Έχει σπουδάσει αρχιτεκτονική, τραγούδι, πιάνο, έχει παίξει στην τηλεόραση (α’ ρόλο στη σειρά Steps του ΑΝΤ1) και στο θέατρο (Ζουγανέλης, Θηβαίος κ.ά.), έχει κάνει μεταγλωττίσεις (Shrek3, Μπάρμπι, Άριελ κ.ά.), έχει συνεργαστεί µε τους Maria Mulata, Bobby McFerrin, Patrice Rushen, Simon Shaheen, Paquito D’Rivera, Mavis Staples κ.ά. Η Μαρίνα Σάττι τραγούδησε στο 1o Thessaloniki Pride το περασμένο Σάββατο 23/6. Ερμήνευσε κάποια δικά της τραγούδια καθώς και αγαπημένες διασκευές, με τον Φώτη Παπαθεοδώρου στην κιθάρα και την Κατερίνα Σαβράνη στην ενδυματολογική επιμέλεια. Αυτή η εμφάνισή της ήταν και η αφορμή για μια μίνι συνέντευξη στο thinkfree, όπου μας έδειξε ότι εκτός από ιδιαίτερα δραστήρια καλλιτέχνης είναι κι ένας άνθρωπος με άποψη σοβαρή για όσα συμβαίνουν γύρω μας.
Μαρίνα, έχεις κάνει μέχρι τώρα κάποιες σπουδαίες καλλιτεχνικές συνεργασίες. Ποια σε έχει «σημαδέψει»;
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την συνεργασία μου με τον Bobby McFerrin. Ο θρύλος αυτός με έκανε να καταλάβω ότι ένας καλλιτέχνης δεν μπορεί να φαντάζει “τέλειος” πάνω στην σκηνή αν δεν ασχοληθεί με την “τελειοποίηση” της προσωπικότητάς του εκτός σκηνής.
Πως νιώθεις που συμμετείχες στο 1ο Φεστιβάλ Περηφάνιας της Θεσσαλονίκης;
Νιώθω πολύ υπερήφανη που συμμετείχα κι εγώ στο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας. Βάσει ορολογίας και μόνο, δεν θα μπορούσε να συμβαίνει το αντίθετο… χαχα! Αστειεύομαι! Πραγματικά είμαι πολύ χαρούμενη που συμμετείχα σ’ αυτήν τη γιορτή για να στηρίξω κι εγώ τη διαφορετικότητα και την μοναδικότητα του καθένα μας. Πιστεύω πολύ στη δύναμη του ανθρώπου· στην δύναμή του μυαλού και της θέλησής του. Είναι ώρα να σεβαστούμε και να πιστέψουμε στον εαυτό μας και στους γύρω μας!
Θεωρείς ότι η Θεσσαλονίκη δεν είναι ανεκτική στο διαφορετικό και γιατί;
Δεν πιστεύω ότι η Θεσσαλονίκη, συγκεκριμένα, δεν είναι ανεκτική στο διαφορετικό. Ίσως τα πράγματα να είναι λίγο πιο δύσκολα και συντηρητικά στις μικρότερες κοινωνίες -κι εγώ κατάγομαι από την Κρήτη και μπορώ να καταλάβω- αλλά πιστεύω ότι το φαινόμενο της ΜΗ αναγνώρισης κι αποδοχής της ταυτότητας του καθενός, δυστυχώς, ήταν και είναι παγκόσμιο και διαχρονικό.
Μια κουβέντα για την Ελλάδα που βρίσκεται σε κρίση; Τι προσδοκάς;
Πιστεύω ότι τα πολιτικο-οικονομικά προβλήματα θα αρθούν όταν πρώτα αποκατασταθεί η κοινωνική κρίση και η κρίση των ηθικών αξιών. Ο λαός είναι σε πανικό- ακόμη κι εγώ, δεν το αρνούμαι. Είναι καιρός όμως ο καθένας να συγκεντρώσει τις δυνάμεις και την σκέψη του και να σπάσει τα κλισέ.
Αυτή η περίοδος δεν θέλει πεπατημένες οδούς. Θέλει ρίσκα, νέες ιδέες και κινητοποίηση. Δεν θέλω να δώσω πολιτικό χρώμα στην κουβέντα μας, φάνηκε όμως μέσω των τελευταίων εξελίξεων ότι ο κόσμος πια αναζητά την ανανέωση και την άρση των κλισέ. Η μόδα δεν είναι της μόδας πια και τίποτα δεν θα ‘πρεπε να είναι δεδομένο ή κατοχυρωμένο παρά μόνο αν δουλέψουμε γι’ αυτό. Όλοι θα ‘πρεπε να είμαστε ισάξιοι ευκαιριών και να δίνουμε ό,τι παίρνουμε.