Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς
με τον Δημήτρη Πετρίδη
Σ’ έναν υποθετικό αγώνα για την ανάδειξη της σοφότερης φράσης στα παγκόσμια χρονικά της ομιλίας, πρώτη, κατά πάσα πιθανότητα, θα έκοβε το νήμα η εξωφρενικά ευφυής “το γκάζι θέλει πάτημα, κι η γκόμενα περπάτημα”. Σε απόσταση αναπνοής θα τερμάτιζε η “στα πάντα υπάρχει μια αρχή, μία μέση κι ένα τέλος”.
Η «αργυρή Ολυμπιονίκης» των εκφράσεων δύναται να σπάσει σε κάθε ένα από τα 3 «ανισομερή» σκέλη της: την πρωταγωνίστρια αρχή που, ως γνωστόν, είναι το ήμισυ του παντός. Τη φωτόλουστη μέση, που οφείλει να είναι δαχτυλίδι. Και μας μένει το τέλος- το «παραμελημένο», από πάσα άποψη, τέλος, δίπλα στο οποίο ουδείς εγγράμματος βρέθηκε να κολλήσει τις κατάλληλες λέξεις, με αποτέλεσμα να κουρνιάζει στις εσχατιές της γραμματικής μόνο κι έρημο.
Κι επειδή η άνωθεν αδικία οφείλει ν’ αποκατασταθεί, έστω και στο αθλητικό πεδίο, μεσούντος του άρθρου ας μιλήσουμε για τέλη, αρχής γενομένης από…
· Το ποδόσφαιρο: ΤΕΛΟΣ στο αήττητο του Ολυμπιακού, ο οποίος λίγες μόλις μέρες μετά το θρίαμβο επί της Μαρσέιγ για το Champions League, κατάφερε να σπάσει τα μούτρα του μεγαλοπρεπώς στην Τρίπολη, χάνοντας 2-0 από τον τοπικό Αστέρα. Έτσι, ο Παναθηναϊκός ξέφυγε 5 βαθμούς, αριθμός που σε οποιοδήποτε άλλο πρωτάθλημα του κόσμου δε σημαίνει τίποτα πέρα από ένα προβάδισμα στη μάχη του τίτλου, αλλά στην Ελλάδα λειτουργεί ως τιρμπουσόν για τις σαμπάνιες που κρυώνουν ήδη (Νοέμβρη μήνα) στα αποδυτήρια του ΟΑΚΑ. Στα υπόλοιπα πρωταθλήματα της Ευρώπης, ξεχωρίζει η αγωνιστική αυτοκτονία της Μπαρτσελόνα απέναντι στη Χετάφε (1-0 η δεύτερη), αποτέλεσμα που έφερε τη, θριαμβεύτρια του ντέρμπι της Μαδρίτης (4-1 την Ατλέτικο), Ρεάλ στο +6 από την αρμάδα του Γκουαρντιόλα. Και μπορεί ακόμα να είναι πολύ νωρίς- μην ξεχνάμε πως δεν έχει διεξαχθεί κανένα από τα 2 “classico”- όμως η αποκομισθείσα εντύπωση από τα μέχρι τώρα πεπραγμένα στην Πριμέρα Ντιβιζιόν, είναι πως φέτος η ομάδα του Μουρίνιο μοιάζει έτοιμη. Κι αν η προηγούμενη, ελλιπής και γριφοειδής πρόταση σας άφησε με απορίες- “για τι μοιάζει έτοιμη η Ρεάλ;”- να θυμάστε πως μια από τις καλύτερες στρατηγικές όταν κάνεις προβλέψεις και φοβάσαι μην πέσεις έξω, είναι το να μιλάς γενικώς και αορίστως.
· Στο μπάσκετ: ΤΕΛΟΣ στο αήττητο του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα. Η θαρραλέα Καβάλα τον πέταξε στο καναβάτσο (79-70), σ’ ένα αποτέλεσμα λιγότερο αναμενόμενο κι από την ανάδειξη της Άνγκελα Μέρκελ σε παγκόσμιο σύμβολο του σεξ. Κι όμως, ο πρωταθλητής Ευρώπης- που, μάλλον, στο μυαλό του είχε κολλήσει η εικόνα του Διαμαντίδη να βάζει το τρίποντο της νίκης κόντρα στη Μάλαγα για τη Euroleague- μπόρεσε να πετάξει στα σκουπίδια την προ εβδομάδος νίκη του επί του Ολυμπιακού, με συνέπεια τα σχέδια για την κατάληψη της πρώτης θέσης στην κανονική περίοδο να τίθενται εν αμφιβόλω.
· Στο τένις: ΤΕΛΟΣ, ουσιαστικά, της αγωνιστικής χρονιάς με το “World Tour Finals”, το αποκαλούμενο και “5o Grand Slam”, στο οποίο συμμετείχαν οι 8 κορυφαίοι τενίστες του κόσμου. Θριαμβευτής, για 6η φορά στην καριέρα του (ρεκόρ, από 5 είχαν οι θρύλοι Σάμπρας και Λεντλ), ο σπουδαίος Ρότζερ Φέντερερ που στον τελικό έκαμψε την αντίσταση του μαχητικότατου Τσονγκά. Μια σύντομη αποτίμηση του έτους: αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής ήταν ο Νόβακ Τζόκοβιτς, ο άνθρωπος των 3 Grand Slams (Αυστραλία, Λονδίνο, Νέα Υόρκη) και των 10 τίτλων συνολικά. Η βελτίωσή του στο forehand ήταν τόσο εντυπωσιακή, όσο και η ιδέα του Γιώργιου Παπανδρέου (πρώην πρωθυπουργός, για τους έχοντες προβλήματα με τη βραχύχρονη μνήμη τους) για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Σάρωσε τους πάντες στο διάβα του, έκανε το Ναδάλ να βγάζει εξανθήματα κάθε φορά που άκουγε “Τζόκερ”, όμως στο φινάλε της σεζόν ξέμεινε από δυνάμεις. Ο Ναδάλ κέρδισε, ως είθισται, το Roland Garros, αλλά απέτυχε σε δύο τελικούς (Wimbledon, US Open) απέναντι στον Τζόκοβιτς να δείξει τα δόντια του, και περιορίστηκε στην επίδειξη των ούλων του. Ο Μάρευ, αν και βελτιωμένος, κέρδισε μόνο τα masters επί Ασιατικού εδάφους, μεταθέτοντας την καταφατική απάντηση το προαιώνιο ερώτημα “θα κερδίζει ποτέ Major τίτλο ο Άντι;” για το 2012. Όσο για το Φέντερερ; Για πρώτη φορά από το 2002 δεν κέρδισε ένα Grand- Slam. Για πρώτη φορά από το 2002 έπεσε στο νο4 της παγκόσμιας κατάταξης. Για πρώτη φορά ο Χρόνος (είναι 30 ετών πια, «μεγαλούτσικος» για τένις) φάνηκε να του βάζει συνεχείς τρικλοποδιές και να ρίχνει άγαρμπα μελάνι στα, επί χάρτου, σχέδιά του. Ωστόσο, έκλεισε τη σεζόν αήττητος σε 17 αγώνες. Κέρδισε τα τουρνουά της Ντόχα, της Βασιλείας, του Παρισιού και του, προαναφερθέντος, World Tour. Εντάξει, είναι εμφανές ότι ο Βασιλιάς αργοπεθαίνει. Όμως, διάβολε, πόσο υπέροχα ανθίσταται στη μάχη για την παράδοση του στέμματος…
· Στη Φόρμουλα 1: ΤΕΛΟΣ – και εδώ- της χρονιάς, με νικητή τον Μαρκ Γουέμπερ στοgrand- prix της Βραζιλίας, ένα αποτέλεσμα πιο μαγειρεμένο κι από ξύλινες μπριζόλες (ο Φέτελ, ενώ είχε την πρωτοπορία, αντιμετώπισε προβλήματα στο κιβώτιο, έπεσε δεύτερος, αλλά συνέχισε να κάνει ταχύτερους γύρους- η πλήρης μηχανική παράνοια…). Συμπερασματικά, θα λέγαμε ένα υπερμέγεθες “Μπράβο Σεμπαστιάν!” στο Φέτελ για την πανάξια- και πανεύκολη- επικράτησή του στο πρωτάθλημα οδηγών, θα βάζαμε θετικό πρόσημο στους Μπάτον, Αλόνσο, Ρόζμπεργκ και τις Force India, αρνητικό σε Μάσα, Χάμιλτον, Γουέμπερ, Williams και Renault και θα ευχόμασταν του χρόνου ο ανταγωνισμός να είναι μεγαλύτερος και να μην τον διαλύσουν και πάλι οι Red Bull Α, και θα εκλιπαρούσαμε τηMercedes να παραδώσει ένα αξιοπρεπές μονοθέσιο στο Σουμάχερ και όχι το φετινό κουβά με ρόδες, προκειμένου να δούμε αν η γέρικη (43 οσονούπω…) καρδιά του Michael το λέει ακόμα: αυτός, βλέπετε, είναι υπεράνω + και -. Για την ακρίβεια, είναι υπεράνω όλων. Ακόμα και της αντικειμενικότητάς μας. Για να δούμε, όμως, αν αυτή του η ανωτερότητα τον βοηθήσει στη προσπάθεια να γυρίσει τους δείκτες του ρολογιού πίσω στο 2004…
· Και, τέλος, ΤΕΛΟΣ στο βλακώδες Lockout του NBA. Τα Χριστούγεννα για μας τους άρρωστους με το “Μαγικό Πλανήτη” ήρθαν νωρίς φέτος, με τους ιδιοκτήτες και τους παίκτες να συμφωνούν πως όταν βγάζεις δισεκατομμύρια δεν αξίζει να μαλώνεις για τα τρις. Πλέον, μπορείτε να παρατήσετε άφοβα τις δουλειές σας, να ξεχάσετε τις συζύγους ή τις κοπέλες σας, να κλείσετε τα τηλέφωνα, να παραλείψετε γεύματα βλέποντας το κορυφαίο πρωτάθλημα μπάσκετ του κόσμου, έως ότου ξεψυχήσετε από ασιτία. Ξέρετε πως λέγεται αυτό;
Ένα ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΕΛΟΣ.
