ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΡΩΤΑ, ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΠΑΝΤΑ! Η Αλεξάνδρα Κ* στην Έλενα Αρτζανίδου [helenarzan@gmail.com]!
1.Ποιό είναι το στίγμα του τελευταίου σας θεατρικού έργου;
Αν έπρεπε να το πω σε μία πρόταση, θα ήταν κάπως έτσι: “Έχεις μπροστά σου ένα νεκρό, μια φωτιά που απειλεί να σου κάψει το σαλονάκι σου κι ένα κορίτσι που περιμένει να το φιλήσεις, τί κάνεις;” Το “Να ‘ρθω μαζί σου” παίρνει αφορμή απ’ την κρίση αλλά δε μιλάει σε καμία περίπτωση γι’ αυτήν – πολύ συνειδητά. Ξεκινάει ως μια κωμωδία για τέσσερις ακυρωμένους ανθρώπους και μια αγενέστατη πόλη που κατερρέει δίχως να τους ρωτήσει αλλά -χμ- δεν τελειώνει ως τέτοια.
2.Πείτε μας πέντε λόγους για να το δούμε.
Είναι το σημείο όπου διαλαλώ την πραμάτεια μου τώρα; Έχει γέλιο, έχει κλάμα, έχει απενοχοποίηση, έχει άρση προκαταλήψεων, έχει φωτιές, έχει ελέφαντες -ναι, πολλούς, από εκείνους που έρχονται και στρογγυλοκάθονται απρόσκλητοι στα φιλικά τραπέζια- έχει απελπισία, έχει αγάπη. Ή αυτά θα ήθελα να έχει εν πάση περιπτώσει.
3.Ποιον ήρωά σας αποχαιρετήσατε με δυσκολία;
Δεν έχω τέτοια προβλήματα. Το πρόβλημά μου είναι πάντα μήπως τους αποχαιρέτησα πριν τους γνωρίσω αρκετά. Γι’ αυτό και στο “Να ‘ρθω μαζί σου” οι ήρωες αποφασίζουν να μην ακολουθήσουν το “γραμμένο” τους κείμενο. Ήθελα να τους αφήσω το περιθώριο να αυτενεργήσουν, να αλλάξουν τη ροή της ιστορίας, να αποδείξουν ότι δεν είναι αυτό που φαίνονται. Από παλιότερες ιστορίες μου, η πιο αγαπημένη μου ήταν η Κορντέλια Ιλάς των “Πεταλουδόνειρων”, μια καρικατούρα μιας άλλης αγαπημένης, της Μαρίας Κάλλας. Οι τρεις σταθεροί μου αναγνωστές παρ’όλ’αυτά, δυσκολεύτηκαν να αποχωριστούν την Λου της “Lalaland”. Τρεις είπα; Κόψε κάτι.
4.Ποιον βαθμό δυσκολίας έχει ένα θεατρικό έργο και ποιον όταν γράφετε ένα παιδικό βιβλίο;
Είναι διαφορετικές γλώσσες μεν αλλά στην πρώτη έχω μιλήσει και διαβάσει αποκλειστικά για αρκετά χρόνια, στη δεύτερη καλούμαι απλώς να θυμηθώ μια γλώσσα από καιρό ξεχασμένη, αυτήν της παιδικής ηλικίας. Στην πρώτη γράφω την αφορμή για να ειπωθεί μια ιστορία. Εκεί δεν τη λέω εγώ, τη λένε οι ηθοποιοί. Συνδιαμορφώνουμε το κείμενο, δεν είμαι μόνη μου. Στη δεύτερη χτίζω έναν ολόκληρο κόσμο εξ αρχής, μόνο με τις δικές μου λέξεις και τη βοήθεια του εικονογράφου. Δεδομένου ότι για βιοποριστικούς λόγους γράφω και σε άλλες γλώσσες (αρθρογραφία, διαφήμιση, blogging), οφείλω να παραδεχτώ ότι αυτές οι δύο είναι η προσωπική μου βόλτα στο πάρκο. Δε λέω ότι δε δυσκολεύομαι ή ότι τις κατέχω, λέω ότι όσο κι αν με δυσκολεύουν, τις χαίρομαι όσο τίποτα.
5.Τι δεν μπορείτε με τίποτε να αποχωριστείτε;
Το ΚορίτσιΠουΑγαπώ και το ΑγόριΠουΑγαπώ. Και τον ΥπολογιστήΠουΑγαπώ. Κι ένα αντίτυπο του “Extremely loud and incredibly close” που βρήκα σε ένα μπαζάρ στο σπίτι ενός φίλου.
6.Πείτε μας τρία πράγματα που σας θυμώνουν και τρία που θα θέλατε αμέσως να αλλάξετε στην εποχή μας.
Ένα με θυμώνει κι αυτό είναι η απουσία κριτικής σκέψης. Ή σκέψης, έστω. Καταπίνουμε αμάσητο ό,τι μας βολεύει, ό,τι μας αρέσει, ό,τι ταιριάζει με τα πιο θλιβερά μας ένστικτα γιατί βαριόμαστε να σκεφτούμε. Ή γιατί δεν έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε. Πιστεύουμε τα πιο καταφανή ψεύδη προκειμένου να μη χρειαστεί να κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Προφανώς έγινε καλή δουλειά προς αυτήν την κατεύθυνση τα χρόνια της ευμάρειας. Αν σκεφτόμασταν τότε, ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι μαζί, υποθέτω ότι δε θα ήμασταν εδώ τώρα. Αυτό θα ήθελα να προλάβω να δω να αλλάζει.
7. Πείτε μια φράση που σας τρομάζει περισσότερο;
Το “Έρχονται κρεμάλες”. Με τρομάζει η άγνοια του ανθρώπου που τη διατυπώνει – δεν καταλαβαίνει ότι εξισώνεται μ’ αυτούς που φιλοδοξεί να κρεμάσει; Υπάρχει και η φουλ-έξτρα εκδοχή της, το “Φασίστες κουφάλες, έρχονται κρεμάλες”. Ίσως όμως τρομάζω περισσότερο όταν συνειδητοποιώ ότι το φασισμό δεν μπορείς να τον καταπολεμήσεις με διάλογο. Με εκφράζει όμως απόλυτα το “Ανορθόγραφοι κουφάλες, έρχονται δασκάλες”, μπορείς να το βάλεις και τίτλο.
8.Ποιο από τα βιβλία που έχετε διαβάσει θα θέλατε να το είχατε γράψει εσείς και γιατί;
Το “Less than zero” του Bret Easton Ellis. Ζηλεύω το πώς σε κάνει να ανατριχιάζεις με ένα λεξιλόγιο 100 λέξεων, να αγωνιάς για ήρωες συναισθηματικά νεκρούς, να σε κάνει μάρτυρα του πιο ειδεχθούς εγκλήματος κι εσύ να δικαιώνεις το δολοφόνο. Ζηλεύω αυτήν την τρομακτική απλότητα.
9.Ένα σχόλιο για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα σήμερα…
Ποια Ελλάδα απ’ όλες;
10.Ποια φράση ταιριάζει στο σημερινό πολιτικό σκηνικό;
“Nothing happens. Nobody comes, nobody goes. It’s awful.” (Περιμένοντας τον Γκοντό)
*Το “Να ‘ρθω μαζί σου” ανεβαίνει στις 12 Ιανουαρίου στο καινούργιο 104 στο Γκάζι σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ασπιώτη. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη διαδικασία των προβών στο blog της παράστασης www.narthwmazisou.com.
Η Αλεξάνδρα Κ* γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1985. Σπούδασε θέατρο στη σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου και στη σχολή της Stella Adler στη Νέα Υόρκη. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα σεναρίου (Gotham Writers, NY) και θεατρικής γραφής (Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, Αθήνα), ενώ παράλληλα άρχισε να αρθρογραφεί για εφημερίδες και περιοδικά. Εργάστηκε για λίγο ως ηθοποιός. Σήμερα ασχολείται πια συστηματικά με τη συγγραφή (θεατρικά έργα, παιδικά βιβλία, σενάρια, άρθρα και κείμενα διαφημίσεων), είναι συντάκτρια του “Cosmopolitan” και αγαπάει να πειραματίζεται με διαφορετικά είδη βιβλίων.. “Η πιο παράξενη ιστορία του κόσμου είναι το πρώτο της βιβλίο”. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί της στο www.whoisalexandrak.com
