Του μαθητή της Δ’ Δημοτικού, Γεωργίου Α. Μιχαλάκη
Η οικογένεια έκανε συμβούλιο και μετά από πολλές ώρες αποφάσισαν. Το σπίτι θα γκρεμιζόταν για να γίνει πολυκατοικία. Έτσι από την άλλη μέρα άρχισαν να μετακομίζουν τα πράγματα. Ξαφνικά έτσι όπως ξεκρεμούσαν τα κάδρα ανακάλυψαν ένα ντουλαπάκι. Προσπάθησαν να το ανοίξουν αλλά μάταια. Φώναξαν έναν ξυλουργό που κατάφερε να το ανοίξει με πολύ κόπο. Θεέ μου! Τι είχε μέσα αυτό το ντουλαπάκι!
Είχε ένα κλειδί που έγραφε επάνω του: ‘’ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ, ΑΙΘΟΥΣΑ 25’’.
Η οικογένεια ξαφνιάστηκε! Τότε η μαμά θυμήθηκε τις ιστορίες που της έλεγε η μητέρα της όταν ήταν μικρή για τον προπάππου της. Αμέσως η μαμά της τηλεφώνησε για να μάθει περισσότερα…
- Γεια σου μαμά.
- Γεια σου κι εσένα. Τί συμβαίνει και μου τηλεφωνείς τέτοια ώρα, φαίνεσαι ταραγμένη!
- Θέλω να μάθω περισσότερα για τις ιστορίες του Έλγιν και τα αγάλματα της Ελλάδας.
- Εντάξει, μπορεί να έρθει κάποιος να με πάρει;
- Και βέβαια!
Μόλις έφτασε η γιαγιά στο σπίτι κάθισε και άρχισε να τους διηγείται:
«Αυτό το κλειδί είναι ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει μέσα σε αυτό το σπίτι. Το έδωσε ο Έλγιν επειδή είχε μετανιώσει γι’ αυτό το τεράστιο έγκλημα που έκανε στον τότε Πρόεδρο της Ελλάδας, τον προπάππου σας. Εσείς είστε η μόνη ελπίδα να έρθουν τα αγάλματα στο σπίτι τους. Τα χρόνια μου έχουν περάσει και οι αντοχές μου είναι πεσμένες», τους είπε η γιαγιά συγκινημένη.
Η νύχτα ήταν κρίσιμη για το αν τα αγάλματα θα επέστρεφαν στην Ελλάδα. Το επόμενο πρωί, η οικογένεια αποφάσισε να βγάλει εισιτήρια για το Λονδίνο, την πρωτεύουσα της Αγγλίας. Αργά το βράδυ, έφτασαν στο ξενοδοχείο. Τακτοποίησαν τις αποσκευές τους. Ήταν όλοι πολύ κουρασμένοι. Όμως η τόση αγωνία που είχαν για τα αγάλματα, δεν τους άφηνε σε ησυχία. Μόλις ηρέμησαν μπόρεσαν να κοιμηθούν.
Όταν ξημέρωσε, η οικογένεια πήγε στο Βρετανικό Μουσείο. Εκεί αντίκρυσαν αρχαία από όλο τον κόσμο, όχι όμως και από την Ελλάδα. Διασχίζοντας ένα πολύ μακρύ διάδρομο, βρέθηκαν μπροστά σε μία πόρτα με τον αριθμό «25».
Δοκίμασαν το κλειδί. Τα μάτια όλων έλαμψαν! Το κλειδί γύρισε τρεις φορές και η βαριά πόρτα, τρίζοντας, άνοιξε διάπλατα! Η καρδιά τους χτυπούσε δυνατά από την αγωνία. Κοιτάχτηκαν αμίλητοι…προχώρησαν…το τι είδαν, δεν περιγράφεται!! Κούρους, κόρες, ζωοφόρους, κομμάτια από τον Παρθενώνα.
Σε μία προθήκη υπήρχε ένα κιτρινισμένο, λόγω των χρόνων, βιβλίο, που έλεγε:
«Ημερολόγιο Έλγιν, 1804».
«Σήμερα, στις 8 Απριλίου 1804, άρχισα να ξηλώνω τους ελληνικούς θησαυρούς. Εγώ, ο ‘Έλγιν, ζητώ να τα ονομάσετε Ελγίνεια μάρμαρα. Ο οδηγός Μικ Λάουντερ με διαταγή μου, ανέλαβε να τα μεταφέρει στη Βενετία μέσα σε τεράστια ξύλινα κιβώτια. Η καταστροφή που προκλήθηκε ήταν τρομερή. Ο Μικ Λάουντερ το ξημέρωμα θα φτάσει στο σπίτι των γονιών μου. Αυτά τα έργα τα πήρα σε περίοδο Τουρκοκρατίας. Ζήτησα άδεια από το Σουλτάνο Δισδάρη για να πάρω τα αρχαία και να τα προστατέψω, με τη δικαιολογία πως μέχρι τότε η Ελλάδα δεν είχε δικό της Μουσείο. Δέχθηκε και εκείνη τη στιγμή έβγαλα από τη θέση τους τα Ελληνικά αγάλματα. Έτσι νομίζω πως έκανα το καλύτερο. Σας χαιρετώ, Έλγιν».
Μόλις η οικογένεια τελείωσε το διάβασμα θέλησε να μάθει περισσότερα…Ανακάλυψαν ότι τα αγάλματα ταλαιπωρήθηκαν στη διαδρομή και τελικά κατέληξαν στο Λονδίνο. Όταν γύρισαν στο ξενοδοχείο, μετά από πολλές ώρες σκέψη και συζητήσεις, τα παιδιά πήραν την απόφαση να μιλήσουν στον Άγγλο Πρέσβη…
- Καλημέρα σας κύριε Πρέσβη.
- Καλημέρα και σε εσάς.
- Θέλουμε τα Ελγίνεια αγάλματα πίσω.
- Δεν μπορείτε να τα έχετε.
- Γιατί;; Είναι η ιστορία μας…
- Εδώ είναι πιο ασφαλή..
- Κάνετε λάθος! Στο σπίτι τους είναι πιο ασφαλή. Και να σας θυμίσουμε ότι ο Λόρδος Έλγιν είχε πει ότι θα τα επέστρεφε μόλις φτιάχναμε το δικό μας Μουσείο.
- Ναι, σύμφωνοι, αλλά το Βρετανικό Μουσείο είναι το πιο διάσημο στον κόσμο και πρέπει να έχει θησαυρούς από όλους τους λαούς.
- Εντυπωσιαστήκαμε από τη λεπτομέρεια των αγαλμάτων. Τους χιτώνες, τα πρόσωπα, τα χέρια..
- Μα πώς μπήκατε στην αίθουσα «25» και τα είδατε; Ένα κλειδί έχω εγώ και ένα οι συγγενείς του Έλγιν.
- Ο Έλγιν το έδωσε στον τότε Πρόεδρο της Ελλάδας, τον προπάππο μας.
Του το έδειξαν και μετά από αρκετές ώρες έφυγαν. Αυτή η οικογένεια άρχισε έναν τεράστιο αγώνα για να επιστρέψουν τα αγάλματα πίσω στο σπίτι τους. Στο Μουσείο της Ακρόπολης…
Εικονογράφηση από τις μαθήτριες της Β’ Δημοτικού: Κατερίνα Α. Μιχαλάκη, Αγγελική Σ. Φρατζανά
