ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΕΦΥΓΑΝ, ΟΙ ΔΙΑΙΤΟΛΟΓΟΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ…

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ Γράφει η Άντζελα Ζιούτη / συγγραφέας / angelaziouti@yahoo.gr

Την ώρα που ξεστολίζεις το χριστουγεννιάτικο δέντρο και ετοιμάζεσαι να το πακετάρεις και πάλι στο κουτί και να το ανεβάσεις στο πατάρι, μία σκέψη στροβιλίζεται στο μυαλό σου: “Θα με χωράει άραγε το μπλου τζην μου”;

Προσπαθείς να θυμηθείς πόσα μελομακάρονα έφαγες για να υπολογίσεις τις θερμίδες, αλλά μάταια. Έπειτα είναι και οι κουραπιέδες που έφτιαξε η θεία Νίτσα. Χρυσοχέρα γυναίκα, δε λέω. Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όλα ξεκίνησαν το βράδυ των Χριστουγέννων που μαζεύτηκε όλη η οικογένεια γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Ο παππούς ο Ζαχαρίας, η γιαγιά, τα ανηψάκια που είναι μετανάστες στο Ντύσσελντορφ, οι κουμπάροι από τη Χαλκίδα και μια μακρινή ξαδέλφη που βρεθήκατε ξανά μέσα από το φέισμπουκ. Κόκκινο κρασί μπρούσκο, γαλοπούλα γεμιστή με ρύζι και κάστανα, σαλάτες αλοιφές, μακαρονάκι κοφτό με μαγιονέζα, λαχανοντολμάδες με κιμά και σως. Στην αρχή έβαλες στο πιάτο σου ένα μικρό κομματάκι κρέας. “Όχι, ευχαριστώ” είπες όταν η ξαδέλφη πήγε να σου σερβίρει μία μερίδα ακόμη. “Εγώ το βράδυ τρώω μόνο ένα γιαουρτάκι”. Μετά ήπιες ένα ποτηράκι ακόμη. Κι άλλο ένα. Σε λίγο έφτασες στο τσακίρ κέφι με το πηρούνι σου να έχει πάρει “φωτιά”. “Φάε, φάε μέρες που είναι” φώναξε κάποιος από το κέντρο του τραπεζιού κι εσύ έσκασες ένα χαμόγελο. Που γρήγορα έσβησε από μιά γεμάτη μπουκιά ακόμη.  Την άλλη μέρα έφτιαξες μπισκότα βουτύρου που είχαν σχήμα άστρου και μηλόπιτα να τρώνε και τα παιδιά τώρα που δεν έχουνε σχολείο. Από το βιβλίο μαγειρικής της Αργυρώς Μπαρμπαρίγου ξεσήκωσες και μία συνταγή για τσιζκέικ κι έγινε μούρλια. Μετά ήρθε η Πρωτοχρονιά. Συγγενείς και φίλοι πάλι όλοι μαζί να εύχονται «Καλή χρονιά» ο ένας στον άλλον και από το χοιρινό μπούτι στη γάστρα με πατάτες να μην έχει μείνει … τίποτε. Το επιδόρπιο ήταν σπιτική σπανακοτυρόπιτα με μυζήθρα και κρέπες με πραλίνα φουντουκιού. Των Φώτων είχες βαρύνει ήδη τόσο πολύ που αν έπεφτες να βγάλεις το Σταυρό από τα παγωμένα νερά θα πήγαινες κατευθείαν στον πάτο σαν άγκυρα. Παρόλα αυτά γιόρταζε η θεία Φωφώ και σας προσκάλεσε το μεσημέρι για φαγητό, εσύ κατέβασες ξανά τον αγλέορα και ήπιες όλο … τον Βόσπορο.

Κάθε μισή ώρα ανοιγοκλείνεις το ψυγείο και τσιμπολογάς ότι βρεις εκεί μέσα. Λίγο ριγανάτο λουκάνικο, ένα βαρβάτο κομμάτι ροκφόρ, μπέικον με μπόλικο λιπάκι. Μέχρι και τα παγάκια από την κατάψυξη κόντεψες να φας, αλλά ήσουν κρυωμένη και σου πονούσε ο λαιμός.

Έχεις βάλει ήδη το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο πατάρι και τρέχεις αποφασιστικά στην ντουλάπα να δοκιμάσεις το αγαπημένο μπλου τζήν σου. Όσο και να το ζορίζεις όμως το παντελόνι δεν κλείνει πλέον στο φερμουάρ. «Ααααααααα» ακούγεται η τσιρίδα σου που θυμίζει ήρωα από την ταινία «Κριστίν» του Τζον Κάρπεντερ.

Έξω χιονίζει. Ρίχνει ένα απαλό άσπρο χιονάκι με τις νιφάδες να σου θυμίζουν την άχνη του κουραμπιέ. Θέλεις να φας κι άλλον. Βοήθεια! Φέρτε έναν διαιτολόγο.