Ο γιος μου έφυγε χθες για συνέχιση των σπουδών του στη Ν. Καρολίνα, με 5ετή υποτροφία από το εκεί πολιτειακό πανεπιστήμιο. Παρά το γεγονός ότι δεν μας λείπει ούτε ένα 24ωρο, η απουσία του είναι μεγάλη. Και παρά την δεδομένη χαρά για την εξέλιξη της πορείας του, κάποιος λείπει από το σπίτι! Άσχετα με τις άριστες συνθήκες και τα πλείστα μέσα τηλεπικοινωνίας, η απουσία του Μάριου είναι… απουσία! Μας λείπει.
Και τώρα σκέφτομαι τον γονιό του κάθε άμοιρου νόμιμου ή παράνομου μετανάστη που βλέπει το παιδί του να μεταναστεύει για να κερδίσει τη ζωή του – έστω και ένα κομμάτι ψωμί…
Όμως, η μετανάστευση κι εκείνο το «θα φύγω μανούλα» του Καζαντζίδη, που σατιρίζαμε κάποτε, είναι πια μια πικρή πραγματικότητα, που δεν ξεχωρίζει τα υπόγεια από τα ρετιρέ…
Ιδού το μήνυμα ενός φίλου:
Να κάνετε τον σταυρό σας και να δοξάζετε τον Θεό. Το παιδί σώθηκε!
Έφυγε από αυτό εδώ το μπου… (ας μην αναφερθεί ολόκληρη η λέξη…)!
Δεν είναι τυχαίο που εγώ, 46 χρόνια επιχειρηματίας, έχω διώξει τα παιδιά μου στο Κατάρ και κράτησα για παρέα μου τον σκύλο!
Ήταν κάτι της στιγμής και συγγνώμη αν η «καλημέρα» μου δεν ήταν τόσο ευχάριστη…
