Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι πανάκεια μόνο για αυτούς που αποκαλούμε “κομματικούς”. Για ένα ποσοστό των πολιτών, ιδίως μεγάλης ηλικίας, που “υπακούν” στο κόμμα όπως οι φονταμενταλιστές στα “ιερά βιβλία”.
Για τους άλλους σηματοδοτεί μια αχτίδα φωτός (μιας και η… ελπίδα πέθανε μαζί με τον Τσίπρα) για να αλλάξει κάτι. Πρώτα στο κόμμα, μετά στο κράτος και επαγωγικά στην κοινωνία. Ήταν η μόνη επιλογή που θα μπορούσε να σηματοδοτήσει κάτι τέτοιο με τόση ένταση, με βάση ιδίως την παρουσία και το λόγο των υποψηφίων στον τρίμηνο προεκλογικό αγώνα.
Ο κόσμος που πιστεύει ακόμη στη δημοκρατική αλλαγή και μετεξέλιξη των κομμάτων, πήγε κόντρα στις “δημοσκοπήσεις”, στον παλαιοκομματισμό, στον κακώς εννοούμενο καραμανλισμό, στις επικοινωνιακές αλητείες, στα… “επιχειρήματα” για το επώνυμο…
Είναι στο χέρι του Κυριάκου να κατορθώσει να συνθέσει επιτέλους τη μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη, που είναι και το μεγάλο ζητούμενο για το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Κι όταν λέμε να συνθέσει, δεν εννοούμε να επαναφέρει ξοφλημένα πολιτικά πρόσωπα, αλλά την κοινωνία, τον κεντροδεξιό πολίτη που είδε όλα αυτά τα χρόνια να καταρρέουν όλα όσα πίστευε. Που βίωσε την κοινωνική αδικία και των παραλογισμό της μνημονιακής περιόδου. Εκεί είναι το στοίχημα. Στην κοινωνία, όχι στο κόμμα.
Και η μετεξέλιξη του κόμματος την κοινωνία θα υπηρετήσει. Εκεί πρέπει να είναι η στόχευση.
Η εκλογή του Κυριάκου είναι ένα πολιτικό γεγονός για το μπορεί κάποιος, μετά από πολύ καιρό, να νοιώσει αισιόδοξος. Κι ας έχει να πληρώσει φόρους πιο πολλούς από το μισθό του. Αν έχει μισθό. Κι αν έχει δουλειά…
Η λέξη “πανάκεια” δεν σημαίνει αυτό που νομίζετε… είναι η θεραπεία για όλες τις ασθένειες.
Ακριβώς αυτό εννοούμε, μεταφορικά βεβαίως. Καλημέρα
Ο κόσμος πήγε κόντρα στον παλαιοκομματισμό;
Είναι κάποιου είδους αστείο αυτό; Μεταφορά εξουσίας
από τον πατέρα στο γιο; Μια από τα ίδια; Δουλευόμαστε;
Η πρωθυπουργία στην Ελλάδα έχει καταντήσει βασιλική διαδοχή.