Η 29η Μαρτίου το 1998, πριν από 17 χρόνια, έπεφτε πάλι Κυριακή. Μεγάλη Κυριακή. Και για τη Θεσσαλονίκη και για τον Τύπο και για εμένα προσωπικά. Εκείνο το πρωί έψαχνα αγωνιωδώς στα περίπτερα την εφημερίδα Μακεδονία. Μπορεί το πρωί να μην τη βρήκα, αλλά τη βρήκα αργότερα κατά το μεσημεράκι. Αργότερα έμαθα ότι η καθυστέρηση οφειλόταν σε τεχνικά προβλήματα από αυτά που μπορούσε να αντιμετωπίσει μια έκδοση εφημερίδας μετά από 2 χρόνια διακοπής κυκλοφορίας.
Μπορεί να φαίνεται παράξενο σήμερα, αλλά εκείνη τη μέρα όλη η Θεσσαλονίκη περίμενε την επανακυκλοφορία της «Μακεδονίας». Είχαν περάσει περίπου δύο χρόνια από το άδοξο τέλος της εκδοτικής δυναστείας Βελλίδη, με την Κατερίνα Βελλίδη να έχει εξαφανιστεί. Παράλληλα, δύο χρόνια αγώνων των εργαζομένων που οδήγησαν στην απόκτηση μέσω πλειστηριασμού της εταιρίας από τον Γιάννη Ραπτόπουλο, ιδιοκτήτη της ακμάζουσας τότε Express Service.
Ένα μήνα νωρίτερα, μια πολλαπλή συγκυρία με οδήγησε στα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα στη δημοσιογραφία. Μια τυχαία συνάντηση με τον Γιάννη Σεϊτανίδη, γνώριμο από το πέρασμά μου ως διορθωτής από τον «Ελληνικό Βορρά». Μια «πάσα» στην Εύα Μέρτζου που ήταν τότε διευθύντρια σύνταξης στη νέα «Μακεδονία», η οποία με καθοδήγησε –μαζί με τον καλό λόγο του Τάσου Μιχαηλίδη- προς τον Χρήστο Αρνομάλλη (αξέχαστοι εσαεί καθοδηγητές και οι δύο), στο πολιτιστικό της εφημερίδας. Και φυσικά ο τότε διευθυντής Λάζαρος Χατζηνάκος που με εμπιστεύθηκε και με ενέταξε στο μισθολόγιο –δεν το ξεχνώ ποτέ.
Το πρώτο μου ρεπορτάζ, που κυκλοφόρησε στις 29 Μαρτίου 1998, είχε ως θέμα το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, τους ανθρώπους του, τις συλλογές του. Έκτοτε ακολούθησαν πολλά ρεπορτάζ, σπουδαίες εμπειρίες, ανδρώθηκα ως δημοσιογράφος. Ρεπόρτερ του πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, προϊστάμενος πολιτιστικού, αρχισυντάκτης, διευθυντής της κυριακάτικης έκδοσης. Πρώτος πυρήνας εκείνου του τμήματος είχε αγαπημένους συναδέλφους: Χρήστος Αρνομάλλης επικεφαλής, Μαρία Παπαδοπούλου, Έλσα Σπυριδοπούλου, Σοφία Κωνσταντινίδου. Κι από δίπλα σταθεροί συνεργάτες: Βασίλης Κεχαγιάς (κριτική κινηματογράφου), Άγγελος Κάλλης (μουσική), Μάγδα Δημάκη, Αντώνης Κωνσταντινίδης (μουσικοκριτικός), Ζωή Βερβεροπούλου (κριτική θεάτρου) κ.ά.
Εργάστηκα στη «Μακεδονία» έως το 2006. Απολύθηκα μία εβδομάδα πριν τη γέννηση της δεύτερής μου κόρης. Στα εννιά χρόνια, στην εφημερίδα «Μακεδονία», έζησα εμπειρίες, ανατροπές, απώλειες. Περήφανος που εργαζόμουν στο πάλαι ποτέ Βελλιδέικο, ένοιωθα πραγματικά δέος να είμαι μέρος κι εγώ της ιστορικής συνέχειας της «Μακεδονίας». Και έφυγα με πίκρα μπόλικη, έχοντας δώσει την ψυχή μου και καμία απόλυση συναδέλφου στο ενεργητικό μου (αντίθετα πολλές αρνήσεις, τις οποίες και εν τέλει «πλήρωσα»). Και με στεναχωρεί πάντα, θαρρείς και είμαι πάντα εκεί, που βλέπω την καθοδική εξέλιξη της εφημερίδας όλα αυτά τα χρόνια. Τις συνθήκες που άλλαξαν, τα λάθη που έγιναν.
29 Μαρτίου 1998, 17 χρόνια μετά…