Γράφει η Έφη Τσαμπάζη
Ο έρωτας, το συμφέρον, η αγάπη, η ανάγκη, η πίστη, η αφοσίωση μας κάνουν πολλές φορές να εθελοτυφλούμε. Προτιμούμε την ψευδορκία ακόμα και στο δικό μας «ευαγγέλιο». Είναι πιο απαλό από το δύσκολο και επίπονο δρόμο της αυτογνωσίας, της παραδοχής του λάθους, της αυτοκριτικής. Εξάλλου και ο Σαίξπηρ έλεγε «Ο έρωτας είναι τυφλός και οι ερωτευμένοι δεν βλέπουν τι χαριτωμένες ανοησίες κάνουν». Ανοησίες που μπορεί να αποδειχθούν πολύτιμες εμπειρίες για το διάβα της ζωής.
Μπορεί όμως και να καταστρέψουν. Το θέμα είναι αν θα πέσεις στη μεγάλη ή μικρή παγίδα και αν θα έχεις το σθένος να σηκωθείς. Αν τελικά ξεμεθύσεις, και πότε, από το γλυκόπιοτο κρασί του πάθους.
Μια τέτοια «παγίδα» στήνεται, στο θέατρο Φλέμινγκ. Η «Γυμνή Αλήθεια» (28/3 κ 4/4) αποτελεί μια νέα θεατρική εκδοχή του έργου «Χάρτινα Λουλούδια» από το οποίο και εμπνέεται, με σκοπό να δημιουργηθεί ένα νέο, σύγχρονο έργο, που θα αναδεικνύει και θα φωτίζει όλες τις πτυχές που συνθέτουν τον όμορφο και ιδιότυπο κόσμο του Έγκον Βολφ.
Οι συντελεστές, άνθρωποι που παθιάζονται με το σανίδι, με την υποκριτική, με την κάθε λέξη ενός θεατρικού κειμένου, με τις ανάσες, με τις σιωπές. Η Καρίνα Ιωαννίδου έχει αναπροσαρμόσει το κείμενο ενώ την σκηνοθεσία υπογράφει ο Γρηγόρης Μήτας ο οποίος συμπρωταγωνιστεί με την Χριστίνα Μαγκάκη.
Όπως αναφέρει ο Γρηγόρης Μήτας η παράσταση αποτελεί μια «παγίδα», ένα μηχανισμό εξαπάτησης που ενεργοποιείται όταν δύο άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι συναντιούνται. Δύο τελείως διαφορετικοί κόσμοι, δύο διαμετρικά αντίρροπες δυνάμεις συμβιβάζονται αλλά μέχρις του σημείου που εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους κι όταν το σημείο αυτό ξεπεραστεί επιδίδονται σε ένα ανελέητο παιχνίδι φύλων, ρόλων, τάξεων με ανατροπές, πιέσεις που τους οδηγούν στα άκρα… Υπάρχει, τελικά, ανιδιοτέλεια στις σχέσεις των ανθρώπων; Πρόκειται για ένα έργο που διερευνά με ποιητικό τρόπο τις σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης φύσης, για ένα σαρκαστικό σχόλιο πάνω στην ψευδαίσθηση πως οι άνθρωποι μπορούν με ένα μαγικό ραβδί να αλλάξουν… Η γυμνή παγίδα είναι η γυμνή αλήθεια που ενώ τη βλέπουμε εθελοτυφλούμε συνειδητά ή ασυνείδητα γιατί έχουμε τόσο ανάγκη… το ψέμα. Πόσο ευτυχείς θα ήμασταν αν είχαμε αυτό που μας λείπει… στήνουμε την παγίδα μας για να πιάσουμε μια χίμαιρα αλλά μήπως πέφτουμε οι ίδιοι μέσα; Όλα στον κόσμο είναι χάρτινα εκτός από το χαρτί που είναι από ξύλο… Θα κερδίσει η αγάπη ή θα χάσει; Η συνέχεια επί σκηνής…
Η υπόθεση
Η Χλόη, μία κοπέλα του περιθωρίου, «εισβάλει» στην «τακτοποιημένη» ζωή του μεγαλοαστού Εύη. Αυτό που λείπει από τη Χλόη φαίνεται να το διαθέτει ο Εύης που δείχνει έτοιμος να της το προσφέρει απλόχερα με αντάλλαγμα τη φιλία της, αλλά, τότε… αρχίζει ένα παιχνίδι εξουσίας του ενός στον άλλο με τους ρόλους του θύτη και του θύματος διαρκώς να εναλλάσσονται. Μέσα από την ανατομία της πάλης των φύλων, των κοινωνικών τάξεων, της διαφορετικότητας, οι ήρωες θα συγκρουστούν, θα δοκιμάσουν τα όριά τους, θα επανεξετάσουν τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο… Ωστόσο, το πιο ενδιαφέρον είναι ότι η Χλόη δεν προσπαθεί να αποποιηθεί το ποια είναι και να ξεφύγει από την τάξη της για να αναρριχηθεί, αντίθετα, μέσω του Εύη επιχειρεί να μειώσει την τάξη που αυτός εκπροσωπεί. Η Χλόη είναι μια «Παγίδα», τόσο ελκυστική που αλίμονο σ΄ αυτόν που γοητεύεται απ’ τα θέλγητρά της…
