula Hawkins.
Βασική ηρωίδα λοιπόν είναι η Rachel, μια γυναίκα αλκοολική και καταθλιπτική που δεν έχει ξεπεράσει ακόμα τον χωρισμό της. Καθημερινή επιβάτης ενός τρένου που την πηγαίνει στην δουλεία της, έχει τη συνήθεια να κοιτάζει έξω από το παράθυρο και να παρακολουθεί εμμονικά ένα άγνωστο ζευγάρι που μένει στην παλιά της γειτονιά, θαυμάζοντας και ζηλεύοντας παράλληλα την ολοφάνερη ευτυχία του. Ώσπου μια μέρα βλέπει κάτι που τα ανατρέπει όλα. Την επόμενη μαθαίνει πως η κοπέλα αυτή εξαφανίστηκε μυστηριωδώς αλλά δεν μπορεί να θυμηθεί τίποτα από όσα κάνει όταν πίνει. Κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί τα λεγόμενα μιας αλκοολικής, η Rachel όμως έχει μπλεχτεί ήδη εν αγνοία της σε μια σκοτεινή ιστορία, για την οποία είναι σίγουρη ότι γνωρίζει κάτι παραπάνω και σίγουρα τον ένοχο. Μόνο που όλα χάνονται κάτω από την ομίχλη που προκαλεί το ποτό και πρέπει να τα ανακαλύψει.
Η συγγραφέας έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα έξυπνο ατμοσφαιρικό αστυνομικό θρίλερ. Χρησιμοποιώντας τρείς αφηγηματικές φωνές, παρακινείται αυτόματα ο αναγνώστης να μην εστιάσει μόνο στο έγκλημα, αλλά στον πριν και στο μετά. Σε αυτό που οδήγησε τον ένοχο σε αυτή την ενέργεια.
Κατά τη γνώμη μου, ένα από τα «δυνατά χαρτιά» του βιβλίου, είναι πως σε κερδίζει αμέσως ο απότομος τρόπος που σε εισάγει η συγγραφέας μέσα στην ιστορία η οποία εξελίσσεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Δύσκολα να υπάρξει ταύτιση μεταξύ του αναγνώστη και των ηρώων, και ιδιαίτερα με την Rachel που αποτελεί την απόλυτη αντιηρωίδα. Όμως αυτό είναι και το ιδιαίτερο σε αυτό το μυθιστόρημα. Ακόμα και σαν ένας απλός παρατηρητής των γεγονότων, χωρίς να συνδέεσαι με κάποιον ήρωα ή κάποια κατάσταση, καταφέρνει να σου κρατάει αμείωτη την προσοχή μέχρι το τέλος, μα πάνω από όλα ακέραιη την επιθυμία για να λύσεις το μυστήριο. Αυτό βέβαια οφείλεται και στην πολυπρόσωπη αφήγηση, η οποία εντείνει το ενδιαφέρον του αναγνώστη.
Μέσα από την επανάληψη πολλών σκηνών και γεγονότων-που φυσικά σε πολλά σημεία θα μπορούσαν να απουσίαζαν – και τις συνεχείς ανατροπές στην πλοκή.
Η Paula Hawkins ξετυλίγει τον μίτο και σε οδηγεί στον ένοχο, ακριβώς στο σημείο που πρέπει.
Ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο, που οι λάτρεις του είδους θα το λατρέψουν, αλλά αδιαμφισβήτητα έχει όλα τα φόντα ώστε να κερδίσει κι ένα διαφορετικό αναγνωστικό κοινό.
Μια ματιά στο βιβλίο:
«Κάτι καλύπτει το πρόσωπό μου, δεν μπορώ να αναπνεύσω, πνίγομαι. Όταν βγαίνω στην επιφάνεια, όταν αρχίζω να ξυπνάω, πασχίζω για μια ανάσα, το στήθος μου πονάει. Ανακάθομαι, με τα μάτια ορθάνοιχτα, και βλέπω κάτι να κινείται στην άκρη του δωματίου, μια πυκνή εστία σκότους, που όλο και μεγαλώνει, και σχεδόν ουρλιάζω-μετά ξυπνάω εντελώς και δεν υπάρχει τίποτα εκεί, αλλά εγώ ανακάθομαι στο κρεβάτι, ενώ τα μάγουλα μου είναι μούσκεμα από τα δάκρυα. Έχει σχεδόν χαράξει, το φως έξω έχει αρχίσει να βάφεται γκρίζο, και η βροχή μαστιγώνει το παράθυρο. Δεν θα ξανακοιμηθώ, όχι, με την καρδιά μου να σφυροκοπά τόσο άγρια που πονάω. Νομίζω, παρόλο που δεν είμαι σίγουρη, ότι κάτω υπάρχει λίγο κρασί, δε θυμάμαι να τελείωσα το δεύτερο μπουκάλι. Θα είναι ζεστό γιατί, φυσικά, δεν μπορώ να το βάλω στο ψυγείο. Αν το κάνω η Κάθι το πετάει. Θέλει σαν τρελή να γίνω καλά, αλλά μέχρι στιγμής τα πράγματα δεν πηγαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο της. Στο χολ, εκεί που είναι ο μετρητής του φυσικού αερίου, υπάρχει ένα ντουλαπένο να το μαστιγώνει η βροχη…”άκι. Αν έχει μείνει καθόλου κρασί, εκεί θα το έχει κρύψει. Βγαίνω αθόρυβα στον διάδρομο και κατεβαίνω τη σκάλα μέσα στο μισοσκόταδο. Ανοίγω το ντουλαπάκι και βγάζω το μπουκάλι. Είναι απογοητευτικά ελαφρύ. Θα έχει το πολύ ένα ποτήρι. Καλύτερα από το τίποτα. Παίρνω μια κούπα από το σαλόνι (σε περίπτωση που κατέβει η Κάθι, μπορώ να κάνω πως πίνω τσάι) και πετάω το μπουκάλι στο σκουπιδοτενεκέ (κρύβοντας το κάτω από ένα κουτί γάλα και ένα σακουλάκι πατατάκια). Στο σαλόνι ανοίγω την τηλεόραση, χαμηλώνω τελείως την φωνή, και κάθομαι στον καναπέ. Αλλάζω κανάλια-όλα έχουν παιδικά και διαφημίσεις-μέχρι που βλέπω κάτι οικείο και αναγνωρίζω το δάσος του Κόρλι το οποίο βρίσκεται λίγο πιο κάτω από εδώ. Μπορείς να το δεις απο το τρένο να το μαστιγώνει η βροχή…»
