Τις Κυριακές ο κάθε άνθρωπος θέλει να τις χαρεί με τον δικό του τρόπο. Άλλοι στο θέατρο, άλλοι στο σινεμά, άλλοι με παρέες σε ταβερνάκια, άλλοι στο γήπεδο και άλλοι με αγαπημένα πρόσωπα. Σήμερα η δική μου Κυριακή είχε σημειολογία χάντμπολ. Δεν έκρυψα ποτέ και είμαι περήφανος που η αγαπημένη μου ομάδα είναι ο ΠΑΟΚ .Η ομάδα των προσφύγων, του λαικού στοιχείου( πώς να μην είναι ΠΑΟΚ ένας άνθρωπος που μεγάλωσε στην Διοικητηρίου και πήγε στο θρυλικό 4ο Γυμνάσιο της Συγγρού).ΠΑΟΚ λοιπόν σε όλα τα αθλήματα, Και στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ και στο Βόλευ και φυσικά στο χαντμπολ. Σήμερα είχα και έναν λόγο να αφιερώσω το μεσημεριανό μου στο γήπεδο (ούτε καν πρόλαβα να γευματίσω στο σπίτι αφού έφυγα σαν κυνηγημένος από τις 2). Μετά από 15 χρόνια φιλοδοξούσα να χαρώ έναν τίτλο στο σπίτι μας στο Παλατάκι στην Πυλαία (από το 2000 που κατασκευάστηκε αυτό το γήπεδο κόσμημα δεν είχαμε ευτυχήσει να πανηγυρίσουμε έναν τίτλο).
Έφυγα από το σπίτι ,είναι αλήθεια, προβληματισμένος. Τα επεισόδια που είχαν γίνει χθες στη Θεσσαλονίκη, το κλίμα ενός ανεξήγητου μίσους ή καλύτερα βεντέτας μεταξύ των οπαδών δύο αδελφών ομάδων (ΠΑΟΚ και ΑΕΚ) , το οπαδιλίκι που ήμουν βέβαιος ότι οδηγεί σε τυφλή βία, μ έκαναν σκεπτικό. Μόλις μπήκα στο γήπεδο η ατμόσφαιρα μου άρεσε. Οι αγώνες με κόσμο είναι το παν γι αυτούς που ξέρουν από αθλητισμό και δεν είναι άσχετοι και αποχωρούν από το γήπεδο στο 83 ενός ποδοσφαιρικού φυσικά αγώνα( βλέπε Κοντονή).Όλα πήγαιναν καλά με τις γνωστές υπερβολές της κερκίδας που δεν προκαλούσαν όμως πρόβλημα. Μέχρι το σημείο που περίπου 2Ο λεπτά μετά την έναρξη εμφανίστηκαν στις κερκίδες οι οπαδοί της ΑΕΚ. Νεαρά παιδιά οι περισσότεροι (στο σύνολο 1000 άτομα) μπήκαν σαν αφηνιασμένοι στις κερκίδες.Σε λίγα λεπτά είχε γίνει το απόλυτο χάος. Εκτός από τις χειρονομίες, τα εμετικά συνθήματα και από τις δύο πλευρές, οι φωτοβολίδες με δολοφονικά στυλό έπεφταν από τους οπαδούς και των δύο ομάδων και προκάλεσαν την διακοπή. Μιλάμε για τον ορισμό της βεντέτας και του τυφλού χουλιγκανισμού. Έβλεπες ανθρώπους κανίβαλλους που διψούσαν για αίμα και μια αστυνομία σε ρόλο θεατή.Ντράπηκα. Θύμωσα. Αγανάκτησα. Ο τυφλός οπαδισμός κατέστρεφε ένα ακόμα άθλημα. Καλύτερο παράδειγμα από το σημερινό για να καταλάβει ο πολύς Κοντονής ότι η βία δεν είναι συνώνυμη με το ποδόσφαιρο αλλά έχει βαθιές κοινωνικές και άλλες ρίζες, δεν υπάρχει.Χρειάστηκε να περάσουν δύο περίπου ώρες για να εκκενωθεί το γήπεδο, να ξαναρχίσει ο αγώνας και να στεφθεί κυπελλούχος για πρώτη φορά στο σπίτι του ο αγαπημένος ΠΑΟΚ. Χρειάστηκε να γίνουν τόσο θλιβερά πράγματα για το αυτονόητο. Να παίξουν δύο ομάδες για τη νίκη σ ένα υπέροχο άθλημα όπως είναι το χαντμπολ. Χρειάστηκε 3 άνθρωποι να μεταφερθούν στο νοσοκομείο τραυματισμένοι και ο καλός Θεός να κάνει το θαύμα του που δεν θρηνήσαμε θύματα.
Στο τέλος ήθελα να δώσω το χέρι σε δύο μεγάλους αθλητές. Τον 35χρονο αθλητή του ΠΑΟΚ, παίκτη του αγώνα Αλβανό και στον 37χρονη μορφή της ΑΕΚ Μπακαούκα. Δυό παίκτες με αδελφική σχέση εκτός γηπέδων που κοσμούν τον αθλητισμό. Τον πρώτο τον έχουν Θεό στη Γερμανία που έκανε μεγάλη καριέρα. Τον δεύτερο που άρπαξε ένα πρωτάθλημα πρόπερσι από τον ΠΑΟΚ μόνος του, ήθελα να μου δώσει τη φανέλα του κι ας μην είμαι Αεκτσής. Διότι είναι μεγαλείο ψυχής όταν αυτός ο αθλητής βγάζει το ψωμί του δουλεύοντας ηλεκτροσυγκολλητής, πηγαίνει στο γήπεδο για προπόνηση αφού επί 40 λεπτά του βάζουν κολίριο για τα μάτια και στη συνεχίζει για το μεροκάματο κάνοντας ντιλίβερι. Αυτός είναι ο Μπακαούκας που κάποιοι ανεγκέφαλοι Παοκτσήδες σήμερα έβριζαν. Με όλα αυτά να σας εξομολογηθώ ότι δεν χάρηκα το κύπελλο που ήρθε στην ομάδα μου και σε αυτό το γήπεδο μετά από 15 χρόνια.Και τα μυαλό μου πήγε στους χούλιγκαν της ΑΕΚ που ταξίδεψαν 10 ώρες από την Αθήνα για να βγάλουν απωθημένα, να μην δουν αγώνα και να πάρουν τον δρόμο της επιστροφής. Ο ορισμός του παραλογισμού…
