φωτογράφισε και γράφει η Κατερίνα Νικολάου/ kfnikolaou@gmail.com
Πάνω από δύο χιλιάδες άνθρωποι παρακολούθησαν χτες. παρά τη ζέστη, την συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και του Χρήστου Θηβαίου στον Μύλο. Η συναυλία είχε αναβληθεί την 1η Ιουλίου λόγω της βροχής κι έτσι βρεθήκαμε “ντάλα καλοκαίρι” που λέει ο λαός να ιδρώνουμε όρθιοι πριν ακόμα ξεκινήσει η συναυλία.
Μπαίνοντας είδα ένα τσούρμο παιδάκια που παίζανε πριν ξεκινήσει η συναυλία, συνοδευόμενα από τους γονείς αλλά και τους παππούδες τους. Γιατί έτσι είναι ο Βασίλης. Οικουμενικός. Ενώνει οικογένειες και γεφυρώνει το “χάσμα των γενεών”. Μικρά παιδιά στην πλάτη του μπαμπά, ταλαιπωρημένοι μεσήλικες, αγριεμένοι πιτσιρικάδες και κουλτουρομπαρόκ φοιτήτριες. Οι περισσότεροι για τον Παπακωνσταντίνου. Εγώ για τον Θηβαίο.
Στην αρχή της συναυλίας, αμφότεροι οι καλλιτέχνες ήταν μουδιασμένοι. Ακόμα και η Μαίρη Μπρόζη που άνοιξε την συναυλία με το υπέροχο βιολί της και μερικά τραγούδια από το διεθνές ροκ ρεπερτόριο (Scorpions-Rock You Like A Hurricane) φαινόταν λίγο αμήχανη. Όλοι λύθηκαν μετά τη μισή συναυλία, λες και το χειροκρότημα του κόσμου ήταν ψυχολογικό μασάζ.
O Χρήστος Θηβαίος πιστεύω πως αδικήθηκε. Βρέθηκε δεύτερος στη συναυλία ενός καλλιτέχνη που έχει περισσότερα χρόνια στην πλάτη και περισσότερους φανατικούς θαυμαστές και ταυτόχρονα μπροστά σε ένα κοινό ελαφρώς διαφορετικό από το δικό του. Ένα κοινό που θέλει σκληρές ροκ τσιρίδες και τίναγμα κεφαλιού πάνω κάτω. Και ο Χρήστος Θηβαίο δεν απευθύνεται σε τέτοιο κοινό. Παρ’ όλα αυτά ήταν παραπάνω από αξιοπρεπής. Ήταν ερωτικός χωρίς να είναι γλυκανάλατος και διονυσιακά μαγευτικός χωρίς να γίνεται κιτς. Στα σημεία που έκανε φωνητικά σε γνωστά τραγούδια του Παπακωνσταντίνου, τους έδωσε βάθος με την μπάση ερωτική φωνή του ( π.χ Να κοιμηθούμε αγκαλιά), ένα μπάσο που λείπει από την ένρινη φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Και έδωσε την ευκαιρία σε κάποιους όχι μυημένους στην μουσική του, να προσέξουν καλύτερα κάποια από τα ωραιότερα τραγούδια του (π.χ. Γυναίκα). Έκανε μάλιστα και την έκπληξη ντύνοντας με την αισθαντική του φωνή το τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου “Διάφανος”, γνωστό από την λακωνική ερμηνεία του Σωκράτη Μάλαμα. Ωστόσο το κοινό ήρθε σε αμηχανία με τον “Λύχνο του Αλλαδίνου”. Τι κρίμα να ξεχάσε ο κόσμος και κυρίως οι νέοι τον Καββαδία…
Ο αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής της βραδιάς ήταν βέβαια ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Κι όσο κι αν θέλει να τον ακολουθεί ο τίτλος του “Αιώνιου Έφηβου”, τα χρόνια περνάνε. Δεν υπάρχει λόγος να μην το αποδέχεται. Πάντως ο Παπακωνσταντίνου έχει βρεθεί βολικά επίκαιρος. Με μερικές πρόχειρες προσθήκες (Εοκ, ΔΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ, περικοπές/ Κυπριακό και Σκόπια/Θεέ μου πως φτάσαμε ως εδώ) τα τραγούδια του έρχονται στο σήμερα. Με αγγλικούς όρους “he played safe”, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα με τα πιο αγαπημένα του τραγούδια, με λιγοστές μπαλάντες και περισσότερα “δυνατά” κομμάτια. Θα ήταν καλύτερα όμως χωρίς το θεατρικό κούνημα της κιθάρας πάνω-κάτω.
Ήταν μια ωραία σε γενικές γραμμές συναυλία. Από αυτές που ιδρώνεις και χτυπιέσαι σαν δεκαεξάχρονο και γουστάρεις όσων χρόνων και να είσαι. Και επιστρέφεις μετά χαρούμενος και ξαλαφρωμένος στην ενήλικη ζωή σου.
