ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ

γράφει η Κατερίνα Νικολάου / kfnikolaou@gmail.com

Πόσων χρόνων είσαι; Πόσα κιλά είσαι; Πόσα παίρνεις; Ερωτήσεις που κάποιοι πιστεύουν ότι αντικατοπτρίζουν τη ζωή μας. Πότε το “πόσο” επικράτησε ενάντια στο “γιατί”; Η αναλυτική σκέψη ήταν αυτή που ξεχώρισε τον πολιτισμένο άνθρωπο από τον βάρβαρο, η τάση του να εξηγεί τα φαινόμενα ήταν αυτή που γέννησε την φιλοσοφία και η φιλοσοφία γέννησε τις επιστήμες. Τι σόι εκβαρβαρισμός έκανε τους ανθρώπους αριθμούς, βγαλμένους από έργο του Όργουελ ή του Ζαμιάτιν; Πότε ερωτήσεις που σε άλλες εποχές θα θεωρούνταν αγένεια έγιναν αυτό που λέμε “mainstream”; Μήπως εξισώσαμε τον θάνατο των ταμπού με τον θάνατο της ευγένειας; 

Ακούω δίπλα μου “είστε γριές” ντεμέκ χαριτολογώντας. Και απευθύνεται σε γυναίκες μικρών παιδιών κοντά στα τριαντακάτι. Από πότε είσαι γριά χωρίς θηλυκότητα μόλις γίνεις μητέρα; Και τι είναι θηλυκότητα που να πάρει; Το να είσαι σχεδόν παιδί, 40 κιλά και να φοράς μίνι μέχρι τον αφαλό; Να βγάζεις μωρόκαβλες φωτογραφίες με προτεταμένο στήθος, στόμα πάπιας και να τις ανεβάζεις στο facebook αφού πρώτα τις περάσεις από το photoshop για να υποταχθούν στον αλγόριθμο της ψηφιακής τελειότητας; “Είναι ατσούμπαλος”, λέει ο άλλος για κάποιον που έχει μόρφωση, καλλιέργεια, τρόπους σχολιάζοντας την εξωτερική του εμφάνιση. Από όλα τα χαρίσματα, μόνο ανούσιοι αριθμοί όπως τα κιλά είναι αυτοί που χαρακτηρίζουν έναν άνθρωπο;  Υποτίθεται πως η κρίση μας έδωσε την ευκαιρία, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούντες, να στραφούμε σε πιο ουσιαστικές αξίες.

Αυτό που ξεχωρίζει έναν άνθρωπο από ένα ανθρωπόμορφο κτήνος είναι πως το δεύτερο “πυροβολεί και μετά ρωτάει” όπως γράφει ο Philip Kerr στη “Γυναίκα από το Ζάγκρεμπ“. Και η σφαίρα χωράει σε πολλά όπλα. Μια κουβέντα, ένα βλέμμα, μια κίνηση. Η νέα τεχνολογία μας έκανε πολυαισθητηριακούς και αναίσθητους. Μπορούμε ταυτόχρονα να ακούμε, να μιλάμε, να κοιτάμε χωρίς να βλέπουμε και χωρίς να νιώθουμε και να πυροβολούμε. Στο όνομα της δικής μας “τελειότητας”, του φλευγματικού μας χιούμορ, του σαρκασμού και του πνεύματος. Αγενείς τύποι, άνιωθοι, κομπλεξικοί (βλέπε Eric Cartman και Sheldon Cooper) έγιναν είδωλα της pop culture.

Ονειρεύομαι τη μέρα που θα ζήσουμε χωρίς αριθμούς να χαρακτηρίζουν τη ζωή μας. Να μην είναι η ανθρώπινη αξία τα λεφτά, τα κιλά, η ηλικία. Να ζήσουμε ως αίσθημα κι ενέργεια όπως το ονειρεύτηκε ο Κλαρκ κι ο Κιούμπρικ στην Οδύσσεια του Διαστήματος. Ως κοσμικά βρέφη πλήρη κι άτομα.