Του Σταύρου Λυγερού
Η ψήφιση του δεύτερου Μνημονίου στις αρχές του 2012 είχε προκαλέσει μεγάλα ρήγματα στις Kοινοβουλευτικές Ομάδες του ΠΑΣΟΚ και της Ν. Δ. Οι κάλπες του περασμένου Μαΐου, μάλιστα, κατέδειξαν ότι τα ρήγματα προκλήθηκαν πρώτα στις εκλογικές βάσεις και μετά έκαναν μετάσταση στο επίπεδο των βουλευτών.
Το Μνημόνιο, λοιπόν, τρώει τα παιδιά του! Δεν θα μπορούσε, άλλωστε, να συμβεί και διαφορετικά. Oταν το κλεπτοκρατικό μοντέλο της πλασματικής ανάπτυξης κατέρρευσε, συμπαρέσυρε και το ανομολόγητο κοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και τη μικρομεσαία θάλασσα. Η κατάρρευση του δικομματισμού, λοιπόν, ήταν αναπόφευκτη.
Οι εκλογές του Ιουνίου ανέδειξαν νέο συσχετισμό δυνάμεων και νέες διαχωριστικές γραμμές. Οι «μνημονιακοί» σχημάτισαν κυβέρνηση στη βάση μιας προγραμματικής συμφωνίας, η οποία, όμως, μαζί με την επαναδιαπραγμάτευση, παραπέμφθηκε στις ελληνικές καλένδες. Την κυβερνητική ατζέντα καθορίζουν σχεδόν αποκλειστικά οι απαιτήσεις της τρόικας.
μέσω kathimerini.gr
