Τα χιλιόμετρα που έκανα σχολείο μου για σένα…

Της Ξανθούλας Μπούσιου

Ο Νοέμβρης είναι ένας μήνας προσδοκίας, μνήμης και συγκίνησης για τους εκπαιδευτικούς. Προσδοκίας, γιατί είναι ο μήνας που όλοι οι ξεσπιτωμένοι κάνουμε τις αιτήσεις μας για μετάθεση. Και προσδοκούμε ότι το επόμενο ακαδημαϊκό έτος μπορεί και να μας βρει στα σπίτια μας. Ή πιο κοντά σε αυτά. Μνήμης, γιατί κάθε τέτοια περίοδο στα σχολεία θυμόμαστε (ενδιαφερόμενοι και μη) όλα τα μέρη από τα οποία έχουμε περάσει, συναδέλφους που είχαμε γνωρίσει, φάσεις και ιστορίες, τάξεις και μαθητές. Και τελικά συγκίνησης, γιατί αν δεις τις μετακινήσεις του προηγούμενου έτους δεν μπορεί, και από πέτρα να είσαι θα λυγίσεις. Στον δικό μου κλάδο ας πούμε, από τις 1.800 περίπου αιτήσεις στην πρωτοβάθμια ικανοποιήθηκαν οι 16. Και ούτε μια από αυτές ήταν στην Βόρεια Ελλάδα. Ή κοντά σε αυτήν.

Αυτά τα γεγονότα από μόνα τους κάνουν την διαδικασία της μετάθεσης μια υπόθεση επετειακή: πως εσύ στολίζεις Χριστουγεννιάτικο δέντρο στις αρχές κάθε Δεκέμβρη; Έτσι κι εμείς κάνουμε αιτήσεις μεταθέσεων κάθε Νοέμβρη. Και μετράμε την τύχη μας παίζοντας ΛΟΤΤΟ με τις περιοχές όπως άλλοι παίρνουν λαχείο κάθε πρωτοχρονιά. Και έχουμε τις ίδιες πιθανότητες να κερδίσουμε τον πρώτο λαχνό.

Όπου «πρώτος λαχνός», βλέπε τα σπίτια μας. Τους συζύγους και τα παιδιά μας. Τις σχέσεις μας. Τους φίλους και τους γονείς μας. Όλα αυτά που ο κάθε ένας ονομάζει «ρίζα» και περικλείει  ό,τι είναι ιερό ή ζωοδοτικό για τον καθένα. Γιατί μπορεί τα δελτία να μιλάνε για τη διάλυση του κοινωνικού ιστού λόγω κρίσης, εμείς όμως ξέρουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει αυτό. Γνωρίζω γονείς που μοίρασαν τα παιδιά τους γιατί ο ένας έφευγε από εδώ και ο άλλος από εκεί. Γνωρίζω γυναίκες που άφησαν άνδρα και σπίτι, πήραν τα παιδιά τους και έφυγαν για το νησί. Άνδρες που διασχίζουν μισή Ελλάδα κάθε δεκαπέντε μέρες για να επισκεφτούν γυναίκα και παιδιά. Και ανθρώπους που σχεδιάζουν την κοινή υπόλοιπη ζωή τους με γνώμονα τα χιλιόμετρα που τους χωρίζουν.

Ποιο είναι το θετικό μήνυμα θα μου πεις; Ότι το παιδί σου μέσα στην τάξη δεν θα καταλάβει ποτέ πόσο μου λείπει το σπίτι ή ο άνδρας μου, πόσο ξένη νιώθω σ’ έναν ξένο τόπο και θα εξακολουθεί να πιστεύει ότι εγώ, η δασκάλα του, δεν έχω άλλη ζωή παρά είμαι ταμένη στο να του μάθω έναν κανόνα, να του δείξω ένα παιχνίδι, να του χαμογελάσω ή να το μαλώσω. Ότι εγώ είμαι εκεί γι αυτό, με όποιον τρόπο, βράχος, σταθερή αξία στον χώρο και τον χρόνο του. Η μόνη σίγουρη (πια) καθημερινότητα του, ο κανόνας και το όριο του στη μικρή του κοινωνία. Και έτσι έχουμε εκπαίδευση στην Ελλάδα.