ΛΙΓΗ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

Γράφει η Νατάσσα Καραμανλή

Το περπάτημα είναι μια διαδικασία που απολαμβάνω πολύ. Περπατώ, επειδή δεν οδηγώ. Περπατώ για να φτάσω στη δουλειά μου. Περπατώ μακριά από το θυμό μου. Κάποιες φορές περπατώ μέχρι να ξεχάσω, ή για να μην αναγκαστώ να θυμηθώ.

Βαδίζω πάντα μόνη, καθώς ο βηματισμός μου εύκολα δεν ταιριάζει με άλλου την περπατησιά. Και νιώθω ανάλαφρη. Ελεύθερη ανάμεσα στους βιαστικούς διαβάτες. Φιγούρα αλλοπρόσαλλη και ξένη, μα και τόσο ανεπανόρθωτα οικεία, που αγωνιά να αιχμαλωτίσει κάποια στιγμιότυπα ομορφιάς. Λίγη αγάπη.

Συλλέγω. Εικόνες, ήχους, μυρωδιές. Όλα τα αφήνω να με κυριέψουν. Τα εντυπώνω, τα επεξεργάζομαι, τα ανακαλώ. Πολύτιμα αποκτήματα του δρόμου που φυλακίζω στο μυαλό, να μου κρατήσουν συντροφιά, όσο διαρκεί μια μπόρα, μια νύχτα ή ίσως μια ζωή.

Μοιάζει με καπρίτσιο, μα είναι ένα παιχνίδι που έχω  εφεύρει με τα χρόνια.

Επιτρέπω στον εαυτό μου να εντυπώνει μόνο τρεις άσχημες εικόνες κάθε μέρα. Μόνο τρεις, επαναλαμβάνω και κλείνω σφιχτά τα μάτια. Μα είναι τόσες  πολλές γύρω μου κι ολοένα αυξάνουν. Το παιδί που κλαίει μπροστά στη βιτρίνα, γιατί η μητέρα του αρνείται να του αγοράσει το παιχνίδι που θέλει.

«Σταμάτα να κλαις. Θα το πάρουμε την επομένη φορά. Δε γίνεται τώρα.»

Ένας άστεγος, με το βλέμμα γεμάτο απόγνωση και την ανάσα βαριά από το αγιάζι της νύχτας, μου τείνει διστακτικά την άδεια χούφτα του.

«Ένα κουλούρι, να φάω κυρία.»

Λίγο πιο κάτω, ένας αδέσποτος σκύλος σέρνει αργά το κουτσό του πόδι κάτω από το πεζοδρόμιο. Κι είναι αυτά τα μάτια, στο χρώμα του ώριμου ροδάκινου, καρφιά που μπήζονται με φόρα στα δικά μου και τα θρυμματίζουν. Μα η τσάντα μου είναι άδεια από φαγητό· μονάχα η παλάμη μου είναι γεμάτη από αγάπη κι είναι το άγγιγμα μου, το μόνο που έχω να προσφέρω.

Όχι, δεν θέλω να κοιτάξω άλλο. Το ξέρω πως θα δω ακόμα πολλές τέτοιες εικόνες, μα εγώ πρέπει να κρατήσω μόνο τρεις, αυτό είναι το όριο μου. Δεν έχω άλλη αντοχή στον πόνο των βλεμμάτων. Στέρεψε. Έσβησε. Μαζί με τα παιδιά των φαναριών· εκείνα που αγωνίζονται για να μοιράσουν ακόμα ένα φυλλάδιο. Και τα άλλα, που πετάγονται μπροστά σε ρόδες που στριγκλίζουν, για να κερδίσουν με ένα βρώμικο σφουγγάρι, ένα ευρώ.

Έλιωσε η ανοχή μου, μαράθηκε, όπως οι γέροι που δεν καρτερούν πια, τίποτα και κανέναν, παρά μόνο  το θάνατο στα ξύλινα παγκάκια της άνοιας τους.

Το πεζοδρόμιο είναι στενό και φρενάρω απότομα το βήμα μου, σχεδόν στην πλάτη μιας ηλικιωμένης κυρίας που βαδίζει με πι.  Μπροστά της, ένας νέος πατέρας σπρώχνει ένα παιδικό καρότσι. Το μωρό του είναι όμορφο και κρατάει ένα κόκκινο μπαλόνι. Δίπλα στο καρότσι, βαδίζει αργά ο σκύλος τους. Το λουρί του είναι περασμένο στο χέρι του πατέρα.

Η κυρία σταματά, καθώς αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει χώρος για όλους. Τότε ο πατέρας κατεβάζει το καρότσι από το πεζοδρόμιο κι ο σκύλος ακολουθεί τα βήματα του. Με το χέρι του της δείχνει το δρόμο να περάσει και την βοηθά με το πι. Ο σκύλος μένει ασάλευτος πλάι στο μωρό, όσο ο πατέρας περιμένει την κυρία να περάσει. Η κυρία σταματά και ρίχνοντας το βάρος της πάνω στο πι, σκύβει και χαϊδεύει το κεφάλι του μωρού. Το μωρό κουνά το μπαλόνι κι  ο σκύλος την ουρά του και όλα γύρω αστράφτουν αγάπη ξανά.

Λίγη αγάπη για το δρόμο, αυτό αναζητούσα, όμως πόσες  εικόνες ξόδεψα για να τη βρω…