Οι εκδόσεις Απόπειρα παρουσιάζουν το βιβλίο του Σταύρου Σταυρόπουλου, Μετά, την Τρίτη 28 Μαΐου στις 8 το βράδυ, στο Polis Art Café (Πεσματζόγλου 5, αίθριο της Στοάς του Βιβλίου).
Μιλούν:
ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ, κριτικός λογοτεχνίας, συγγραφέας
ΜΑΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ, Ιστορικός και κριτικός Τέχνης, καθηγητής Πανεπιστημίου
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η αρχαιολόγος ΠΟΠΗ ΠΑΠΑΓΓΕΛΗ.
Αυτά συνέβησαν γιατί ο κόσμος τιμωρήθηκε να περπατήσει ως το νερό
Ένα τοπίο. Φρίκης. Καταργημένος ουρανός. Ο αφηγητής αφήνεται να λειτουργήσει ως δολοφόνος του, αλλά και ως απολογητής του. Υπάρχει μια υποψία ότι τελειώνουν οι λέξεις. Μαζί τους και οι άνθρωποι . Έρχονται από τις επόμενες Σταυροφορίες, για να πεθάνουν. Ο κόσμος χάνεται μέσα σε ένα πανίσχυρο μπλε. Εκεί αποδίδονται τα τελευταία χρώματα, με τιμές ήλιου.
Ο ποιητικός λόγος του Μετά, ένα διαρκές παιχνίδι ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, εξαντλεί όλα τα αναγνωρίσιμα σχήματα για να τα επανεκκινήσει από το σημείο μηδέν. Εκεί που υπάρχουν μόνο ερείπια μέσα στα ερείπια. Ένα σύμπαν πρώην ζωντανό, πρώην ανθρώπινο, πρώην σύμπαν. Εκεί, με οδηγό τη θάλασσα που ξεπλένει, θα επανασυγκολλήσει το τοπίο, θα το τοποθετήσει πάλι σε χρονικό πλαίσιο.
Μια υπόθεση είναι. Ένας μεγάλος θόρυβος. Παρ’ όλα αυτά, η αναμέτρηση με τη στιγμή πλησιάζει. Το Μετά δεν είναι παρά ένα τελικό ποίημα για την στιγμή. Μια δωρεά, εν ζωή, της θεάς λύπης – που είναι η θεά τέλος
Ο Σταύρος Σταυρόπουλος γεννήθηκε στο Μοσχάτο το 1961. Δεν είναι μέλος κανενός συλλόγου.
Μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί έντεκα βιβλία του, ποίησης και πεζογραφίας.
Ε ί π α ν για τον Σταύρο Σταυρόπουλο:
Ημικαταραμένος, ασυμβίβαστος ή αυτοσχέδιος μύστης των πραγμάτων, παραδίδεται στο ρεύμα της ζωής, συντηρώντας βέβαια και την πεποίθηση του ανθρώπου της όχθης.
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ, Αθηνόραμα
Περιδιαβαίνει τα νυχτερινά τοπία, όπως ένα πλοίο στο βάθος μιας νυχτερινής θάλασσας (…), εκεί που η νύχτα γίνεται ένας μεγάλος τόπος, μια πατρίδα απέραντη που χωράει όλη την ανθρωπότητα με τις αρετές και τις βρομιές της.
ΞΕΝΟΦΩΝ ΜΠΡΟΥΝΤΖΑΚΗΣ, Ποντίκι art
Έρχεται να ξαναθέσει το ποιητικό στοίχημα της Κατερίνας Γώγου, έχοντας εντοπίσει τη βασικότερη αστοχία του, μάλλον αναπηρία του, δηλαδή την ελλειπή αγκύρωσή του στην ιστορία, στη διαδρομή του ποιητικού λόγου.
ΚΩΣΤΑΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ, Αυγή της Κυριακής
Γράφει «μυώντας» μας, λες, σε μια άγνωστη γλώσσα, που ακόμα κι αυτοί που δεν μπορούν να την καταλάβουν κρατάνε το «χρώμα» της.
ΓΙΟΛΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ, Τηλέραμα
Χτίζει ένα αυτόνομο κρατίδιο για να δώσει πατρίδα σε συναισθήματα που μοιάζουν σπαρακτικά μοναχικά εκεί έξω. Ανάμεσα σε αυτόν και σε μας οι λέξεις: πότε τοίχος, πότε παράθυρο, πότε καθρέφτης.
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΑΝΟΤΑΡΑ, Exodos
Είναι ένας από τους ελάχιστους της γενιάς του που η γραφή του μπορεί ακόμη να
παράγει συναισθήματα, να σωματοποιεί τα συμβάντα και να εκστασιάζεται με αυτά.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΖΗΛΑΚΟΣ, Ελευθεροτυπία
Γράφει και αισθάνεσαι ότι εκλύεται καπνός απ’ τις λέξεις: Σαν χύτρα που βράζει. Σαν ηλεκτρικό σόλο που είναι έτοιμο να σπάσει τον ενισχυτή.
ΧΑΡΙΣ ΠΟΝΤΙΔΑ, Τα Νέα
Διαχειρίζεται με θαυμαστό τρόπο το ενιαίο του πρόσωπο, μένοντας αφοσιωμένος σε αυτό που πραγματικά υπηρετεί.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ, Ποιητική
Γράφει με σιωπές, με ανοιχτά πανιά και μάτια καλειδοσκόπια.
ΓΙΩΡΓΟΣ-ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ, City Press
Στέκεται απέναντι στην θλιβερή κουστωδία των «αμφισβητιών ποιητών της γενιάς του 70» και μάλιστα αρκετά τρομερός.
ΘΩΜΑΣ ΓΚΟΡΠΑΣ, Θέματα
Καλεί την γενιά του σ’ ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι για την αποφοίτηση της αθωότητας. Ασφαλώς δε, κατά τη δήλωση του Σαββόπουλου, «είναι ο αρχηγός σ’ αυτό το πανηγύρι».
ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ, Δέκατα
Ανοίγει τις πόρτες για να περάσουν οι λέξεις και να συναρμολογηθούν τα κομμάτια του παζλ που συγκροτούν το μυθιστόρημα της ζωής μας.
ΕΙΡΗΝΗ ΜΙΧΑΛΟΥΔΗ, Έθνος
Τα ευθύβολα και λακωνικά του μονόστιχα άλλοτε θυμίζουν συνθήματα πόλης και άλλοτε ενσταλαγμένη σοφία δοσμένη στη φόρμα του χαικού.
ΝΙΚΟΛ ΛΑΦΑΖΑΝΗ, Διαβάζω
Αποκαλύπτει, ανασηκώνοντας ελαφρά το πέπλο των πραγμάτων, μια πυκνότατη φόρμα συναισθημάτων που προβάλλονται ως στοχασμοί πάνω στο σκηνικό των λέξεων.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΠΑΡΜΠΑ, Ελεύθερος Τύπος της Κυριακής
