Το δέντρο που έδινε…

Της Maoda Mohamet

Υπάρχει ένα βιβλίο σε αυτόν τον πλανήτη το οποίο  με συγκινεί κάθε φορά που το διαβάζω. Το βιβλίο είναι  αυτό. Κάποιοι από εσάς το γνωρίζετε. Μπορεί να μεγαλώσατε με αυτό. Να το διαβάζετε στα παιδιά σας, να σας ζεσταίνει και να σας  συγκινεί κάθε μα κάθε φορά όπως μου συμβαίνει και εμένα. Κάποιοι μπορεί να μη το γνωρίζετε. Το βιβλίο μιλάει για ένα δέντρο. Και για ένα  αγόρι. Πάντα μου άρεσαν οι ρίζες του. Ανθεκτικές και δυνατές. Και η ιστορία… σε καταβάλει, σου αφήνει μια γλυκιά και πικρή γεύση ταυτόχρονα. Μιλάει για τη ζωή. Και τον θάνατο. Για την  απώλεια, τον εγωισμό, τη γενναιοδωρία, και κυρίως για την απεριόριστη χωρίς όρους αγάπη. Ανιδιοτελή, αχαλίνωτη, αγνή, ανόθευτη αγάπη.

Δεν νιώθουν όλοι έτσι για το «Δέντρο που έδινε». Μιας και το βιβλίο του εξαιρετικού Σελ Σιλβερστάιν, εκδόθηκε το 1964 έχουν  υπάρξει πολλές απόψεις αντίθετες, σχετικά με το αν η σχέση του  δέντρου και του αγοριού ήταν υγιές ή ρεαλιστική, ή αν το αγόρι ήταν εγωιστικό ή αν το δέντρο ήταν αφελές κ.ο.κ. Πριν από λίγα χρόνια μετά τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού  είχα συζητήσει γι’ αυτό το βιβλίο με κάποιον φίλο μου. «Το λατρεύω αυτό το βιβλίο», του είχα πει. Και αυτός μου απάντησε πως το μισούσε. « Το δέντρο δίνει και δίνει και δίνει  και αυτός ο άνθρωπος είναι  τόσο αχάριστος. Δεν τον αντέχω. Μπορεί και να είναι η χειρότερη ιστορία που έχω διαβάσει ποτέ!».

Μμμμ… εντάξει, σκέφτηκα. Ποτέ δεν το είχα δει από αυτή τη οπτική γωνία, οπότε εντάξει! Δεν μπορώ να κρίνω τη κάθε αντίδραση οποιουδήποτε για ένα βιβλίο. Αλλά θα σας πω τη γνώμη μου. Το δέντρο που έδινε  είναι μια από τις πιο όμορφες ιστορίες που έχουν γραφτεί ποτέ, και μία από τις πιο επώδυνα συμβολικές. Μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους, ανάλογα με την ηλικία και ανάλογα σε ποια φάση της ζωής βρισκόμαστε. Αλλά το κυρίαρχο θέμα είναι, στην πραγματικότητα, η άνευ όρων αγάπη. Η ανιδιοτελής αγάπη, μια αγάπη που δεν απαιτεί τίποτα σε αντάλλαγμα. Η πνευματική αγάπη που υπερβαίνει τις περιστάσεις ή τις συμπεριφορές. Το είδος της  αγάπης που ποτέ μα ποτέ δε φεύγει. Η σχέση μεταξύ του δέντρου και το αγοριού μπορεί να συμβολίζει την αγάπη του γονιού για το παιδί, την αγάπη ενός άντρα για τη γυναίκα (ή και αντίστροφα)… ή  την αγάπη μεταξύ φίλων (πολλοί θα έλεγαν και την αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο). Και σίγουρα, η  φύση και το περιβάλλον μπορούν να αναφερθούν και εδώ… αν και νομίζω ότι η σχέση της ιστορίας συμβολίζει περισσότερο τους ανθρώπους.

*«Το δέντρο που έδινε» του Σελ Σιλβερστάιν κυκλοφορεί από τις εκδόσεις  Δωρικός