Eπιστροφή στην Αθήνα. Μνήμες Ιουλίου.
Θέλω να ευχαριστήσω τον Αντιπτέραρχο εα κ. Παύλος Χρήστου για όσα έγραψε σήμερα, όσο ταξίδευα, στον τοίχο μου για τον Συνταγματάρχη ΠΖ Ανδρέα Μουζάκη και για τα όσα είπε δημοσίως με αφορμή την αυριανή 42η Επέτειο του θανάτου του… Τιμά την στολή που φορούσε μέχρι πολύ πρόσφατα… Οι δρόμοι μας συναντήθηκαν ακόμα πιο πρόσφατα, αν και υπηρέτησα για 23 μήνες στην Αεροπορία, παρά την ύπαρξη Στρατοπέδου του Στρατού Ξηράς στην Πάτρα (ΚΕΤΧ) στο όνομα του ήρωα πατέρα που δεν γνώρισα. Η αντίληψή μου τότε περί αξιοκρατίας αλλά και ανάμικτων συναισθημάτων και απόψεων για το Κυπριακό λόγω γνώσης προσώπων και ιστοριών, με οδήγησε στο να μην θέλω να καταταγώ στον Στρατό Ξηράς, ενώ αρνήθηκα διορισμό στο Δημόσιο στα 18 σε θέσεις όπως Γενική Τράπεζα, ΚΥΠ, Υπουργείο Άμυνας, όπως αρνήθηκα να δώσω εξετάσεις στην Ευελπίδων. Ένοιωθα ντροπή να επιβαρύνω το Δημόσιο εργαζόμενος σε έναν μηχανισμό που αρνήθηκε για χρόνια το γεγονός της ύπαρξης πολέμου… Νεκροί, τραυματίες, αγνοούμενοι, αιχμάλωτοι, οικογένειες, ΟΛΟΙ ΑΓΝΟΗΜΕΝΟΙ. Ειπώθηκαν ψέμματα πολλά, λίγοι αλλά ισχυροί έκαναν ομερτά, μετά την Προδοσία… Αλλά και πολλοί σιώπησαν… Ο Φάκελλος που δεν άνοιξε ποτέ… παρά τις υποσχέσεις … Στα 15 μου (1984) ρώτησα τον Γεώργιο-Αλέξανδρο Μαγκάκη και με διαβεβαίωσε ότι μέχρι το 1986 θα είχε ανοίξει…
Δεν τον πίστεψα.
Επέλεξα να μην ζήσω ανάμεσά τους.
