Ο θάνατος του πιλότου της πολεμικής μας αεροπορίας Νικόλαου Βασιλείου την ώρα που είναι νωπά τα πανηγύρια και οι χαρές για τα παιδιά που πέρασαν στο πανεπιστήμιο, με προκαλεί να εκφράσω μια σκέψη που την έχω κάνει πολλές φορές -μάλλον κάθε φορά που κάποιος πιλότος μας χάνει τη ζωή του εν ώρα υπηρεσίας και εργασίας.
Η επιλογή ενός παιδιού 17 ετών να σπουδάσει στη Σχολή Ικάρων για να γίνει ιπτάμενος, δεν μπορεί εύκολα να συγκριθεί με κανενός την επιλογή μας. Είναι απόφαση να μπεις σ’ ένα game που δεν είναι videogame και δεν έχεις περισσότερες από μία ζωή ούτε restart. Αρκεί ένα στιγμιαίο πρόβλημα, μια ατυχής εκτίμηση, ένα φυσιολογικό λάθος. Ο πιλότος το πληρώνει με τη ζωή του. Εμείς οι υπόλοιποι όχι, έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Στα λάθη.
Γι’ αυτό και πιστεύω ότι πρέπει να βρίσκονται σε ένα άλλο ψυχικό επίπεδο όσοι παίρνουν τη μεγάλη απόφαση να γίνουν ιπτάμενοι. Ένα επίπεδο όπου κυριαρχεί η προσήλωση σε ιδανικά.
Γι’ αυτό και τους θαυμάζω άνευ όρων.
Και κάτι τέτοιες μέρες σαν κι αυτή, που την πτώση του αετού ακολουθούν συλλυπητήριες δηλώσεις “από όλο το πολιτικό φάσμα”, θα ήθελα να ακούσω από τους πολιτικούς μας μόνο το ήχο της θλίψης και μια συντετριμμένη υπόσχεση, με βλέμμα χαμηλωμένο, ότι θα εργαστούν προσηλωμένοι κι αυτοί σε ιδανικά για να πετούν οι πιλότοι μας για χάρη μιας Ελλάδας για την οποία αξίζει να πεθάνει κανείς όχι μόνο για την Ιστορία της αλλά και για το παρόν της. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
