Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου (elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com)
Χώρος: Club του Μύλου… σαν στάδιο με αναμμένους όλους τους προβολείς!
Χρόνος: Βράδυ Σαββάτου, μισή ώρα πριν βγει στη σκηνή!
Σκοπός: Να χωρέσω στον «Υπνόσακο» του για μια νύχτα στην «Αυλή των Τρελών
Με κάποιους συμπορευόμαστε λόγω ηλικίας κι είναι παρήγορο, με κάποιους λόγω οικογένειας και είναι αναγκαστικό, με κάποιους άλλους γιατί μιλάνε στην ψυχή μας κι είναι σπουδαίο. Τόσο σπουδαίο… που ξέχασα τον πυρετό, τη βροχή, όσα ήξερα γι’ αυτόν από παιδί για να τον μάθω απ’ την αρχή. Με σκέψη σαν λευκό χαρτί μπήκα στο καμαρίνι με το κασετοφωνάκι μου μακριά από μένα κι από κείνον ώστε να μην μπαίνει τίποτε ανάμεσα μας, παρα μόνο οι λέξεις. ‘Η μήπως οι μουσικές; Γιατί οι καλλιτέχνες με ουσία κουβαλούν τις νότες ακόμη κι όταν κάθονται ατίθασα πάνω σε έναν δερμάτινο καναπέ, ακόμη κι όταν απαντούν κλασικά σε τετριμμένες ερωτήσεις. Ξεκινήσαμε με τον «Υπνόσακο» από τη νέα του δισκογραφική δουλειά που τιτλοφορείται «Η Αυλή των Τρελών» και φτάσαμε ως τα έδρανα της Βουλής, από «Αγάπης φως της γης ταξίδια» μέχρι «μαύρα παράξενα παιχνίδια». Αποφάσισα επι τόπου πως αυτή η συνέντευξη όφειλε να «καθίσει» πάνω σε στίχους και να αφιερωθεί σε όλους εκείνους που θέλουν να είναι ρομαντικά αισιόδοξοι, αλλά δεν έχουν το κατάλληλο ερέθεισμα.
Ήρθε απευθείας από την Λάρισα και το επόμενο διάστημα θα τον συναντήσετε σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. «Όλες αυτές οι συναυλίες είναι πολύ ωραίες. Υπάρχει μια αίσθηση ζεστασιάς κι αγάπης που τώρα φαίνεται πιο πολύ λόγω της κατάστασης, είναι πιο αληθινή».
Η «Αυλή των Τρελών»
Ξεκίνησε από τον ποιητή-στιχουργό Άλκη Αλκαίο που του χτύπησε το κουδούνι μια μέρα ζητώντας του να μελοποιήσει 14 τραγούδια του. Δεν ήθελε, αλλά τελικά το έκανε. « Με έβαλε σε μια ευθύνη περίεργη, γιατί είναι η πρώτη φορά που το κάνω, να πάρω λόγια από έναν σπουδαίο ποιητή. Τράβηξα ένα λούκι από αυτή τη δουλειά». Στην πραγματικότητα δεν τον κούρασε καθόλου απλά … « για 7 μήνες διάβαζα μόνο και δεν άγγιζα την κιθάρα μου» μου είπε. Το δούλεψε στους δικούς του απαλούς χρόνους και μόλις ήρθε μπροστά του το «Ακόμα γράφω γράμματα», σαν να ξεκλείδωσαν όλα και τα υπόλοιπα τραγούδια βγήκαν εύκολα. Συνέδεσε κάθε ένα από τα τραγούδια με κάτι που συνέβαινε στην καθημερινότητα του. «Είναι ένας δίσκος που εμένα προσωπικά με γεμίζει πάρα πολύ. Σίγουρα είμαι εγώ. Προσπάθησα να βάλω σε κάθε τραγούδι τα ρούχα που του ταιριάζουν». Ακούγοντας αυτή την solo-Στοκική δουλειά με ενορχηστρώσεις του Γιάννη Κων/νίδη, μην απορήσετε λοιπόν αν νιώσετε πως βρίσκεστε ανάμεσα σε παραδοσιακά ακούσματα, ροκ αποχρώσεις ή φορτισμένες συναισθηματικά μπαλάντες.
Πάμε ξανά στις ξαστεριές…
Πως θα γίνει αυτό σε έναν κόσμο που φοβάται να δώσει; Ο Μπάμπης λέει: «Πολύ απλά, αρκεί να το πιστέψουμε και να το κάνουμε. Είναι τόσο απλά τα πράγματα στη ζωή μας γι’ αυτό και είναι πολύ δύσκολα. Άλλωστε τα πιο ωραία πράγματα στη ζωή είναι τζάμπα». Από το τζάμπα η κουβέντα κύλησε στην καθημερινότητα του και στον βαθμό που έχει επηρεαστεί απ’ ό,τι συμβαίνει γύρω μας. «Όλα ξεκινάνε από μας. Έχω σταματήσει να ρίχνω ευθύνες σε άλλους». Αυτό δεν με ικανοποίησε και ρώτησα για τις ευθύνες που επιρρίπτει στον εαυτό του. « Κι εγώ έκανα τα λάθη που έκαναν οι άλλοι. Έδωσα αέρα σε κάποιους που δεν έπρεπε, ψήφισα κάποιους που δεν έπρεπε. Έπρεπε να είμαι πιο αυστηρός και στην καθημερινότητα μου έπρεπε να είμαι πιο προσεχτικός και να δείχνω ότι δεν ενδιαφέρομαι μόνο για την πάρτη μου».
Πούλα με ακόμα μια φορά δεν με πειράζει…
Σε ένα ενδεχόμενο που η Βουλή του άνοιγε τις πύλες της, η μουσική του σίγουρα δεν θα χωρούσε ανάμεσα στους 300. «Δεν θα τραγούδα τίποτα γι’ αυτούς. Δεν νομίζω! Γενικά με τους πολιτικούς έχω ένα πρόβλημα. Γιατί και καλός άνθρωπος να είναι κάποιος θα μεταβληθεί σε γουρούνι. Είναι ειδική δουλειά. Πρέπει να είσαι ωραίος ψεύτης, πρέπει να έχεις ταλέντο, να μη μασάς». Το ότι οι πολιτικοί δεν του κάνουν είναι σίγουρο, το ότι τον ενοχλεί το ελαφρύ τους χέρι επίσης προφανές και γι’ αυτό όταν έκανε λόγο για μια νέα γενιά κλεφτών, έφερα το κασετοφωνάκι μου πιο κοντά. «Συναντήσαμε και μια νέα γενιά κλεφτών στην Ελλάδα, οι οποίοι δεν είχαν ούτε ιερό ούτε όσιο. Δεν είναι οι κλέφτες οι παλιοί που άπλωναν λίγο το χεράκι και κάτι παίρνανε για την οικογένεια, για να σπουδάσει το παιδί. Συναντήσαμε μια καινούρια φάρα του τύπου “τα θέλω όλα”». Κι αν καλούμαστε να πουλήσουμε διάφορα εν μέσω κρίσης, θα πρέπει να διαφυλάξουμε οπωσδήποτε τις σχέσεις μας, όπως πολύ καλά υπογραμμίζει ο Μπάμπης Στόκας. «Το μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα και στον κόσμο, αλλά σε μας λίγο περισσότερο γιατί είμαστε λαός της υπερβολής και των άκρων, είναι στις σχέσεις. Μάθαμε πολλά χρόνια σε σχέσεις ανάγκης κι όχι ουσίας και ξεκίνησε αυτό το παιχνίδι. Χάθηκε η ευτυχία, χάθηκε η επαφή, χάθηκε η αγνή τρέλα». Αναρωτήθηκα τι είναι η αγνή τρέλα; Να μην κρατάς ομπρέλα στην βροχή; Να μη σε νοιάζει αν τα χόμπι σου είναι ακριβά; Ή μήπως να παίρνεις από την τέχνη αυτό που έχει να σου δώσει κι όχι το γυαλιστερό της περιτύλιγμα;
Το σκοτάδι του ενός, δυό μαζί το κάνουν φως…
«Δεν μ’ αρέσει καθόλου η μοναξιά, την τραγουδάω για να την ξορκίσω»! Ανακουφίστηκα! Ποιος μπορεί αλήθεια ν’ αντέξει τη μοναξιά; «Η μοναχικότητα είναι ωραία, η μοναξιά δεν μ’ αρέσει. Αυτό το παραμύθι που ακούμε τελευταία… είμαι μόνος μου κι είμαι μια χαρά… αυτό είναι για να γελάς». Καταλήξαμε πως όποιος θεωρεί πως τα έχει βρει με τη μοναξιά του είναι για γιατρό και χαπάκια. Για εκείνον πάντως φτάνουν δύο. Δύο άνθρωποι. Κι αν μετά οι δύο γίνουν περισσότεροι τότε είναι ακόμη πιο σούπερ.
Βγες στο μπαλκόνι να δεις…
Με θέα τον Μπάμπη Στόκα μπήκα στον «διάδρομο» προς τα ενδότερα. «Γενικά μ’ αρέσουν οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες, αλλά στη ζωή μ’ αρέσει το χρώμα». Όσο για την βαθύτερη υπόσταση του; «Είμαι φύση απαισιόδοξος, αλλά αυτό με κάνει τρομακτικά αισιόδοξο». Το «αυτό» πήγαινε στην κοινωνία μας, στα νέα δεδομένα ζωής, στο «λίγο» που μας έχει τυλίξει και στην ελπίδα που μόνο η τέχνη μπορεί να καλλιεργήσει σε τέτοιες περιπτώσεις.
Μ’ άσπρο πανί θα ταξιδέψω, μικρό κορίτσι θα σε κλέψω…
Όσο μιλούσαμε κάπνιζε ασταμάτητα. Δεν με πείραζε ο καπνός, αλλά η νικοτίνη και η πίσσα του. «Μ’ αρέσει να καπνίζω» μου είπε και έκοψα τις συμβουλές αμέσως. Κι ύστερα αναρωτήθηκα αν υπάρχει κάτι που κάνει για τον εαυτό του χωρίς να τον «σκοτώνει». Και να μια πλευρά του Μπάμπη Στόκα που δεν είχα σκεφτεί να αγγίξω. «Ευχαριστιέμαι πολύ να παίζω με την κόρη μου. Ξαναγίνομαι παιδί, αυτός είναι ο στόχος. Είναι μια πρωτογνωρη εμπειρία για μένα και πραγματικά δεν μεταφράζεται. Είναι μια σχέση πολύ δυνατή. Ναι, πάντα τη σκέφτομαι. Καμία γυναίκα δεν μπορούσε να μου το κάνει αυτό». Τώρα παίρνει από εκείνη τις συμβουλές που πρέπει και το δέχεται αβίαστα πάρα το γεγονός ό,τι είναι μόλις 3 ετών. Μια γενναία αλλαγή στον τρόπο που αντιλαμβάνεται αυτή τη σχέση είναι η ανάγκη του να παραμείνει ζωντανός για να τη βλέπει να μεγαλώνει. «Μέχρι να κάνω την κόρη μου δεν με ένοιαζε. Μόλις έκανα την κόρη μου, το βράδυ που γύρισα σπίτι είπα στον Mr αυτόν: δεν ξέρω τι ρόλο βαράς, που είσαι και τι είσαι, αλλά 20 χρονάκια τα θέλω ακόμα. 20… τα ζήτησα προκαταβολή».
Ήρθες εχθές αργά μιαν άλλη εποχή να μου θυμήσεις…
«Οι Πυξ Λαξ ήταν ένα τρομακτικά ωραίο πράγμα για μένα». Και για μένα είπα διακόπτοντας τον αδιάκριτα. Είχε αρχίσει να μιλά η εφηβεία μου, λίγο καθυστερημένα βέβαια, αλλά παραδέχτηκε κι εκείνος πως ήμουν πιο αρμόδια να κρίνω. Όσο για τις συναυλίες του περασμένου Καλοκαιριού, την προσωρινή επανένωση του συγκροτήματος και το κατάμεστο Καυταντζόγλειο; «Αυτό το Καλοκαίρι ήταν πάρα πολύ ωραίο πολύ δυνατό, συγκινησιακό, μεγάλη χαρά μας έδωσε ο κόσμος. Μετά απ’ αυτό είπαμε ότι όλα αυτά τα χρόνια κάτι άξιζε»! Κάπου εκεί ήρθε κι έδεσε ο Μάνος Ξυδούς, όπως όφειλε άλλωστε. «Δεν το έχω ακόμα συνειδητοποιήσει! Μερικές φορές νομίζω ότι είναι πλάκα, κακόγουστο αστείο. Ήταν πολύ νέος και είχε πολλά να δώσει ακόμα».
Τι σου δωσε η ζωή καλό για να θυμάσαι…
«Να κάνεις αυτό που ονειρεύεσαι! Να ζήσεις απ’ αυτό που αγαπάς! Κι αν αυτό πάψει να σε ζει, τότε σε δοκιμάζει! Να ζεις τη στιγμή με όλη της τη δύναμη και όλο της τον φόβο»! Μου τα λεγε ωραία… και μου έδωσε κουράγιο για όσα αγαπώ και θέλω να μου χτυπήσουν την πόρτα. Δεν ήταν η τάση ενός μέντορα, αλλά μια σειρά από βιώματα. «Ακόμη και με τους Πυξ περάσαμε 5 χρόνια πείνας στην αρχή. Δεν είναι εύκολο να ζεις απ αυτό που αγαπάς. Άμα ήταν εύκολο θα το κάναμε όλοι»!
Γιατί το τραγούδι αυτό, πάντα να λέει δεν μπορώ…
«Αυτό μου δίνει ζωή εμένα. Το κάνω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Μερικές φορές όπως πηγαίνω για τη σκηνή δεν είμαι σε κατάσταση να τραγουδήσω, αλλά μετά μου έρχονται όλα μόνα τους». Είναι η αγάπη του για την μουσική, είναι η καινούρια του ομάδα που δεν κάνει τις εμφανίσεις του να μοιάζουν με διεκπεραίωση! «Σιχαίνομαι τις διεκπεραιώσεις. Τις περαιώσεις δεν τις πληρώνω απλά». Γελάσαμε λίγο και κυλήσαμε αργά αργά στην στασιμότητα που περιορίζει την ελεύθερη σκέψη του. «Είμαστε υποχρεωμένοι να προχωράμε. Δεν μ’ αρέσει καθόλου η μιζέρια, δεν γουστάρω τη στασιμότητα, δεν μ’ αρέσει να βλέπω τους φίλους μου 15 χρόνια το ίδιο, δεν μ’ αρέσει να κάνω το δάσκαλο, να είμαι κουραστικός και απλά… φεύγω»!
Παίξε παλιάτσο τα τραγούδια σου τελειώνουν…
Μου φάνηκε ότι είχαν περάσει ώρες ολόκληρες κι ας μην ήταν αλήθεια. Το μόνο που πρόφτασα να κάνω ήταν να βγάλω συμπέρασμα: Τελικά… «Η Αυλή των Τρελών» μας χωράει όλους!
Info: Ο Μπάμπης Στόκας κάθε Πέμπτη στην «Αρχιτεκτονική», στην Αθήνα.