Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Σ’ ένα όμορφο στέκι επί της Αρμενοπούλου με τον Τάκη στα decks και κουβέντες σε στιλ χαλαρό.
Χρόνος: Μεσάνυχτα Τετάρτης μετά από την πρόβα τους και προσπαθώντας να τους πείσω ότι δεν είμαι ασυνεπής.
Σκοπός: Να δούμε όλοι μαζί… «behind the eyes of the shadow».
Τους γνώρισα πρώτη φορά πέρυσι από τη συχνότητα του 1055rock, παίζοντας και ξαναπαίζοντας το «Confusion» και επιμένοντας στους στίχους που λένε «Sometimes I feel so alone, despite the fact you ‘re here». Άνοιγα την ένταση στα ακουστικά και ένιωθα κι εγώ κομμάτι του ίδιου του κοινού μου. Τους συνάντησα έναν χρόνο μετά, σε μια από τις πρόβες τους, στο studio τους, επί της Βαλαωρίτου κορυφώνοντας την λατρεία μου και την πεντάδα σε live εκδοχή. Εγώ οκλαδόν στην μοκέτα κι εκείνοι να αποτυπώνουν τους ήχους και τα λόγια στο δικό τους σύμπαν, που δεν με άφηνε να φύγω ευτυχώς. Με καρφιτσωμένη την ταμπέλα του goth, post-punk rock από τον περίγυρο, αλλά με καμία ταμπέλα που να ξεκινάει από τα δικά τους χείλη… οι Electro Vampires ζουν ανάμεσα μας έντονα, παίζουν τις μουσικές τους τα βράδια σε ασυνήθιστο dark mood και ξυπνούν αισθήσεις από μια νέα μουσική τάξη πραγμάτων που φαίνεται να έχει διάρκεια. Lens, Sugar, Y.O.P.J., Gosha και Nicolas. Μια παρέα με διαφορετικές καταβολές, ποικίλα ερεθίσματα, αντιφατικές απόψεις, αλλά κοινό μοτίβο «ύπαρξης», που ολοκληρώνεται μέσα από ένα βασικό μότο: «Δεν μας νοιάζει η καριέρα». Κι αν αναρωτιέται κανείς πως ένα συγκρότημα -που άνοιξε τα πατζούρια στον κόσμο το 2010 σε μια πόλη όπως η Θεσσαλονίκη με περιορισμένες προοπτικές και σε μια χώρα όπως η Ελλάδα που «τρώει τα παιδιά της»- φιλοδοξεί μονάχα να δημιουργεί και να δημιουργεί και να δημιουργεί, δίχως να μεταφράζει εμπορικά αυτή τη δημιουργικότητα… η απάντηση είναι μια και την πήρα αυθόρμητα: «Σε έναν κόσμο που όλα αλλάζουν, η μουσική μπορεί να ενώσει» δηλώνουν ομόφωνα. Αυτή την αρμονία θα εισπράξουμε με τον πιο ιδανικό τρόπο στην αυριανή τους Σαββατιάτικη εμφάνιση, στο livestage του Eightball, πλάι στους ψυχεδελικούς Singapore Sling από το Ρέυκιαβικ της Ισλανδίας. Σε εκείνον τον χώρο και σε κάθε χώρο που εμφανίζονται ζωντανά έχουν μόνο μια απαίτηση… να υπάρχει κοινό που να γουστάρει.
Ένα interview με πολλά κυβικά ροκιάς… στο έλεος της νύχτας
Αφού ανέβαλλα μια φορά την συνάντηση μας, αφού τους έστησα ακόμα μια και τους έφτασα στα όρια τους, αφού κατέστρεψα την πρώτη καλή εντύπωση… αποφάσισα πως μου αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία. Μαζί τους άλλωστε, η συνέντευξη έπαψε να είναι διαδικασία και έγινε ιεροτελεστία ανάμεσα σε καπνούς, αλκοόλ και το off the record στα αζήτητα. Χωρίς γραμμένες ερωτήσεις, χωρίς τηλεφωνικές συνομιλίες, χωρίς τυπικότητες, χωρίς ηλικιακά ταμπού, χωρίς την πίεση του χρόνου… μου μίλησαν για το πώς ξεκίνησαν όλα κάνοντας παρέα και για το βρετανικό Glastonbury Music Festival, όπου πρωτοσυζήτησαν την ιδέα. Λίγο παρακάτω… ο Lens (κιθάρα) μου μίλησε για την δίψα του να υπάρχει μέσα στην μουσική, ο Sugar (φωνή) για την ανάγκη του να απομονώνεται μετά από κάθε live, o Y.O.P.J. (τύμπανα) για τον πόθο του να τα αφήσει όλα κάποτε πίσω και να αποσυρθεί σε μέρη με χαλαρούς ρυθμούς ζωής, ο Gosha (πλήκτρα) για την αγάπη του στην electro και τις βαλκανικές ρίζες του και ο Nicolas (μπάσο) για την ανοιχτότητα των Electro Vampires, που μοιάζει για εκείνον με μεγάλο «σχολείο», αλλά απογυμνωμένο από κανόνες και αυστηρά πλαίσια. Πριν από τα live τους; Δηλώνουν αγχωμένοι, αλλά απόλυτα πλασμένοι γι’ αυτά. Μετά από τα live; Εξαφανίζονται τουλάχιστον για το πρώτο 20λεπτο, όπως οι χελώνες που αναζητούν το καβούκι τους και μετά επανέρχονται σαν να μην έλλειψαν ποτέ. Αυθόρμητοι, λιτοί, αφοσιωμένοι σε αυτό που κάνουν και γνωρίζοντας καλά πως αυτή είναι η μοναδική τους ψυχική καβάτζα, ώστε να ξεφεύγουν από την πίεση της καθημερινότητας, που ουδεμία σχέση έχει με την μουσική. Πάντως, όταν οι Electro Vampires κλείνουν τα μάτια βλέπουν… straight in the eyes of the Shadow και τα ξεχνούν όλα. Όταν τα ανοίγουν; Αφήνουν τις χημείες να κάνουν τη δουλειά τους και κάπως έτσι φτιάχνονται τα τραγούδια. Μπορεί μετά τον τελευταίο δίσκο τους με τίτλο «Behind the eyes of the Shadow» να μην σκέφτονται έναν ακόμη προσεχώς, ωστόσο οι εμπνεύσεις χτυπάνε κόκκινο. Με τον Sugar και τον Y.O.P.J. να επικαλούνται μνήμες από Pink Floyd, με τον Lens να κουβαλά τους Cure στα ενθύμια του, με τον Gosha να παραδέχεται την αδυναμία του στους Prodigy και με τον Nicola να φέρει το rock n roll ως λεζάντα στο κούτελο, το σαλονικιώτικο σχήμα… έχει να διανύσει ακόμη πολλά χιλιόμετρα μέχρι να κορεστεί και να κλείσει τον κύκλο του
Κολυμπώντας στα βαθιά τους.
«Θα σταματήσω μόλις αρχίσει να μου γίνεται ανυπόφορο» μου λέει ο Sugar που αποτελεί τον ισορροπιστή του team κάθε φορά που το σχοινί τεντώνεται. Με τον Jim Morrison να του ψιθυρίζει καθημερινά στ’ αυτί «We lost our souls for rock n roll» πορεύρεται με σκοπό να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στην νομική και την μουσική. Δικηγόρος το πρωί και με το μικρόφωνο να έχει προκύψει σχεδόν απρόσμενα στη ζωή του, μπορεί να εκτιμά το τσάι όπως την καλή μπύρα και να μεταβαίνει από την χαμογελαστή του φυσιογνωμία στην πιο σκοτεινή φιγούρα προκειμένου να ψελλίσει από ψυχής όσα λένε τα τραγούδια. Τους στίχους συνήθως τους γράφει εκείνος χωρίς να ξοδεύεται ώρες σ’ αυτό. Αρκεί μόνο η θετική αύρα των άλλων τεσσάρων και οι πρώτες νότες που θα πέσουν στην αντίληψή του. Τις συνθέσεις όμως τις μοιράζονται όλοι βάζοντας ο καθένας την προσωπική του πινελιά. Ο Lens, μεγαλωμένος στην Γερμανία και γνωρίζοντας από πρώτο χέρι το ειδικό βάρος που έχει η εμπειρία όταν πρόκειται να την μεταδώσεις, δεν προσπαθεί να βάλει σε καλούπια τους υπόλοιπους, αλλά τους δείχνει τον δρόμο με μαεστρία. Όπως τονίζει ο Nicolas -που είναι τυπικά ο μικρότερος όλων- ο Lens τους στηρίζει, τους διδάσκει και τους μαλώνει πάντα με το γάντι. Ο Sugar του φοράει τον τίτλο της «μαμάς» των Electro Vampires. O ίδιος ο Lens είναι αρκετά μετριόφρων για να παραδεχτεί τον καταλυτικό του ρόλο, ωστόσο δεν παραλείπει να μου πει πως οι Electro Vampires θέλει να είναι ο τελευταίος του σταθμός. Σταθμός για τους E.V. είναι και η παρουσία του Gosha, ο οποίος έφτασε στην Ελλάδα το 2000 με σκοπό να ζήσει εδώ forever. Δεν θέλει να γυρίσει στην πατρίδα του, την Σερβία, και καθώς ανταλλάσσουμε τσουγκρίσματα από σφηνάκια με ταξιδεύει στην καλλιτεχνική του διάσταση με τάσεις προς την επαγγελματική φωτογραφία και στην μεγάλη του αγάπη για την electro. Κάπου εκεί μου μιλά για το κύμα της rave που τον έκανε να δει την μουσική με άλλα μάτια και φυσικά μου εξηγεί γιατί η Θεσσαλονίκη του πάει. «Θέλω να βλέπω θάλασσα». Για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι ακριβώς ποιος απ’ όλους μου τον χαρακτήρισε «μινιμαλιστή», αλλά η απλότητα με την οποία αντιμετωπίζει την ζωή και τη δράση του στην μουσική είναι εμφανής. Αντιθέτως, η συνθετότητα και η εγκεφαλική δομή των πραγμάτων παίρνει σάρκα και οστά μέσα από την ύπαρξη του Nicola. Ένας ενθουσιώδης μπασίστας που κατάφερα στην πρόβα να του χαλάσω τα καλώδια με τηλεπάθεια… σε ένα σώμα ιδιαίτερο με χαρακτηριστικά country, αλλά σίγουρα με καρδιά φτιαγμένη από rock n roll. Απόφοιτος νομικής και λίαν συντόμως με ένα ακόμη πτυχίο από το Τμήμα Θεάτρου του Αριστοτελείου μου θυμίζει τον πιο πρόσφατο ρόλο του στην «Όπερα του ζητιάνου» όπου υποδυόταν τον κλεπταποδόχο και την συμμετοχή του σε μια ακόμη μπάντα της πόλης, τους «Roundlights». Μαζί με τον Y.O.P.J. -που φέρει την ευθύνη των τυμπάνων- συνιστούν τα μουσικά θεμέλια των E.V. πάνω στα οποία χτίζουν οι υπόλοιποι κι αυτό δεν το λέω εγώ… το επισημαίνουν και ο Lens και ο Sugar. Τον άφησα λοιπόν τελευταίο γιατί επιβάλλεται πάντα λίγος χρόνος παραπάνω στους ανθρώπους που υπερνικούν την κόπωση τους συνεχίζοντας αδιάκοπα για πετύχουν μια ζωή όπως τη θέλουν. Τα πρωινά κάνει πραγματογνωμοσύνες κι όταν δεν αφιερώνεται στα drums του, ασχολείται με την φωτογραφία και το video. Λάτρης του ποδηλάτου με το χαρακτηριστικό σακίδιο στην πλάτη βγάζει όλο τον δυναμισμό του με τις μπαγκέτες χωρίς πολλά λόγια. Έχοντας ξεχάσει επίτηδες όλη την κουβέντα που κάναμε, στέκομαι ιδιαιτέρως σε ένα όνειρο ζωής του που τον θέλει να μετακομίζει στα Γρεβενά και να καταπιάνεται με την φύση και τα καλούδια της. Το συστατικό της επιτυχίας πέντε ανθρώπων που παρατηρώντας τους καταλαβαίνει κανείς μονομιάς πόσο ξεχωριστοί, αυτόνομοι και ασύμβατοι χαρακτήρες είναι… εντοπίζεται στις διαφωνίες τους που γίνονται συχνά η αρχή για ό,τι καλό έπεται μουσικά. Αααα… συμφωνούν και σε κάτι ακόμη… πως «στο όνομα της rock έχουν γίνει εγκλήματα».
Και το κερασάκι στην τούρτα;
«Behind the eyes of the shadow, ο έρωτας είναι η μεγαλύτερη αρρώστια». Αυτό κατάφερα να εκμαιεύσω και για γυναίκες δεν μιλήσαμε καθόλου. Ήξερα άλλωστε πως ο Sugar, o Lens και ο Gosha βιώνουν την πατρότητα χρόνια τώρα και θεώρησα πως είναι πιο σπουδαίο καμιά φορά να περιορίζεσαι στα ταλέντα και τις ποιότητες των καλλιτεχνών. Κι αν οι Electro Vampires συνέδεσαν όνομα και ποιότητα χάρη στο τραγούδι τους «Vamps», εγώ τους παραδίδω στην κρίση σας με στίχους από το αγαπημένο μου «Bottom».
«Fight for the rest of my days
For a moment in peace
Three days in Ηeaven
For years in Ηell
I need a break…»
Info:
Singapore Sling και Electro Vampires
Σάββατο 5 Οκτωβρίου στο Livestage του Eightball
Πίνδου 1, Λαδάδικα
Ώρα έναρξης: 21.00
Τιμή εισόδου: 15 ευρώ (προπώληση στα 12 ευρώ)
