THINK DOC Γράφει η Χάιδω Σκανδύλα
- «Καλωσορίσατε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο φέτος γίνεται 18 χρονών. Είμαι ιδιαιτέρως περήφανος, γιατί αυτό το Φεστιβάλ είναι παιδί μου! Γεννήθηκε σε μια εποχή όπου στην Ελλάδα το είδος του ντοκιμαντέρ ήταν στην αφάνεια και κατόρθωσε να καθιερωθεί εντός και εκτός ελληνικών συνόρων. Είναι επιθυμία μου να το στηρίξω έτσι ώστε να διευρυνθεί ακόμη περισσότερο». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Δημήτρη Εϊπίδη και ακούστηκαν χτες, Παρασκευή στην κατάμεστη αίθουσα του Ολύμπιον όπου πραγματοποιήθηκε η τελετή έναρξης του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Ως δείγμα ευγνωμοσύνης, μάλιστα, για την παρουσία και την προσφορά του Δ. Εϊπίδη στη Θεσσαλονίκη, μετά από πρόταση του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, ο κ. Εϊπίδης ανακηρύχθηκε ομόφωνα επίτιμος δημότης του Δήμου Θεσσαλονίκης. Διαβάζοντας το σκεπτικό της ανακήρυξης, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε «στην προσφορά του Δημήτρη Εϊπίδη στην πόλη της Θεσσαλονίκης, την οποία κατέστησε παγκοσμίως γνωστή και ανέδειξε διευθύνοντας αρχικά το παράλληλο τμήμα ‘’Νέοι Ορίζοντες’’ του Φεστιβάλ και στη συνέχεια το ΦΝΘ». Η τελετή απονομής του μεταλλίου θα γίνει στην επόμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, στο Δημαρχείο της πόλης.
- Τη δική τους πόλη, τους δρόμους της, τους ανθρώπους της καταγράφουν με το φακό τους δέκα ξεχωριστοί δημιουργοί στην έκθεση «Εικόνες του άλλου μας εαυτού». Οι άνθρωποι του δικτύου διανοομής του περιοδικού δρόμου ”σχεδία’‘, οι άνθρωποι με τα πορτοκαλί γιλέκα που έχουν βιώσει την οικονομική δυσπραγία, ίσως με τον πιο σκληρό τρόπο, πήραν τη φωτογραφική μηχανή και «συνέλαβαν» σκηνές που εκτυλίσσοντα μέσα στο τόσο γνώριμο αλλά και συνάμα άγνωστο αστικό τοπίο. Μεγάλο ενδιαφέρον έχει και το βίντεο με τους ίδιους τους φωτογράφους να αφηγούνται την εμπειρία της φωτογράφησης και πόσο τους επηρέασε. Στα εγκαίνια που πργματοποιήθηκαν σήμερα Σάββατο, το μεσημέρι, παραβρέθηκαν και κάποιοι από τους ίδιους τους φωτογράφους. Η έκθεση φιλοξενείται στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης (λιμάνι) έως τις 26 Μαρτίου.
- Τρία εργοστάσια – δύο στην Ιταλία, και η «δική μας», στη Θεσσαλονίκη, ΒΙΟΜΕ – μετά το κλείσιμο τους από τους ιδιοκτήτες περνούν στα χέρια των εργατών. Η τρικάναλη βιντεο-εγκατάσταση των Oliver Ressler και Dario Azzellini – παρουσιάζει τον τρόπο λειτουργίας αυτών των εργιοστασίων, επιχειρώντας να δώσει μία εναλλακτική προσέγγιση στον τρόπο που αντιλμβανόμαστε την ιδοκτησία και τελικά την έννοια της ευθύνης της δουλειάς μας. Ο Ressler βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη και στα σημερινά εγκαίνια της εγκατάστασης μίλησε για τη συλλογικότητα με την οποία λειτουργούν τα συγκεκριμμένα εργοστάσια, ενώ δεν έκρυψε και τη χαρά του που είδε εργάτες της ΒΙΟΜΕ στο χώρο των εικαστικών εκθέσεων. «Είναι εκπληκτικό όταν διαφορετικές ομάδες ανθρώπων συναντιούνται και ανταλλάσσουν τις εμπειρίες τους» τόνισε. Μπορείτε επίσης να δείτε το βίντεο στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης (λιμάνι) έως τις 26 Μαρτίου.
- «Στο Τόκιο ρώτησαν νέους ανθρώπους τι έγινε στις 6 Αυγούστου του 1945 και κανείς δεν ήξερε. Αυτό το κομμάτι της ιστορίας δεν καλύπτεται επαρκώς από τα μέσα ενημέρωσης. Μόνο όσοι ζουν στη Χιροσίμα γνωρίζουν. Με τα γεγονότα της Φουκουσίμα βέβαια, όλα αυτά βγήκαν ξανά στην επιφάνεια» λέει χαρακτηριστικά και προκαλέι εντύπωση με τα λεγόμενα της η Άια Ντόμενιχ. Η Ντόμενιχ είναι εγγονή γιατρού που ήταν μέλος του Ερυθρού Σταυρού όταν έπεσε η ατομική βόμβα στη Χιροσίμα το 1945, και στην ταινία «Όταν ο ήλιος έπεσε από τον ουρανό», προσεγγίζει την εμπειρία του εκλιπόντος παππού της καταγράφοντας τις αναμνήσεις ανθρώπων που βίωσαν τότε το ίδιο γεγονός. «Έπρεπε να γίνει ένα προσωπικό ντοκιμαντέρ γιατί είναι η ιστορία της οικογένειάς μου. Ξεκίνησα το πρότζεκτ με το ερώτημα ποιες εμπειρίες βίωσε ο παππούς μου όταν έπεσε η ατομική βόμβα. Μέσα από την ταινία ήθελα να χτίσω μια γέφυρα ανάμεσα στην ιστορία της οικογένειάς μου και το κοινό» καταλήγει η ίδια. Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται σήμερα, Σάββατο στις 00 στην αίθουσα «Τζων Κασσαβέτης» και αύριο, Κυριακή 13 Μαρτίου στις 15.00 στην «Παύλος Ζάννας».
