Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου (elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com)
Χώρος: Μια ζεστή γωνιά στο φουαγιέ του Θεάτρου «Αυλαία» στη ΧΑΝΘ!
Χρόνος: Απόγευμα των Θεοφανείων για να πέσει πάνω μου το φως της τέχνης!
Σκοπός: Να γνωρίσω τον «Ιβάν» χωρίς τα «σκυλιά» του!
Το ραντεβού ήταν στις 18.30! Έφτασα στις 18.35 γιατί δεν μπορούσα να περπατήσω γρήγορα μέσα στην βροχή! Την ώρα που άνοιξα το κασετοφωνάκι μου, κάποιος θέλησε να πάρει το φλιτζάνι του, αλλά δεν είχε πιεί ακόμη την τελευταία του γουλιά! «Αυτό θα το χρειαστώ , είναι η δύναμή μου» είπε, γιατί απλά έτσι ένιωσε! Δεν έμοιαζε με τον περίφημο εκκεντρικό Λάζαρο από το «Είσαι το ταίρι μου», ούτε θύμιζε τον χαλαρό τύπο των σείριαλ του Παπακαλιάτη! Ήρεμος, συνειδητά καθισμένος στην καρέκλα του απέναντι μου και με μια γλυκιά προδιάθεση να απαντήσει ότι είχα να ρωτήσω! Νόμιζα πως αν άνοιγα το σημειωματάριο μου θα χαλούσα το σκηνικό και τελικά αποφάσισα να κάνω μια διαφορετική, πιο άναρχη «βόλτα» στη ζωή του Άρη Σερβετάλη!
Μια μέρα μετά την πρεμιέρα της παράστασης «Ο Ιβάν και τα σκυλιά» στο Θέατρο Αυλαία –που ευτυχώς για το θεατρόφιλο κοινό άνοιξε τις πύλες του ξανά- οι εντυπώσεις του είναι ξεχωριστές! «Πολύ ωραία ήταν η εμπειρία, το θέατρο είναι πολύ ζεστό, πολύ όμορφο! Έτσι κι αλλιώς η παράσταση αυτή απευθύνεται ουσιαστικά στο κοινό. Υπάρχει ένας έμμεσος διάλογος»! Μόνος του πάνω σε μια λιτή σκηνή, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιώργου Οικονόμου δείχνει να τα βρίσκει με τον ρόλο του. «Είναι δύσκολο από την άποψη ότι χρειάζεται πολύ αυστηρή πειθαρχία και συγκέντρωση. Προσπαθείς από τη στιγμή που μπαίνεις στη διαδικασία να υποδυθείς έναν χαρακτήρα, να τον προσεγγίσεις. Τουλάχιστον, αυτή τη στιγμή, νιώθω οικεία μαζί του και νομίζω ότι συμπορευόμαστε»! Το δουλεύει μόνος του και αυτή είναι η πιο δυνατή πρόκληση. Αντιμετωπίζει σοβαρά το είδος της αφήγησης εξαντλώντας τα δικά του «εργαλεία» και χωρίς βοηθήματα πάνω στη σκηνή. Δεν έχει γούρια από τη μαμά ούτε από τη γιαγιά! Δεν τα χρειάζεται κανείς όταν αγαπάει αυτό που κάνει. Κι ο Άρης Σερβετάλης είναι δοσμένος στην τέχνη του!
Ο «Ιβάν» στην τρέχουσα ελληνική κοινωνία!
«Ναι, θα μπορούσες να πεις ότι είναι πιο οικείο το έργο και η θεματολογία του σήμερα, επειδή ζούμε κοντά σε επίπεδο φτώχειας και πολλοί άνθρωποι τρώνε από τα σκουπίδια και μαζεύουνε διάφορα από τα σκουπίδια! Πιστεύω όμως ότι ένα έργο τέχνης πρέπει να στοχεύει σε μια διαχρονικότητα. Δεν είναι τόσο η θεματολογία, όσο το πώς το προσεγγίζει κανείς και πως μπορεί να ερεθίσει τη φαντασία του θεατή για να ταξιδέψει μαζί του σε αυτό», μου λέει και η συζήτηση μπαίνει σε άλλα «μονοπάτια»! Βιοπορίζεται μέσα από την ηθοποιία κι αν πάντα ήτα δύσκολο να επιβιώσει ένα ηθοποιός, τώρα ένας λόγος παραπάνω. «Αυτή τη στιγμή δεν γίνεται τίποτα με ευκολία. Γίνεται όμως πάντα με μια διάθεση για καλλιτεχνική δημιουργία. Νομίζω ότι μέσα στον χώρο της τέχνης δεν πορεύεσαι με ευκολία, εκτός αν έχεις ένα back up χρημάτων από την οικογένεια. Αυτό σε μένα δεν συμβαίνει και ποτέ δεν ήταν εύκολα τα πράγματα». Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν πίστεψε ότι θα γίνει πλούσιος από αυτή τη δουλειά. Όταν μάλιστα οι δουλειές που του προτείνουν δεν του κάνουν και θέλει να πάρει απόσταση από τα πράγματα, καταπιάνεται με το ξύλο και δημιουργεί με σκοπό την εκτόνωση!
Τηλεόραση, cinema και σχέδια… σε χαλαρό φόντο!
«Η τηλεόραση είναι ένα πολύ δυνατό μέσο αρκεί να το διαχειριστεί κανείς σωστά! Μπορεί να αποδώσει κάτι πολύ καλό». Θα έκανε τηλεόραση ξανά, αν και εφόσον υπήρχε κάποια πρόταση που να τον κάλυπτε και ως προς το ρόλο-σενάριο και ως προς τους συνεργάτες. «Δεν με ενδιαφέρει να μείνω στον χώρο! Θέλω να ασχολούμαι με αυτό επειδή μου αρέσει κι επειδή έχω βρει πράγματα που τα έχω ανάγκη. Δεν είναι το παν για μένα ο χώρος της τηλεόρασης ή του θεάτρου». Η τελευταία ταινία που είδε στον κινηματογράφο είναι το «Φάουστ» του Αλεξάντερ Σοκούροφ. Δεν του αρέσουν οι εμπορικές ταινίες, αν και προτιμά να μην βάζει τίτλους. Τυχαίνει να του αρέσουν πιο ψαγμένα πράγματα, αλλά δεν θα έλεγε όχι στο καινούριο Mission Impossible με τον Τομ Κρουζ. Τον Μάρτιο έρχεται ταινία που δεν αποκαλύπτει ακόμη, στην οποία κοιμάται μέσα σ’ ένα αυτοκίνητο και μεταφέρει το καλύτερο μέλι! Τα μακροχρόνια σχέδια δεν είναι το φόρτε του, αλλά τον Μάιο θα συμμετάσχει σε μια performance σε Ρωσικό Φεστιβάλ.
Ολιγαρκής μεν, βιβλιοφάγος δε!
Δεν ανήκει στους facebooki-στες, αν και συμπαθεί την ενημέρωση που παρέχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πια! Δεν κάνει διακρίσεις στη γνώση, γι’ αυτό και στην καθημερινή του ιεροτελεστία που είναι η ανάγνωση εφημερίδων και όχι μόνο, διαβάζει τα πάντα με μεγάλη προσήλωση! Στην καθημερινότητα του έχει πατήσει το κουμπί της απλής λογικής. «Προσπαθώ να είμαι ολιγαρκής, να προσεγγίζω πιο απλά τα πράγματα, να μην τρώω καθημερινά κρέας, να βρίσκομαι με αγαπημένα πρόσωπα». Οι φίλοι του είναι λίγοι και καλοί και οι συναθροίσεις τους είναι σπιτικές και άκρως παρείστικες. Με καταγωγή από το νησί της Νάξου, με μουσικά ερεθίσματα από την κλασική και τζαζ μουσική, με κριτήρια minimal από επιλογή, «ζηλεύει» τον ριζοσπαστικό δυναμισμό των αναρχικών. Δεν στέκεται στους αναρχικούς ως ομάδα, αλλά ως φιλοσοφία και ως αποτέλεσμα: « Μ’ αρέσει που μπαίνουν σε μια διαδικασία αμφισβήτησης, που μπορούν και επικεντρώνονται ριζοσπαστικά σε κάτι». Για τον Άρη Σερβετάλη το να δίνεσαι πυρηνικά σε κάτι, επιφέρει σίγουρα μια καθοριστική αλλαγή.
«Να μην ψηφίσουμε τα ίδια και τα ίδια!»
«Πρέπει να αναθεωρήσουμε γενικότερα την φιλοσοφία μας γύρω από την εκλογή και είμαι περίεργος να δω και τι θα βγει! Θα ψηφίσουμε πάλι τα ίδια και τα ίδια?». Παρά τον προβληματισμό του, δεν βρίσκεται σε σύγχυση για όλα αυτά που «συνοδεύουν» την καθημερινότητά του! «Μπερδεμένος δε νιώθω! Νομίζω ότι είναι ξεκάθαρα τα πράγματα. Κι εμείς είμαστε μέρος της πολιτικής. Δεν είναι αυτοί κι εμείς! Μαζί έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Πιστεύω ότι άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο έχουμε μερίδιο ευθύνης».
Έχοντας στο μυαλό μου πως όλοι θα θέλαμε να έχουμε ένα μαγικό ραβδάκι για να αλλάξουμε έστω και λίγο τον κόσμο, τον ρώτησα τι θα άλλαζε εκείνος. Λοιπόν, χάρηκα που η απάντηση ήταν απρόσμενη και με έκανε να νιώσω δικαίως άσχημα, γι’ αυτά που θα έπρεπε να πρεσβεύω ως νέος άνθρωπος, αλλά δεν…
«Είμαι της φιλοσοφίας ότι η επανάσταση έρχεται με προσωπικό αγώνα. Πρέπει να κάνεις επανάσταση στον ίδιο σου τον εαυτό, για να αλλάξεις εσύ. Μετά ίσως αλλάξει ο δίπλα σου! Αν δεν αλλάξω εγώ, πως θα γίνει αυτό»? Όλα είναι θέμα συμπεριφοράς για εκείνον. Θα ξεβολευτεί για να παλέψει μια κατάσταση και τελικά θα την διαχειριστεί σωστά, ώστε μετά να παραδειγματιστούν και οι υπόλοιποι, αν θέλουν. Ο τρόπος του ξεκινά από την ίδια του τη δουλειά!
Στο δρόμο για την καλύτερη παρακαταθήκη σε ένα νεογέννητο Ελληνόπουλο…
Δεν επικεντρώθηκε στα κλισέ των πολιτικών, δεν αναλώθηκε σε φιλοσοφικές φλυαρίες, δεν περιορίστηκε στα στενά ελληνικά όρια, μόνο ανέσυρε στη μνήμη του μια επιστολή που έγραψε κάποιος φίλος του Samuel Becket: «Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα του ανθρώπου είναι το πώς να μετατρέψει την μοναξιά σε μοναχικότητα. Μέσα σε αυτό κρύβεται μια πορεία του ανθρώπινου χαρακτήρα, με τι παλεύει». Ξέχασα αμέσως την έννοια της παρακαταθήκης και ζήτησα να μου εκφράσει με το δικό του τρόπο μια ωραία συμβουλή για το 2012. «Ό,τι δεν λύνεται κόβεται»! Μου αποκάλυψε ότι ήταν κλεμμένο, αλλά χαμογέλασα και συνέχισα να πίνω το τσάι με γεύση φράουλα καθώς μου εξηγούσε τον συλλογισμό του. «Πρέπει να αρχίσουμε να αφαιρούμε! Υπάρχει η τάση του μινιμαλισμού μεν στην αισθητική, στη ζωή μας όμως δεν είμαστε minimal! Αυτό θέλει αγώνα, θέλει θυσίες! Πρέπει να ξεβολέψεις τον εαυτό σου από το πώς τρέφεις τα πάθη σου, τις επιθυμίες σου. Πρέπει να υπάρξει ένας κανόνας!»
Εμένα οι κανόνες δεν μου αρέσουν. Ίσως γιατί δεν ξέρω να υπακούω. Κάποιος με έμαθε να με ενοχλούν. Σίγουρα ο Άρης Σερβετάλης είναι πιο πειθαρχημένος. Αποφάσισε έτσι, να τραβήξει ο ίδιος τη φωτογραφία μας και να μοιάζει με εκείνες που συνθέτουν τα κολλάζ στους τοίχους των δωματίων μας από καλοκαιρινές διακοπές με πολύ καλούς φίλους! Αυτή τη φορά… υπάκουσα!