Της Γιωτας Συκκα
Ημουν δέκα χρόνων, αλλά θυμάμαι τις γυναίκες γύρω μας στην πλατεία του θερινού θεάτρου, σφιγμένες στα καλά τους φορέματα, και τους κότσους στα μαλλιά σαν επίσημα ημίψηλα. Θυμάμαι και τους άνδρες καλοκαιριάτικα κουστουμαρισμένους, γιατί ώς μια εποχή κουστουμαρισμένοι πήγαιναν όχι μόνο στο θέατρο αλλά και στις διαδηλώσεις. Κι όσο το σκέφτομαι, αυτή η παράσταση έμοιαζε τελικά με διαδήλωση. Oρθιοι χειροκροτούσαν οι θεατές και οι πιο θαρρετοί βουρκωμένοι. Γιόρταζαν την ανάγκη τους να μοιραστούν όσα τους ένωναν. Με μια συνωμοτικότητα στο βλέμμα, υπονοούμενα στα λόγια των μεγάλων κι όταν ρωτούσες τους γονείς, πολλά μισόλογα.
μέσω kathimerini.gr
