Του Άλκη Αναστασιάδη / συντονιστής της ο.ε. της 2ης Παγκόσμιας Συνδιάσκεψης Ποντιακής Νεολαίας
Αλήθεια, ποιο είναι το σύγχρονο νόημα της διεθνούς αναγνώρισης της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού; Υπάρχει “ποντιακή νεολαία” ως οργανωμένη και δυναμική έκφραση; Πώς ζει ο νέος Πόντιος που ζει στο Καζακστάν, τι προβλήματα αντιμετωπίζει ο νέος Πόντιος στη Γερμανία, πώς βιώνει τον πόλεμο ο νέος Πόντιος στην Ουκρανία; Πώς θα καταφέρουμε την ενότητα του ποντιακού χώρου και κατ’ επέκταση του ποντιακού ελληνισμού; Πώς θα βοηθήσουμε τη μητέρα Ελλάδα στην κρίση που περνά; Ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της “ποντιακής νεολαίας” σε όλα αυτά τα θέματα;
Κάτι τέτοιοι προβληματισμοί μας οδήγησαν τον περασμένο Μάιο στη μεγάλη απόφαση να προχωρήσουμε στη διοργάνωση της 2ης Παγκόσμιας Συνδιάσκεψης Ποντιακής Νεολαίας. Δέκα χρόνια μετά την πρώτη, με χαρακτηριστικά εντελώς διαφορετικά, κυρίαρχο δε το στοιχείο της ενότητας. Μια ενότητα που την επιδιώξαμε εξαρχής, πιστεύοντας ότι είναι το αναγκαίο στοιχείο για να συζητάμε οτιδήποτε άλλο. Γι’ αυτό και συμμετέχουν όλες οι ομοσπονδίες των Ποντίων από την Ελλάδα και τον κόσμο. Και δεν είναι τυχαίο ότι μετά την πρωτεύουσα της παγκόσμιας οικονομίας, τη Φρανκφούρτη, επιλέξαμε τη Θεσσαλονίκη για το μεγάλο ραντεβού. Έτσι, πεντακόσιοι νέοι άνθρωποι “επιστρέφουμε” στην πατρίδα, την ώρα που αυτή πλήττεται από την κρίση και τη μετανάστευση των νέων. Νέοι που μας ενώνουν η Ιστορία, η Μνήμη, η Παράδοση, ο Πολιτισμός, η Ορθοδοξία, η Ελλάδα.
Η ενότητα του ποντιακού χώρου, η ενότητα ανθρώπων που έχουν όλοι προσφέρει κάτι από την ψυχή τους για να κρατηθεί άσβεστη η ιστορική μνήμη και να προωθηθούν τα δίκαια των προγόνων μας, είναι για εμάς η αυτονόητη προϋπόθεση της επιτυχίας οποιασδήποτε παρέμβασης ή διεκδίκησης.
Γι’ αυτό και πρώτος στόχος μας είναι η συνάντηση του Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη να αποτελέσει τη μεγάλη συνδιάσκεψη της ενότητας του Ποντιακού Ελληνισμού.
Επίσης, θέλουμε να αποδείξουμε ότι η σύγχρονη ποντιακή νεολαία, τα “δισέγγονα του ξεριζωμού”, είναι ζωντανή, δημιουργική, σύγχρονη, αλλά και με πλήρη συνείδηση της ιστορικής της αποστολής. Το κεντρικό μας “με το νου μας σε όλον τον Κόσμο, με την ψυχή μας στην Ελλάδα, με την καρδιά μας στον Πόντο” μόνο τυχαίο δεν είναι. Αποτυπώνει τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα αυτής της ποικιλομορφίας βιωμάτων των νέων Ποντίων απ’ όλον τον κόσμο, τη σταθερή αγάπη μας για τη μητέρα Ελλάδα και το σεβασμό μας στην Ιστορία.
Η συνδιάσκεψη κλείνει με το Φεστιβάλ Ποντιακού Πολιτισμού γιατί πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός -η γλώσσα, οι παραδόσεις, οι μουσικές και τα τραγούδια- είναι η ισχυρή αδιάκοπη γραμμή που μας δένει με το παρελθόν και μας οδηγεί στο παρόν και στο μέλλον.
Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι στην προσπάθειά μας αυτή έχουμε την αιγίδα και την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη και της Προεδρίας της Δημοκρατίας. Και την υποστήριξη του Ιβάν Σαββίδη, ενός μεγάλου Έλληνα της Διασποράς που αγαπά την πατρίδα κι έχει στην καρδιά του την ορθοδοξία.
Θα κλείσω με λόγια του Ν. Καζαντζάκη γιατί με συγκλονίζουν γιατί συμπυκνώνουν την αέναη εντολή της ιστορίας προς το γένος των Ελλήνων και ιδιαίτερα των Ποντίων: «Το πρώτο σου χρέος, εκτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους πρόγονους. Το δεύτερο να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στον γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει». Εύχομαι πραγματικά, η συνδιάσκεψη της Θεσσαλονίκης να γεμίσει την ψυχή μας με τέτοια ιδανικά.
*Πρώτη δημοσίευση, εφημ. Αλήθεια
