ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ γράφει η Κατερίνα Νικολάου / kfnikolaou@gmail.com
Το Θέατρο Σοφούλη φιλοξενεί εδώ και δύο εβδομάδες την παράσταση “Δεσποινίς Μαργαρίτα” του Ρομπέρτο Ατάιντε από τις θεατρικές παραγωγές “Τεχνόκοσμος”. Έχοντας δει πρόσφατα το “Μάθημα” του Ευγένιου Ιονέσκο βλέποντάς το αισθάνθηκα τον διάλογο στον οποίο βρίσκονται τα δύο κείμενα αν και ο Ιονέσκο προηγείται κατά μία 25ετία και κάτι.
Η “Δεσποινίς Μαργαρίτα” είναι ένας μονόλογος, ένα παραλήρημα εξουσίας. Στο συγκεκριμένο έργο συμμετέχει ακόμα ένα πρόσωπο, η βουβή μαθήτρια, το άβουλο ον που η εξουσία δημιούργησε για να το μανιπουλάρει και να το κάνει να αναπαράγει την εξουσία της διά της υπακοής και να παπαγαλίζει τα τσιτάτα της εξουσίας. Είναι η υστερική δασκάλα που όλοι έχουμε συναντήσει στον σχολικό μας βίο (συνήθως ως μειοψηφία – ευτυχώς), η γυναίκα που της δόθηκε εξουσία πάνω σε παιδιά που δεν έχουν διαμορφώσει ακόμα πλήρως την ψυχή τους και την άμυνά τους και τα ποτίζει την πίκρα που έχει συσσωρεύσει στην απογοητευμένη της ψυχή. Ζητά υπακοή γιατί νιώθει πως τα παιδιά, η τάξη, είναι το μόνο πράγμα το οποίο έχει την εξουσία να ελέγξει και να ασκήσει τη βία που υφίσταται και η ίδια.
Η σκηνοθεσία της Αναστασίας ήταν έξυπνη και ευρηματική, εξέφραζε την παράνοια του λόγου και έσπαγε την μονοτονία του να μιλά μόνο ένας άνθρωπος. Τα σκηνικά του Χρήστου Γιουβιάνη ήταν απλά αλλά εύγλωττα. Η διασκευή φέρει την υπογραφή της Γαλήνης Αναστασούδη, η οποία “πείραξε” το κείμενο ίσως λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε.
Από άποψη ερμηνειών, η βουβή μαθήτρια, μόνο βουβή δεν ήταν. Είναι απίστευτα εκφραστική και μιλούσε με όλο της το σώμα. Η Αναστασία Αναστασούδη ήταν καλή, θα την προτιμούσα όμως λίγο πιο χαλαρή, πιο λυμένη, να βγάζει την τρέλα του ρόλου αβίαστα και ανεπιτήδευτα.
Είναι μια πολύ καλή πρώτη προσπάθεια στον χώρο των παραστάσεων ενηλίκων από τον Τεχνόκοσμο και σίγουρα θα πρέπει να συνεχίσουν την καλή δουλειά.
Η “Δεσποινίδα Μαργαρίτα” θα παίζεται στο Θέατρο Σοφούλη μέχρι τις 24 Απριλίου, Σάββατα και Κυριακές στις 21.00.
