Merry Merry Κρίμας… για τον κεκαλυμμένο φασισμό που ζούμε!

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr / eliaskarpou.blogspot.com

Τόπος: Λαδάδικα!

Ώρα: Στο απόσταγμα μιας δυνατής μέρας!

Σκοπός: Να γνωρίσουμε τον Διογένη Δασκάλου απ’ την ανάποδη!

Πέρυσι το σύνθημά του ήταν το Merry Merry Κρίσις μας!

Φέτος έχει επικεντρωθεί στο Merry Merry  Κρίμας…

με την προοπτική του χρόνου να μπορεί να ξεστομίσει το Merry Merry Χρήμας με ανακούφιση!

Καθημερινά 9.00- 11.00 τον ακούνε γιαγιάδες, μωρά, εργαζόμενοι, γραφεία στη συχνότητα του Ράδιο Θεσσαλονίκη… μέσα από την Happyland του!

και εν όψει των εορτών θα γιορτάσει με όλη την ομάδα των Monie and Monie Conniente

στο Club του Μύλου.

Πίνοντας  τσάι, μιλήσαμε για πολιτική,   ραδιόφωνο και προσωπικά δεδομένα σε μια βατή καθημερινότητα  με καινούριους κανόνες. Κάνοντας πολιτική σάτιρα για πολλά χρόνια σε ποικίλα μέσα και γράφοντας σε διάφορα έντυπα, μπορεί και διακρίνει το σημερινό μπάχαλο των media. «Παλιά υπήρχε συγκεκριμένη ταυτότητα στα μέσα. Επιτέλους ήρθε η εποχή για τον τρόπο που σκεφτόμουν πάντα εγώ.  Περάσαμε μια 30ετία απάθειας και κατανάλωσης, συνεχόμενης αφαίρεσης συναισθημάτων, είχαμε γίνει κάμερες καταγραφής».

Σηκώνεται τα πρωινά στις 6.50 και ακολουθεί μια « ιεροτελεστία» μέχρι να καταθέσει τον σαρκασμό και την ενέργεια του στα ερτζιανά.

«Θέλω να έρθω σε ήρεμη κατάσταση για να παρακολουθήσω τις ειδήσεις της ημέρας, να γίνω  ιονιστής της επικαιρότητας και να παράξω ένα ευχάριστο αποτέλεσμα με μια λοξή κωμική ματιά».  Παρακολουθεί τις εξελίξεις από τις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές και οι επισκέψεις του στα περίπτερα είναι σαφείς… από «Τα Νέα» μέχρι τον «Ελεύθερο τύπο» κι από την «Βαβυλωνία» μέχρι  τον «Στόχο». Του αρέσει να διαβάζει τα παράλληλα σύμπαντα διαφορετικών ομάδων στον κόσμο. Η διαδικασία της μετάδοσης των ειδήσεων με τρόπο τέτοιο που να μην βαραίνει τον ακορατή δεν τον δυσκολεύει ιδιαίτερα. «Αυτό που με δυσκολεύει είναι οι περίοδοι χρονικής αμηχανίας όπως αυτή που διανούμε! Όταν ο εχθρός δεν είναι καθαρός, όταν το παρασκήνιο είναι πολύ εύκολο να γίνει συνωμοσιολογία. Ο εχθρός μας αυτή τη στιγμή είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Υπάρχει μια σπειροειδής μορφή στο να ερχόμαστε και να ξανάερχόμαστε στο ίδιο πρόβλημα. Αυτή τη στιγμή σούμε έναν κεκαλυμμένο  φασισμό. Το μεγάλο στοίχημα είναι να κρατηθεί ο άνθρωπος υγειής πνευματικά και σωματικά, όλα τα άλλα τα έχει ξαναζήσει και μπορεί να τα ξαναπαλέψει».

Monie and Monie Conniente… σχεδόν 20 χρόνια

Ξεκίνησαν το 1994 με το πιο hot jazz ρεπερτόριο καθαρά σαν μουσικό σχήμα. Με σεβασμό στο λιτό κι απέριττο προφίλ τους, δεν μπορούσαν να έχουμε κοστούμια και μπαλέτα. Κάπως έτσι η πρόζα άρχισε να είναι απαραίτητη. Μετά από τόσα χρόνια μουσική και πρόζα αλληλοσυμπληρώνονται με επιτυχία, βασισμένα στο ίδιο concept και ανανεωμένα κάθε φορά σύμφωνα με τα καυτά σημεία της επικαιρότητας! Το βασικό δεκαμέλες team, στο οποιό την οργάνωση παραγωγής έχει ο Σωτήρης Δασκάλου –αδελφός Διογένη-  καθιέρωσε το όνομα του σαν λατινοακουσμένο πράγμα, όμως ο Διογένης Δασκάλου αποκαλύπτει εύκολα πως προέκυψε από φραστικό λάθος και επιρροές κόμικς. Ο φετινός τίτλος είναι «Ζητούνται πελάτες» και ο  υπότιτλος « Merry Merry Κρίμας».

«Δεν αισθάνομαι κωμικός, αισθάνομαι μουσικός»! Το λέει και το πιστεύει, αλλά η σκηνή τον αγαπά, γιατί μπορεί και προσαρμόζεται κάθε βραδιά με το εκάστοτε κοινό, γιατί δεν είναι εγωιστής. Το σέβεται, το ψυχολογεί, έχοντας τις κεραίες του τεντωμένες και θέλει  να το κάνει να περάσει καλά!  Η δουλειά του είναι αυτοσχεδιαστική, δεν έχει μανιέρα ηθοποιού.

Club του Μύλου

23,24,25, 30 Δεκεμβρίου και 1  Ιανουαρίου

Μιλώντας πολιτικά με τον Διογένη… για δύο γένη!

Έλληνες και Γερμανοί! Δύο γένη ξεχωριστά, δύο λαοί που συναντιούνται συχνά για να λύσουν τις διαφορές τους με τα όπλα και τα «όπλα»!

«Κανείς δεν μπορεί να σε πηδήξει αν δεν σκύψεις, εμείς το επιτρέψαμε» μου λέει ο Διογένης Δασκάλου σε μια αυθόρμητη στιγμή φλυαρίας για το νέο γερμανικό κατεστημένο σε σχέση με τις ελληνικές οικονομικές εκκρεμότητες.  Οι Γερμανοί είναι γι’ αυτόν ένας κακομαθημένος λαός, αλλά δυστυχώς για μας δεν έχουμε καμία λύση. «Μας δάνεισαν για να παίρνουμε τα προϊόντα τους, δεν μας δάνεισαν επειδή μας λυπόντουσαν, δεν φημίζονται για την μεγαλοψυχία τους οι σάξονες, και οι Γερμανοί και Οι Άγγλοι! Θέλουν την κυριαρχία του πλανήτη! Οι Άγγλοι δεν έφυγαν απο το νόμισμα τους, οι Γερμανοί θέλουν να επιστρέψουν εκεί έχοντας τις μικρότερες ζημιές. Αυτο αποδεικνύεται από τα βρετανικά μουσεία  που έχουν φυλακίσει όλο τον κόσμο και από την άκαμπτη φασιστική νοοτροπία των Γερμανών». Όσο για τις εκλογές που θα έρθουν, φέρει μια άποψη απόλυτα δική του: «Αυτό το πράγμα δεν θα οδηγήσει σε μια έκρηξη βίας αλλά σε μια έκρηξη πνευματικής αποτίναξης. Ακόμη και ο τελευταίος αμόρφωτος άνθρωπος θα συνειδητοποιήσει ότι κάτι τρέχει. Και δεν θα χρειαστούν ρόπαλα, πιστόλια, μαχαίρια, φτισίματα, γιαούρτια. Βουβά θα αρχίσουμε να ζούμε αλλιώς. Αυτοί που το ξεκίνησαν τρομάζουν. Ήδη οι άνθρωποι άρχισαν να ζουν διαφορετικά. Αγκαλιάζονται πιο πολύ, κάνουν έρωτα πιο πολύ, κάνουν φιλίες πιο πολύ, αρχίζουν και πάλι και κάνουν κοινότητες».

Μεγαλωμένος με μια αναρχοαυτόνομη κουλτούρα καθώς είναι του αρέσει  να βλέπει τα προβλήματα από πάνω.  «Έχω τρώω, δεν έχω δεν τρώω» λέει χαριτολογώντας και επιστρέφει με νοσταλγία νοερά στη φιλοσοφία του Άσημου, της Γώγου κλπ συνοψίζοντας στο «Εμείς δεν ήρθαμε σ’ αυτή τη ζωή για να σωθούμε, αλλά για να καταστραφούμε». Με ένα σύνθημα φωτιά πλάθει την ιδανική ανθρώπινη ανάταση: «Να νιώσεις άνθρωπος, να ζήσεις τα όρια σου, να φτάσεις στο τέρμα σου, να καείς από ευχαρίστηση, να καείς από ηδονή, να καείς από ζωή».

Εκφράζοντας ονόματα, έννοιες και σύμβολα…

Λουκάς Παπαδήμος: Υπάλληλος

Παοκ: Για τον κόσμο του το καταφύγιο των καταπιεσμένων ανθρώπων, σαν εκκλησία!

Δημοκρατία: Μια φρεναπάτη, σαν τον κομμουνισμό, σαν τον χριστιανισμό. Φαίνεται ωραίο αλλά δεν μπορεί να συμβεί!

Θεσσαλονίκη αλλιώς: Θα προσπαθεί για πάντα!

Κούρεμα: Χάσιμο δύναμης…  δεν είναι ανανέωση.

Οικογένεια: Με την ευρεία έννοια αναγκαστικός πυρήνας. Αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να την ανακαλύψουμε!

Ταμπού: Απαραίτητα για την ψευδή λίμπιντο,  το trade mark του κομπλεξικού, αξεσουάρ της κλειστής κοινωνίας.

Μνημόνιο: Νεολογισμοί ηλιθιότητας!

Αγαπημένες υβριαδιακές λέξεις: Βρετανόβλαχοι και Βρεταλονίκη!

Τι δεν ξέρουμε για τον Διογένη Δασκάλου…

Πάσχει από επίκτητη οικονομική ανεπάρκεια κι από αγχώδη βουλιμία που το ένα τρώει το άλλο.

Γι αυτόν είναι αρκετό, που ποτέ δεν του έγινε καμία σύσταση, κανείς δεν του είπε απολύτως τίποτα για τον τρόπο που κάνει τη δουλειά του!

Αν τον φωνάξει η χρυσή αυγή να κάνει μια συναυλία, θα την κάνει  με τον όρο να είναι αυτός που είναι.

Τον ιντριγκάρει το ραδιόφωνο γιατί θέλει φαντασία και όχι budget και γιατί φτάνει την αδρεναλίνη του στα κόκκινα

Από τη μια… του αρέσει η τηλεόραση γιατί όπως λέει χαρακτηριστικά  είναι ένα φίδι που τρώει την ουρά του και πρέπει να την βλέπουμε σαν ένα παιχνίδι, σαν το μαλλί της γριάς…

Από την άλλη… δεν του αρέσει η τηλεόραση γιατί είναι ένα φερέφωνο του κεφαλαίου.

Βλέπει «Ράδιο Αρβύλα» και «Αλ Τσαντίρι», αλλά κανείς δνε μπορεί να επηρεάσει το προσωπικό του τρόπο στην σάτιρα. Χαίρεται που υπάρχουν αρκετές εκπομπές με αυτό το αντικείμενο.

Εμπνέεται από το τρίπτυχο: Γνώση, εργασία και έρωτας!

«Αυτό είναι ο πυρήνας του ανθρώπου, από που έρχεται τι πρέπει να είναι και που πρέπει να οδηγείται, τι δεν πρέπει να ξεχνάει! Είναι σημαντικό ναεργάζεται κανείς με αντικείμενο την γνώση και «καρότο»…  τον έρωτα».