Η εμμονή των εκπροσώπων της Τρόικα στην διεύρυνση των εφεσιακών μέτρων προκαλεί εύλογα ερωτηματικά. Οι προτάσεις τους ξεπερνούν κάθε όριο λογικής και εκθέτουν τους εταίρους μας, αφού η αποτυχία τους είναι εμφανής σε πλήθος οικονομικών δεικτών. Η χώρα αντιμετωπίζεται ως ένα τριτοκοσμικό προτεκτοράτο που συνθλίβεται βιαίως και κατακερματίζεται κοινωνικά.
Το ερώτημα είναι αν στόχος τους είναι η επιτυχία ή η αποτυχία. Αν πραγματικά θέλουν να διασωθεί αυτή η χώρα ή αν συστηματικά την εξωθούν στην εθελούσια έξοδο από την ευρωζώνη και στην συντεταγμένη χρεωκοπία. Εξωθούν βιαίως έναν λαό του Πρώτου Κόσμου σε συνθήκες τριτοκοσμικές που παραπέμπουν στην υπο-Σαχάρια Αφρική. Με τις προτάσεις τους δεν συρρικνώνεται απλά το κράτος αλλά αποδομείται λειτουργικά και οργανωτικά. Η ελληνική πολιτεία υπό το βάρος των πιέσεων εγκαταλείπει τους αδύνατους και αναξιοπαθούντες, απαξιώνει συνολικά τους δημόσιους λειτουργούς και αδυνατεί να παράσχει ουσιώδη δημόσια αγαθά. Η χώρα εξωθείται στον εξτρεμισμό και στην ανομία, κάτι που κάθε πολίτης με στοιχειώδεις γνώσεις πολιτικής επιστήμης μπορούσε εκ των προτέρων να προβλέψει με μεγάλο βαθμό ασφάλειας.
Η ανυπαρξία ενός παράλληλου αναπτυξιακού προγράμματος είναι ενδεικτική των προθέσεων της Τρόικα. Οι προτεινόμενες πολιτικές οδηγούν μαθηματικά στη βίαιη φτωχοποίηση και κοινωνική έκρηξη, αφού η αδυναμία και όχι απροθυμία των πολιτών θα προσδιορίσει και την αντίδραση τους. Οι προτάσεις για εξαήμερη εργασία, αύξηση των ωρών απασχόλησης, αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων και μείωση του κατώτατου μισθού σε συνδυασμό με τη δραματικά περιορισμένη αγοραστική δύναμη των πολιτών εξ ορισμού θα τροφοδοτήσει εκ νέου την ύφεση. Το μόνο στόχο που θα μπορούσαν να πετύχουν είναι να προετοιμάσουν την οικονομική διείσδυση επενδυτών με όρους Τρίτου Κόσμου.
Ο Χάνες Σβόμποντα, επικεφαλής της ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στην Ευρωβουλή ορθά χρησιμοποίησε τον όρο «τρόικα οικονομικής συρρίκνωσης και ανεργίας», η οποία, «σκοτώνει το υγιές κομμάτι της οικονομίας, αντί να θεραπεύει το ασθενές κομμάτι της». Η Τρόικα αποτελεί πλέον δομικό και επιχειρησιακό κομμάτι του προβλήματος. Η συμβολή της στην αντιμετώπιση της κρίσης είναι αρνητική, ωστόσο το ερώτημα είναι αν λειτουργεί αυτόνομα ή απλά εκτελεί εντολές. Η μεταστροφή στο κλίμα των δηλώσεων Γερμανών αξιωματούχων μόνο ερωτηματικά προκαλεί, αφού οι διαπραγματευτές κινούνται στα όρια του παραλογισμού.
Οι επιλογές μας είναι δύσκολες και θα πρέπει να προσδιοριστούν με άξονα τις ανάγκες της κοινωνίας, τα όποια υπολείμματα εθνικής αξιοπρέπειας, τις διεθνείς συγκυρίες και την ανάγκη να προστατευθεί η έννομη τάξη. Οι Έλληνες πολίτες αντιμετωπίζονται ως ένας σύγχρονος Σίσυφος και αναζητούν επίμονα και επιτακτικά μία λύση, μία προοπτική, μία ανάσα σε ένα αέναο μαρτύριο.