Γράφει η Χριστίνα Κανατάκη
Τα περασμένα χρόνια οι ευχές μας είχαν δόσεις ματαιοδοξίας. Και γιατί όχι, ακόμα έχουν. Ευχόμασταν “Καλή Χρονιά” και “Ευτυχές το νέον Έτος” αλλά κάτω από το πατάκι κρύβονταν φιλοδοξίες για επαγγελματική καταξίωση και κοινωνική αναρρίχηση.
Τα μικρά ή μεγαλύτερα μικροαστικά όνειρα παραμόνευαν υπομονετικά τη σειρά τους. Σε οποιαδήποτε περίπτωση το man to man μας με τη νέα χρονιά πάντα αποδεικνύεται αναπάντεχο από όποια σκοπιά κι αν καιροφυλακτείς.
Δες το 2015. Άλλοι πανηγύρισαν το Πρώτη Φορά Αριστερά, άλλοι το Σύμφωνο Συμβίωσης και άλλοι έπαθαν delirio με το κλείσιμο της Luis Vuitton.
Φέτος, λοιπόν, που πρέπει να ανανεώσουμε τους όρκους πίστης και αφοσίωσης στο νέο έτος, για πρώτη φορά αισθάνομαι πως εννοούμε συλλαβή προς συλλαβή τα τετριμμένα. Θες που προδόθηκαν οι μύχιες σκέψεις μας, θες που είδαμε και τα χαΐρια του 2015 κι είπαμε να προσεγγίσουμε διαφορετικά το 2016.
Εμένα δεν με απασχολεί τόσο το τι θα φέρει, όσο το να μην πάρει! Μας θέλω, λοιπόν, όλους εδώ, αγαπημένους, ήρεμους και ευτυχισμένους. Μια συμμαζεμένη καθημερινότητα με μικροσυγκινήσεις, ρεαλιστικές προσδοκίες και ανθρωπιά.
Σου πέφτουν βαριά για τον σάκο σου Άγιε Βασίλη;
