Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com
Τόπος: Ανάμεσα σε δύο άντρες… στο θέατρο Σοφούλη!
Χρόνος: Dt… γιατί ενώ μείναμε ώρα, μου φάνηκε σαν flash back σε ωραίες στιγμές!
Σκοπός: Να βγάλω εισιτήριο για την «Κιβωτό» του Αντίνοου Αλμπάνη και του Γιώργου Παπαγεωργίου!
Ο ένας Απολλώνιος! Ο άλλος; Διονυσιακός! Μαζί; Ενα θαύμα από εκείνα που μπορεί να μην σημαδεύουν την ανθρωπότητα κατακούτελα, αλλά σίγουρα σημαδεύουν τις αναμνήσεις των θεατρόφιλων! Στην «Κιβωτό» τους η επιβίωση μοιάζει με μεγάλο λούκι, αλλά τουλάχιστον τους αρέσει να τραβάνε κουπί. Τους ενώνουν… κοινοί κώδικες, κοινές παρέες, κοινό χιούμορ. Μοιράζονται εδώ και δύο χρόνια το θεατρικό σανίδι, τις βόλτες τους, τις μπύρες και τις σκέψεις τους. Η σχέση τους είναι μικρού και μεγάλου αδερφού, χωρίς να είναι φιξαρισμένο ποιος είναι ο ρόλος του καθένα. Οι ρόλοι τους στο «I will survive» πρωτότυποι έως και συναρπαστικοί! Τόσο που κάθε μέρα γι΄ αυτούς μοιάζει με έκπληξη, πλάι σε ένα κοινό που κυριολεκτικά ανεβαίνει στη σκηνή! Το αγκάθι του ανταγωνισμού δεν χωράει στη δική τους «γη», ούτε και η ανία. Αυτά είναι κόλπα ζόρικα και ευτυχώς δεν τους ταιριάζουν! Για περίπου μια ώρα έμεινα στον ίδιο χώρο με τον Αντίνοο Αλμπάνη και τον Γιώργο Παπαγεωργίου! Τον μεν τον είχα θαυμάσει τηλεοπτικά στα «Άγρια παιδιά», τον δε, τον είχα απολαύσει θεατρικά στον «Υπηρέτη των δύο αφεντάδων». Σε αυτή την παράσταση πάντως μπήκα με το χαμόγελο και βγήκα με το γέλιο. Αυτό που αποκόμισα θα κοσμήσει αυτή τη φορά την αρχή κι όχι τον επίλογο αυτής της συνέντευξης: Στον κόσμο ερχόμαστε μόνοι και πάλι μόνοι τον εγκαταλείπουμε. Σίγουρα όμως, αν δεν συμπορευτούμε μετά και πριν από τα δύο αυτά υπαρξιακά άκρα… είμαστε μισοί, λειψοί, ρηχοί!
Περί παράστασης… υπέροχο αλαλούμ!
Τι δουλειά έχουν ένας μετεωρολόγος κι ένας πιτσαδόρος μετά τη συντέλεια του κόσμου; Τι αξίζει περισσότερο… να ανακαλύψεις τις αιτίες της καταστροφής ή να κρεμαστείς από το αποτέλεσμα τους; Ποιο είναι το κίνητρο για να πηγαίνεις μπροστά… αυτά που θα ήθελες να κάνεις, ή αυτά που θα ήθελες να αφήσεις στους επόμενους; Κι αν όλα αυτά θυμίζουν φλύαρες θεωρίες… τότε στην πράξη πως επιβιώνει κανείς μετά από ένα τέλος-τέλμα; Ο Γιώργος Παπαγεωργίου και ο Αντίνοος Αλμπάνης απαντούν από σκηνής στο Θέατρο Σοφούλη. «Είναι μια παράσταση ζωντανή κι όχι προκάτ» λέει ο Αντίνοος! «Αλλάζει δέρμα, ανανεώνεται από μόνη της, κάθε μέρα σαν να ξαναγεννιέται από τις στάχτες της» λέει ο Γιώργος! Είναι προετοιμασμένοι κάθε φορά για τα χειρότερα, αφού υπάρχει διάδραση με το κοινό. Όσο για το μήνυμα που τελικά περνάει το έργο… «Από τον τίτλο μέχρι το φινάλε του είναι ότι όταν όλα δίπλα σου χάνονται έχεις ανάγκη να πιαστείς από κάπου και από κάποιον άνθρωπο ακόμη κι αν δεν είναι ταιριαστός. Η αλληγορία είναι και η δική μου τοποθέτηση όσον αφορά τον τρόπο ζωής μου. Είναι κόντρα ρόλος αλλά με εκφράζει στο βαθμό ότι ο ήρωας το παλεύει». Αυτό δια στόματος Γιώργου. Για τον Αντίνοο… ο ρόλος του δεν του μοιάζει ακριβώς αλλά ούτε και κοντράρεται με τη φιλοσοφία του. Ο ήρωας έχει σιχαθεί τον δυτικό πολιτισμό, δεν έχει διάθεση ούτε να τον ξαναφτιάξει, ούτε να βρει άλλους που επιμένουν να τον κρατάνε ζωντανό, δεν φοβάται την περιπλάνηση ή την μοναξιά, δεν νιώθει απόλυτα σίγουρος για την επιλογή ζωής και τη στάση ζωής, αναζητά κάποιο στήριγμα. «Είμαι κι εγώ λίγο έτσι. Έχω μπουχτίσει κι εγώ από το πως έχουμε καταλήξει να είμαστε σαν κοινωνία. Έχω σιχαθεί πολλές φορές αυτό που πρεσβεύω αλλά προτιμώ να κάνω κινήσεις διορθωτικές» μου λέει!
Αυτός ο κόσμος που αλλάζει… θέλει κόπο και τρόπο!
Αντίνοος VS Χρήμα: «Νομίζω ότι το πρώτο και το μοναδικό το οποίο θα κανα, θα ήταν να καταργούσα την έννοια του χρήματος. Από εκεί πιστεύω ότι ξεκινάνε όλα τα κακά. Είμαι πεπεισμένος ότι μια κοινωνία δίχως χρήματα θα ήταν πολύ πιο υγιής και πολύ πιο ισορροπημένη. Οι γειτονιές θα φτιάχνονταν κι αυτές. Θα ήταν μεγαλύτερη η ανάγκη των ανθρώπων να συνεισφέρουν και να επιτελούν κοινωνικό έργο».
Γιώργος VS Εκπαιδευτική πενία: «Θα άλλαζα ριζικά την έννοια της παιδείας. Θα πήγαινα σε ένα σουηδικό μοντέλο. Η σωστή αγωγή ενός ανθρώπου ξεκινάει από την παιδική ηλικία που θα καταλήξει αργότερα σε μια κοινωνική-συλλογική συνείδηση. Έχουμε οι Έλληνες την αίσθηση της συλλογικότητας, αλλά αυτό είναι κάτι που έχουμε μάθει από τις γιαγιάδες μας. Σε επίπεδο κοινωνικής οργάνωσης δεν μπορούμε να στηριχτούμε σε αυτό το πράγμα».
Είναι… πορείας άξιο!
Γνωρίστηκαν το 2008 σε πορεία για τον Γρηγορόπουλο επί της Πανεπιστημίου. Δεν συζητήσαμε το πώς, γιατί με απορρόφησαν τα λόγια του Αντίνοου: «Ξαφνικά άνοιξαν διάπλατα κάποια παράθυρα και μπήκε φως και όλοι ελπίζαμε ότι κάπου θα πάει όλο αυτό το πράγμα, αλλά που δυστυχώς δεν πήγε πουθενά. Απλώς χάσαμε κι άλλες ελευθερίες μας, φάγαμε κι άλλα δακρυγόνα». Είχα καιρό να ακούσω κάτι βαθύτερο πέρα από το προφανές, ότι επιτέλους κάποια πράγματα μας σηκώνουν από τον καναπέ μας! Και όπως ήταν αναμενόμενο ήρθε και η ώρα των αγαναχτισμένων που δεν γλίτωσαν από τα δόντια μας. «Δεν μ αρέσει καθόλου να συνδέουμε την έννοια της πλατείας με ένα κίνημα που βαφτίστηκε «αγανακτισμένοι» εξυπηρετώντας κάποιους σκοπούς που τελικά δεν ξέρω κατά πόσο ήτανε αγαθοί. Για μένα το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που μαζεύονται στις πλατείες χωρίς να φοβούνται και μπορούν και ανταλλάσσουν απόψεις και δεν κάθονται να ακούσουν την κυρία Τρέμη τι θα τους πει και να διαμορφώσουν άποψη και κάνουνε συνελεύσεις και αποφασίζουνε για τα κοινά και παίρνουν αποφάσεις για τις γειτονιές του χωρίς να περιμένουν απο κάποιον… για μένα αυτό είναι πολύ μεγάλο κτήμα της κοινωνίας του 2012. Εύχομαι και ελπίζω να καταλάβουμε όλοι ότι η ζωή είναι έξω» συνέχισε ο Αντίνοος. Αυτές οι δηλώσεις δεν κόβονται εύκολα, απλά μοιράζονται για να γίνεται ο κόσμος μας καλύτερος, πιο μεστός, πιο ζουμερός!
Κρίση: Η παράνοια της Αθήνας!
Οι τρεις μας καταλήξαμε σε διαπιστώσεις γεννημένες από την κρίση. Είχαν γεύση από θυμό, κριτική και λίγο όνειρο ακόμη. Ο Γιώργος ελπίζει σε ένα κίνημα κοκόρων, ο Αντίνοος σε ένα αύριο που θα γεμίζει τα πνευμόνια του αέρα, εγώ και στα δύο γιατί μ’ αρέσει να βάζω στα όνειρα μου κι άλλους! Παραδεχτήκαμε επίσης ότι η κρίση μας έχει συσπειρώσει σε καθημερινά, απλά πράγματα, ότι μπορούμε να ζητήσουμε ζάχαρη από τον γείτονα, ότι μπορούμε να στεφόμαστε στις πραγματικές μας ανάγκες!
«Κάποια στιγμή είχα πάει σ ένα πάρτι γάμου κι όταν βγήκα από εκεί άκουσα έναν κόκορα, 6 η ώρα το πρωί και το βρήκα τόσο σουρεαλιστικό στην Αθήνα. θα θελα πολύ να ξεκινήσει ένα τέτοιο κίνημα στην Αθήνα, εκείνο των κοκόρων, δηλαδή να βλέπεις ξαφνικά σε ταράτσες κοτέτσια, σε παλιές αυλές να καλλιεργούνται ντομάτες». Δήλωση παιδιού, αυτή τη φορά μεγάλου παιδιού, του Γιώργου!
«Πρωινές ώρες όταν παρατηρώ το λεκανοπέδιο είναι λες κι έχει ξεράσει κάποιος τσιμέντο μέσα σε μια γούβα. Δεν υπάρχει ούτε μια πλατεία πράσινη για να πάρεις μια ανάσα. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Από το 90 μέχρι το 2010 έβλεπες ανθρώπους να ζουν την μεγάλη ζωή χωρίς όμως να εξασφαλίσουνε την πραγματική ποιότητα στη ζωή τους. Ελλείψει παιδείας έχουμε όλοι αποπροσανατολιστεί, έχουμε όλοι χάσει τον στόχο μας. Στοιβαγμένοι άνθρωποι που κοιμούνται ο ένας δίπλα στον άλλον και πάνε το πρωί και δουλεύουν σαν ρομπότ και πάνε το βράδυ και κοιμούνται και game over… that’ s it»! Δήλωση εφήβου, αυτή τη φορά μεγάλου εφήβου, του Αντίνοου!
Της κάλπης τα καμώματα…
Ο Αντίνοος Αλμπάνης κατάγεται από τη Λήμνο και θα ήθελε πολύ να ψηφίσει, αλλά ζώντας σε ένα κράτος μέσα στα «άλγη» έχει να αντιμετωπίσει δυσκολίες: «Δεν μου επιτρέπεται να ψηφίσω! Το Υπουργείο Εσωτερικών έχει αποφασίσει τους ετεροδημότες να μην τους βοηθάει και πολύ. Κανονικά η περιφέρεια που θα ψήφιζα ως ετεροδημότης είναι η Χαλκίδα, στην οποία μεγάλωσα, αλλά επειδή στην Εύβοια δεν μαζεύτηκαν 40 ετεροδημότες, αλλά μαζεύτηκαν 4, μας απαγορεύει το κράτος να ψηφίσουμε και μας λέει πως αν θέλετε να ψηφίσετε πρέπει να πάτε στην Λήμνο! Θα θελα πάρα πολύ να ψηφίσω. Είναι οριακά τα πράγματα για να πούμε ότι απέχουμε απ’ αυτό».
Ο Γιώργος Παπαγεωργίου είναι Σαλονικιός. Δεν μου είπε αν θα ψηφίσει. Μου μίλησε όμως πολύ για τους ιδεολογικά απέχοντες που τους σέβεται και τους ωχαδερφιστές που του κάθονται στο λαιμό. «Οκ… εσύ δεν πας να ψηφίσεις. Οι άλλοι που πάνε να ψηφίσουν όμως, ψηφίζουν κάποιους ανθρώπους που ζημιώνουνε τους πάντες! Όλοι αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι που κάθονται και λένε στα καφενεία, στις γειτονιές, στις παρέες τους για το ένα λαμόγιο, για τον τάδε απατεώνα… θα έπρεπε να τους καταψήφιζαν. Έχει ανοίξει η βεντάλια των κομμάτων… τώρα είναι η ώρα του λαού, κάτι να αλλάξει, κάτι να προτείνει νέο, τώρα είναι και η ώρα της Αριστεράς όσο ποτέ! Τώρα πρέπει να δείξει η Αριστερά τι έχει να προτείνει. Ένα πράγμα που η κρίση έριξε και καλώς έκανε ήταν αυτός ο γίγαντας του ωχαδερφισμού! Όλοι αυτοί… ήρθε η ώρα να πάνε σπίτια τους κι αν η τράπεζα τους πάρει και τα σπίτια, καλά θα τους κάνει».
Το ρομάντζο που χάσαμε… το θέλουμε πίσω!
Ο Γιώργος έχει κουραστεί από τον κυνισμό των σύγχρονων σχέσεων. «Προτιμώ χίλιες φορές έναν μαλάκα-ρομαντικό από έναν κουλάτο-κυνικό τύπο. Νομίζω το μοντελάκι του chill out τυπίσκου και τάχα μου και δήθεν αποστασιοποιημένου από τα συναισθήματα του, γιατί αυτό του προσθέτει ένα πέπλο μυστηρίου… μέσα μου έχει απορριφθεί, γιατί όλοι έχουμε ανάγκη να νιώσουμε μια νέα ρομαντική επανάσταση μέσα μας». Ναι, απίθανη αίσθηση, εκείνου του ρομαντισμού, σου αφήνει μια μυρωδιά, άλλοτε απαλή άλλοτε εκρηκτική. Αυτά τα αρώματα σαν να τα χαμε ξεχάσει στο χθες και ξαφνικά μας χαρίζονται από την αρχή. «Στραφήκαμε σε μας τώρα! Το κίνητρο στην προηγούμενη φάση ήταν το χρήμα! Τώρα δεν υπάρχει το χρήμα, άρα επιστρέφουμε λίγο στα ουσιώδη, γυρνάμε στη φύση μας σε αυτό που έχουμε ανάγκη, στην επικοινωνία και την επαφή». Έτσι το βλέπει ο Αντίνοος.
Κόφτο… μη το κάνεις αυτό με τρελαίνει!
Είναι τόσο διαφορετικοί. Μπορεί να το διακρίνει κανείς από τον τρόπο που μιλούν, που κινούνται στον χώρο, από τα i-pad τους. Ναι ακόμη κι από αυτά. Τα άχρηστα applications του Γιώργου βρίσκονται πάντα εκεί, του Αντίνοου όχι, καθ’ ότι απόλυτα οργανωμένος. Ο Γιώργος είναι χείμαρρος κατά τον Αντίνοο. Ο Αντίνοος είναι ο άνθρωπος που συγκεντρώνει αρετές θεατρικές και εξωθεατρικές, αποτελώντας για τον Γιώργο μείγμα επαγγελματισμού, ταλέντου και υπομονής. Σπάνιο, αλλά αγαπιούνται. Ο Γιώργος αφιερώνει άνετα Beirut στον Αντίνοο και ο Αντίνοος αφιερώνει επίσης άνετα χρόνο για να τον φέρει στο σωστό δρόμο.
Φεύγοντας… πήρα «φυλαχτά» !
«Χαλάρωσε αδερφέ μου, πάμε να παίξουμε θέατρο να γουστάρουμε!!!!!!!!»
«Οφείλουμε να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους και να πάμε κόντρα σε όλο αυτό το κίνημα φόβου που έχει εξαπλωθεί παγκοσμίως και ν αρχίσουμε ν’ αγαπιόμαστε, να εμπιστευόμαστε…»
Μαντέψτε εσείς ποιος μου είπε τι!
Info:
I will survive στο Θέατρο Σοφούλη, Τραπεζούντος 5 με Σοφούλη
Κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.00