Μόλις είδα το Victoria που άνοιξε το 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου κι έφυγα και πάλι απορημένος. Εδώ ο κόσμος βράζει, για παράδειγμα ο ίδιος ο διευθυντής του φεστιβάλ μίλησε στην εναρκτήρια ομιλία του για προσφυγικό κλπ, τα κοινωνικά προβλήματα δεν έχουν πια να κάνουν με υπαρξιακές αναζητήσεις, αλλά με το πώς θα βγει η μέρα, ξυλώνεται όχι ο ιστός, αλλά και η παραμικρή κλωστίτσα και επιλέχτηκε για εναρκτήρια «μια ταινία για τα νιάτα που θέλουν πάντα κάτι παραπάνω»…
Ας μην πάμε στα δικά μας ή στην παραδίπλα γειτονιά μας. Όχι, το φεστιβάλ που επαίρεται για τις κοινωνικές του ευαισθησίες δεν κοίταξε κατά κει, αλλά κατευθείαν στην… κοιλιά του κήτους, στο Βερολίνο και σε μια παρέα νέων μικροσυμμοριτών. Για να δούμε πώς γυρίστηκε με μονοπλάνο (τι πρωτοτυπία στ΄αλήθεια!) ή μήπως για να δούμε την αλληγορία της υπερδύναμης που σαπίζει στα σωθικά της κι έρχεται η μεσογειακή τύπισσα και τα παίρνει όλα, χρήμα, ζωή, μέλλον (μην το ακούσω αυτό στα σοβαρά οκ;);
Εξ όνυχος τον λέοντα δεν λένε;
Τάσος Ρέτζιος
