“Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά”

Με ένα θεατρικό-μουσικό αναλόγιο αφιερωμένο στον Οδυσσέα Ελύτη, συμπαραγωγή του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ και της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης», το Πανεπιστήμιο ανοίγει για μια ακόμα φορά τις πύλες του στο κοινό της πόλης, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ημέρες του Ελληνικού Δημόσιου Πανεπιστημίου», που πραγματοποιούνται στο διήμερο του εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου.

«Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά» είναι ο τίτλος αυτής της ιδιότυπης παράστασης, που  θα παρουσιαστεί στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ την Τετάρτη  16 Νοεμβρίου, στις 9 το βράδυ, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Πρόκειται για μια πολυφωνική εκδοχή της «Μαρίας Νεφέλης», ενός από τα σημαντικότερα ποιητικά έργα του Ελύτη.

Τη μουσική, που παίζει καθοριστικό ρόλο στη συγκεκριμένη προσέγγιση, έχει γράψει ο Κώστας Βόμβολος,  που την εκτελεί ζωντανά επί σκηνής, την κίνηση επιμελήθηκε η Στέλλα Μιχαηλίδου, ενώ τη σκηνοθετική επιμέλεια είχε ο Νικηφόρος Παπανδρέου.

Παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί Δημήτρης Ναζίρης (Ποιητής) και Έφη Σταμούλη (Μαρία Νεφέλη), καθώς και δώδεκα φοιτητές και φοιτήτριες του Τμήματος Θεάτρου: Αντωνία Βισβίκη, Έλσα Καρακασίδου, Θανάσης Κριτσάκης, Νικόλας Νικητάκης, Ματίνα Παγουλάτου, Δέσποινα Παπαδοπούλου, Νίκος Ράμμος, Κώστας Ραμπαβίλας, Βάσω Τσαβδαρίδου, Χρυσούλα Φλαμπούτογλου, Δημήτρης Φουρλής και Δήμητρα Χαϊνά.

Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε στα 46^α Δημήτρια τον Οκτώβριο, στο Δημαρχιακό Μέγαρο.

Η «Μαρία Νεφέλη» κυκλοφόρησε το 1978, αλλά άρχισε να γράφεται νωρίτερα, στα χρόνια της δικτατορίας, μέσα στον απόηχο των φοιτητικών εξεγέρσεων στην Ευρώπη με αίτημα να αλλάξουν όλα τώρα αμέσως (Μάης του 1968 στο Παρίσι) και της «επανάστασης των λουλουδιών» στην Αμερική (χίππυς, κίνημα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, «κάντε έρωτα, όχι πόλεμο»). Το ποιητικό κείμενο, «διάλογος» ανάμεσα στον ώριμο ποιητή και  μια αντισυμβατική  νέα γυναίκα, απηχεί το κλίμα εκείνης της εποχής, την ατμόσφαιρα γενικής αμφισβήτησης αλλά και ελπίδας που τη χαρακτήριζε, και εκφράζει το ουτοπικό όραμα της πληρότητας και της ευτυχίας μέσα από την κατάργηση των απαγορεύσεων κάθε είδους. Ίσως αυτό εξηγεί την ιδιαίτερη απήχηση του συγκεκριμένου κειμένου σήμερα: σε μια εποχή απαισιοδοξίας, παραίτησης, ψυχικής καθίζησης, έχουμε ανάγκη από  μεγάλα κείμενα που εκφράζουν ποιητικά το όραμα μιας υπέρβασης.