Από ότι καταλαβαίνω έχει πέσει μεγάλος «ενθουσιασμός» με τον Χριστουγεννιάτικο στολισμό της πόλης και ιδίως της Αριστοτέλους και του νέου πεζόδρομου της Αγίας Σοφίας. Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι οι συγκρίσεις με το πανηγύρι του Αγίου Μάμαντα στην Χαλκιδική είναι ατυχείς. Το πανηγύρι αυτό είναι τίμιο. Είναι ακριβώς ότι περιμένει κανένας από ένα τέτοιο γεγονός και αντικατοπτρίζει πλήρως την αισθητική αυτών που το διοργανώνουν, το στελεχώνουν και το επισκέπτονται. Ουδέποτε θέλησε να δείξει ότι είναι κάτι άλλο.
Δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον Χριστουγεννιάτικο στολισμό μιας πόλης σαν την Θεσσαλονίκη. Μεγάλο πράγμα να συμφωνούμε στο τι δε μας αρέσει. Στο τι μας αρέσει, έχουμε ένα μικρό πρόβλημα να τα βρούμε. Εύκολο πράγμα η αντιπολίτευση αλλά όταν έλθει η ώρα να διοικήσεις και να επιλέξεις τα πράγματα ζορίζουν. Είτε όταν πρέπει να διοικήσεις μια χώρα είτε πρέπει να στολίσεις την κεντρική πλατεία μια πόλης.
Πάντως χθες που έκανα μια βόλτα από την πλατεία της Καλαμαριάς, αναπαύθηκε το ματάκι μου. Ένα ωραίο μεγάλο δέντρο στολισμένο με λαμπάκια. Ένα καρουζέλ και μερικά σπιτάκι μέσα στα οποία τα παιδιά ασχολιόταν με διάφορα… Σεμνά, χαλαρά και πολιτισμένα. Βέβαια ήταν και Δευτέρα βράδυ με κλειστό μεγάλο μέρος της αγοράς. Μοναδική παραφωνία ένα φασαριατζίδικο τρενάκι που κινείται μέσα στους δρόμους στολισμένο μεν, με εξαιρετικά φασαριατζίδικη μουσική στην διαπασών δε.
