Πολλά τα μπράβο που διαβάζω, αλλά το ταινιάκι “My brother” του Θοδωρή Παπαδουλάκη έχει κενά όσον αφορά στην αυτοδικία. Τεχνικά ωραία, αλλά ως προς το σενάριο που φέρει την υπογραφή των Παναγιώτη Παπουτσάκη και Θοδωρή Παπαδουλάκη, υπάρχει θέμα.
Δεν θέλω να πιστεύω ότι είναι αυτές οι προθέσεις, αλλά το αποτέλεσμα αφήνει ανοιχτό το θέμα της βίας κατά το δοκούν και κατά το συμφέρον. Η λέξη κλειδί “σεβασμός” που χρησιμοποιεί στο τέλος, στρογγυλεύει την κατάσταση, αλλά βέβαια δεν είναι εφεύρημα των δημιουργών, έχει διατυπωθεί ήδη, δεν υπάρχει πρωτοτυπία. Αλλά το κενό υπάρχει και μάλιστα υπάρχει σε μια εποχή βίας, σε μια εποχή που -δυστυχώς- πολλοί πλέον δικαιολογούν τη βία κατά το δοκούν. Και αυτό το “κατά το δοκούν” είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Οδηγεί σε συναισθηματικές αντιδράσεις και αυθαιρεσίες.
Βεβαίως, μια ανάγνωση της ταινίας είναι ότι (όπως και στην πραγματικότητα) η βία έρχεται ως αποτέλεσμα της ανομίας -και στο θέμα των ατόμων με ειδικές ανάγκες- και της απουσίας της πολιτείας ακόμη και στα βασικά. Και μόνο από αυτή την άποψη, συμφωνώ με την ταινία. Κατά τα λοιπά υπάρχει ένα κενό που οφείλουν οι δημιουργοί να αποκαταστήσουν.
Όσο για την πολιτεία, προφανώς θα έπρεπε να έχει ήδη λύσει τα προβλήματα μετακίνησης των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Αυτό θα ήταν σεβασμός στον πολίτη. Και για όσους αδιαφορούν επειδή νομίζουν ότι το θέμα δεν τους αφορά, θα θυμίσω απλώς ότι πολλές φορές αμεα δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι από μια κακή στιγμή που μπορεί να συμβεί στον αθένα, αλλά και ότι το πρώτο άτομο με ειδικές ανάγκες μετακίνησης είναι μια μαμά (ή ένας μπαμπάς) με το υγιέστατο μωρό της το καρότσι. επομένως οι ράμπες δεν αφορούν μια μειοψηφία, αλλά μια πλειοψηφία.
