“ΚΟΙΤΑΞΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ ΕΙΝΑΙ!”

Αφιερωμένο στον άγνωστο οδηγό του λεωφορείου του ΟΑΣΘ, με αριθμό ΝΕΤ 4477, στη γραμμή 17 του δρομολογίου – πιθανότατα με αναχώρηση στις 19:22 – Τριανδρία – Ν. Σιδηροδρομικός Σταθμός. Τον ευχαριστώ από καρδιάς, που έκανε μια δεκάλεπτη διαδρομή να μοιάζει ένας ολόκληρος κόσμος κι εύχομαι όλες του οι διαδρομές να ναι γεμάτες νότες και μουσική.

Η μουσική τρυπώνει παντού…έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις κι αλλάζει τα πάντα… «Απ’ τα κουμπάκια ανάμεσα» που θα λεγε και Λίνα Νικολακοπούλου. Χτες το απόγευμα τρεχάτος με μια στοίβα βιβλία στα χέρια, για να προλάβω το αστικό που μόλις έκλεισε τις πόρτες..Ο οδηγός με κοιτάει με τα στρογγυλά γυαλάκια μυωπίας και χαμογελάει, καθώς του κάνω νόημα να ξανασταματήσει. Η μαγική πόρτα ανοίγει….και πριν προλάβω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ, ακούω τον Luciano Pavarotti στο Santa Lucia! Οι περισσότεροι επιβάτες – φοιτητές στην πλειονότητα – αποχαυνωμένοι στα κινητά..Ο οδηγός σιγοτραγουδάει μαζί με τον Pavarotti …..Ο μόνος που θα χαμογελάσει είναι ένας νεαρός, που κρατάει στην αγκαλιά του τη θήκη με το όργανο, πιθανότατα λαούτο. Σε λίγο ακούγεται το ναπολιτάνικο Torna a Surriento και πάλι με Pavarotti, ακριβώς τη στιγμή που το 17 παίρνει τη στροφή από τα τα νεκροταφεία της Ευαγγελίστριας στην Εθνικής Αμύνης, δίπλα στο πανεπιστήμιο…!!! Στο βάθος του κατηφορικού δρόμου, που με γοήτευε αφάνταστα απ’ τα φοιτητικά μας χρόνια, ξανοίγεται η θάλασσα….Δεν μπορεί κάποιες στιγμές είναι ευλογημένες!