Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com
Τόπος: Στο καμαρίνι της με τσιγάρο και χαλαρή διάθεση…
Χρόνος: Λίγο πριν την παράσταση…
Σκοπός: Να μπω στην “ιδιωτική της ζωή” και να φύγω με “λάφυρα”…
Είναι αυτό που λένε… πως οι άνθρωποι της τηλεόρασης είναι για μας κάτι σαν τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Μπαίνουν στη ζωή μας, καταλαμβάνουν θέσεις, δημιουργούν ταυτίσεις και σίγουρα ένα υποτυπώδες προηγούμενο, ώστε αν κάποια στιγμή τους συναντήσεις από κοντά η οικειότητα είναι κάτι παραπάνω από δικαίωμα. Την ήξερα λοιπόν… μετά από τόσους ρόλους σε αγαπημένα σήριαλ. Ήξερα τις εκφράσεις του προσώπου της, τον τρόπο που χαμογελάει, τον τρόπο που νευριάζει, τον χροιά της φωνής της. Από τη νέα πάστα ηθοποιών, με αστείρευτη διάθεση, δομημένο χαρακτήρα, επίγνωση της φύσης του ηθοποιού, υψηλά standards και κυρίως συνειδητοποιημένη για όλ’ αυτά που την ολοκληρώνουν σαν γυναίκα και σαν άνθρωπο. Δεν ξυπνάει πρωί, αλλά ο καφές είναι το καλύτερο ξυπνητήρι της. Δεν θεωρεί τον εαυτό της «νοικοκυρά», αλλά μαγειρεύει, καθαρίζει και βάζει τάξη από ιδιοσυγκρασία. Δεν έχει γνωστούς, έχει φίλους… και εκείνοι την αγαπούν, άσχετα αν της προσάπτουν τις ιδιότητες control freak, ισχυρογνώμων και γκρινιάρα. Η Θάλεια Ματίκα βρίσκεται στην πόλη μας, από την προηγούμενη εβδομάδα και είναι εύκολο να την πετύχει κανείς πάνω στο σανίδι του θεάτρου «Αυλαία», υποδυόμενη την Αμάντα… στην πιο μποεμ εκδοχής της, με 3 συνοδοιπόρους και μια χημεία που βγάζει μάτι στις «Ιδιωτικές ζωές». Όταν μπήκα στο καμαρίνι της ήταν ντυμένη, βαμένη και όλη δική μου για την γνωστή «ανακριτική» διαδικασία, που αυτή τη φορά εκτός από ενδιαφέρον και ζωντάνια, είχε και αστάθμητους παράγοντες, ευτυχώς με θετικό πρόσημο.
«Ιδιωτικές ζωές»… με παρεάκι που το λέει η καρδιά του!
Τρελαμένη με τον ρόλο της που την θέλει δυναμική, τρελή, προοδευτική, δηλώνει χωρίς κανέναν ενδοιασμό πως είναι από τους πολυαγαπημένους της. «Με την σκηνοθετική καθοδήγηση του Πέτρου Φιλιππίδη έβγαλα πράγματα που δεν πίστευα ότι είχα. Παίζω σε μια καρακωμωδία, έχω έναν καρακωμικό ρόλο. Όσοι με βλέπουν δεν πιστεύουν ότι είμαι εγώ». Παρ’ όλ’ αυτά οι ιδέες, οι απόψεις και η τρέλα της Αμάντα αποκαλύπτει ένα κομμάτι της αληθινό . Μαζί με τον Τάσο Ιορδανίδη –που είναι και ο σύζυγος της πια- τον Ορέστη Τζιόβα και την Νικολέττα Κοτσαηλίδου προκαλούν το γέλιο, την απορία, τις εξαρσείς σπιντάντων συναισθημάτων, σε μια πολύ άμεση και παρανοική παράσταση του Νόελ Κάυαρντ. Άξονες; Ο έρωτας στα πιο τεντωμένα του όρια και το βρετανικό χιούμορ μετεφρασμένο από Χρήστο Σιμαρδάνη και Πέτρο Φιλιππίδη στους τόνους που πρέπει για να το λατρέψετε. «Ο Πέτρος Φιλιππίδης έδωσε όλη του την ενέργεια όχι για να κάνει σκηνοθετικά τερτίπια. Δεν ήθελε να δείξει τη δική του υπογραφή. Ηθελε να παίξουμε εμείς». Αυτή την ιδαίτερη δουλειά πάνω στις ερμηνείες, την απολαμβάνει πολύ, μιας και την έχει στερηθεί σε άλλες δουλειές της. Θεωρεί τον εαυτό της πολύ τυχερό που σε έναν αδυσώπητο χώρο όπως εκείνον του θεάματος κάνει και θέατρο και τηλεόραση και μάλιστα χωρίς να εμπλέκεται σε συνεργασίες που δεν την εκφράζουν.
Λίγο από το παρελθόν της… και λίγο από το παρόν!
Η πρώτη της φορά επαγγελματικά στο θέατρο; «Η Μαύρη κωμωδία του Πήτερ Σάφερ στο ΔΙΠΕΘΕ Βόλου… έπαιζα έναν πολύ ωραίο ρόλο». Από τότε μέχρι σήμερα; Μια συνεχόμενη πορεία στη σκηνή, αλλά και στην οθόνη. Θυμήθηκα «Κλείσε τα μάτια», «Γη και ουρανός», «Μη μου λες αντίο» και πόσα ακόμη. Τι έχει αλλάξει πια; «Τώρα είμαι πιο χαλαρή, πιο ήρεμη, πιο άνετη», μου λέει αν και παραδέχεται πως στην πρόβα generale της Θεσσαλονίκης το άγχος ήταν πολύ. «Μου είχαν πει όλοι ότι η πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για την παράσταση. Ότι βγαίνει «βρώμα» στην πόλη αν δε είσαι καλός. Μας έπιασε όλους ένα άγχος ότι πρέπει να είμαστε καταπληκτικοί για να κάνουμε καλή εντύπωση». Αυτή η καλή εντύπωση έχει δοθεί πάντως και ευτυχώς το κοινό υπήρξε αντικειμενικό. Μεταξύ αντικειμενικότητα και υποκειμενικότητας έστρεψα το βλέμμα μου στην προσωπική της ζωή, αν και δεν το συνηθίζω. Είναι όμως τόσο αναμεμειγμένο το κομμάτι γάμος και το κομμάτι δουλειά που θα ήταν αγένεια να τα παραλείψω. Με τον Τάσο Ιορδανίδη όπως λέει κι η ίδια πιο πολύ χημεία δεν υπάρχει. «Είναι πολύ γοητευτικό, γιατί μοιράζεσαι ένα πολύ κοινό πράγμα, από την άλλη είναι και αγχώδες. Με κάποιο μαγικό τρόπο όμως συνυπάρχουμε πολύ αρμονικά μέσα σε όλο αυτό». Όσο για τον Τάσο; «Θεωρώ τον εαυτό μου τον πιο τυχερό άνθρωπο στον κόσμο. Αυτό είναι ευτυχία». Από τις δηλώσεις ανδρών που θαυμάζεις και παίρνεις συνάμα το αίμα σου πίσω.
Ζώντας στο κέντρο της Αθήνας… με φόντο την κρίση!
Η δική της φιλοσοφία πάνω στη κρίση πηγάζει από την καθημερινή επαφή της με τις νέες συνθήκες. «Μπαίνει μέσα μου, έχει μπει με τα μπούνια. Μένω στην Αθήνα στο κέντρο. Η κρίση περισσότερο απ’ όλους έχει χτυπήσει την πρωτεύουσα γιατί εκεί είναι ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας, γιατί εκεί είναι οι πιο πολλοί μετανάστες. Οι εικόνες που βιώνω είναι δραματικές κι αυτό δεν μπορεί να σε αφήσει αμέτοχο όσο γιούχου κι αν είσαι». Διανύοντας τα πιο δημιουργικά της χρόνια, η κρίση αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για τρελά όνειρα και υπέρμετρες φιλοδοξίες, ωστόσο αισιόδοξα δηλώνει υπέρ της του αγωνίζεσθαι , παραδεχόμενη πως ανήκει σε μια γενιά που είχε ευνοηθεί πολύ. «Ανήκω σε μαι γενιά που όλ’ αυτά τα χρόνια δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα, δηλαδή τα προβλήματα που κουβαλούσαν κάποτε οι γονείς μας βγαίνουν τώρα σε μας. Η γενιά αυτή είχε βγει λίγο σε ένα ροζ συννεφάκι». Άποψη ιδιαίτερα σκεπτόμενη που με έβαλε σε σκέψη…! Άραγε όταν έρχονται οι λογαριασμοί πόσο σκούρα είναι τα πράγματα; Ευτυχώς όχι πολύ μου εκμυστηρεύεται γιατί η τηλεόραση της έδωσε αρκετά χρήματα που φρόντισε να διαχειριστεί με σύνεση. «Δεν είμαι υπέρ της μεγάλης ζωής. Σπίτια, αυτοκίνητα, ρούχα, κοσμήματα δεν μ’ αφορούν, τα βαριέμαι». Πάντως το πιο ακριβό της όνειρο δεν μια βίλα στην Εκάλη, αλλά το θέατρο. «Το θέατρο είναι η ζωή μου». Το έχουν πει πολλοί, αλλά δεν πείθουν όλοι. Η Θάλεια έχει ακριβώς εκείνη την πειθώ που βγαίνει από την προσωπικότητα της και δεν σου αφήνει περιθώρια για αμφισβήτιση.
Για την πολιτική… κακά τα μαντάτα!
Ψηφίζει πάντα, χωρίς να είναι ιδαίτερα πολιτικοποιημένη. Αυτή τη φορά ανήκει στους αναποφάσιστους και μπορεί να μη μου αποκάλυψε προς τα που γέρνει η ζυγαριά, αλλά δεν ενοχλήθηκα καθόλου. Άλλωστε η γνώμη της για την σχέση του Έλληνα πολίτη με την πολιτκή υπήρξε πιο ενδιαφέρουσα. «Δε νομίζω ότι οι Έλληνες ασχολούνται με την πολιτική ιδιαιτέρως. Δεν είμαστε λαός που ασχολείται, γιατί αν ασχολούμασταν σοβαρά δεν θα είχαμε φτάσει εδώ που έχουμε φτάσει, δεν θα επιλέγαμε αυτά τα πρόσωπα για να μας κυβερνούν. Ο λόγος που πηγαίνει ο μέσος Έλληνας να ψηφίσει δεν είναι τα πολιτικά του πιστεύω, είναι τελείως διαφορετικοί λόγοι».
Αποφόρτιση… κι ο φόβος μιας καινούριας δεκαετίας με ευθύνη!
Αν και είναι δύσκολο να αποφορτίζεται κανείς όντας ηθοποιός που κουβαλά το επάγγελμα του όλη μέρα, κάθε μέρα… η Θάλεια Ματίκα έχει βρει το κουμπί. Σαν την γιόγκα δεν έχει, γι’ αυτό και οι ώρες των μαθημάτων της είναι ιερές. «Μεγαλώνοντας χαλαρώνω όλο και πιο δύσκολα. Κυίρως με χαλαρώνει η γιόγκα, που την κάνω συστηματικά, η καλή παρέα, οι αγαπημένοι μου άνθρωποι και τα ταξίδια». Η λέξη μεγαλώνω ήταν μια ωραία αφορμή και με έφερε έναντι κι απέναντι στην απόλυτα ανθρώπινη Θάλεια Ματίκα. «Ο μεγαλύτερος φόβος μετά τα 30 είναι ο θάνατος αγαπημένων προσώπων. Μπαίνεις στην δεκαετία συνειδητοποίησης ότι γύρω σου οι μεγαλύτεροι άνθρωποι φεύγουν. Άλλες γυναίκες λένε ότι βρίσκουν τη χαρά. Εγώ νιώθω ότι φεύγεις από τη νιότη την πρώτη, την ωραία, τη χαλαρή, τη σκεπτόμενη» είπε και παραδέχτηκε ότι παίρνει πια πολύ σοβαρά τα πράγματα .
Ηθοποιός σημαίνει… τρέλα και πάλι τρέλα!
Δεν ήθελα να σκαλώσει η κουβέντα μας στο γνωστό… «Ηθοποιός σημαίνει φως» και να πλέξουμε το εγκώμιο των καλλιτεχνών χωρίς μια δόση βαθιάς ειλικρίνειας βουτηγμένης στο προσωπικό της χιούμορ. Για καλή μου τύχη η Θάλεια Ματίκα με έβαλε σε διαφορετικό τρυπάκι: «Για να γίνεις ηθοποιός πρέπει να έχεις κάποιο σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα. Δεν γίνεται να επιλέγεις ένα επάγγελμα που να φοράς τα ρούχα και κάποιου άλλου και να τον υποδύεσαι. Πρέπει να έχεις ψώνιο, εγωκεντρισμό. Κάνεις την τρέλα σου επάγγελμα. Πας ηθοποιός… προβληματικός». Γελάσαμε αρκετά και καταλήξαμε στην γενική παραδοχή πως το αξιοθαύμαστο σε έναν ηθοποιό είναι η ευκαιρία να μπει σε ρόλους που δεν θα έπαιρνε ή δεν του ταιριάζουν ακι να σπάσει τα όρια του. Μπορεί να εκτονώσει πτυχές, απωθημένα, φοβίες και ανασφάλειες.. κάτι σαν το group therapy για όλους εμάς τους υπόλοιπους.
Τρίπτυχο ζωής και ιδανικά από κούνια!
Οικογένεια, φίλοι και σύντροφος. Είναι το τρίπτυχο της και δεν χρειάζεται τίποτε άλλο για να είναι αευτυχισμένη. Με καταγωγή από Αλμυρό Βόλου και Αγρίνιο, μεγαλωμένη στην Αθήνα από γονείς επιστήμονες, αυτό που κρατάει είναι την αγάπη, την καλλιέργεια, το ήθος και την αφοσιωμένη στηρίξη. Μπορεί ο Τάσος Ιορδανίδης να είναι ο άνθρωπος που θέλει να μοιραστεί τα πάντα, αλλά ο μπαμπάς έχει θέση επιτίμου χωρίς αμφιβολία. «Ο μπαμπάς είναι ο πρώτος άντρας και ο τελευταίος». Σχέση χημείας, αμοιβαία αδυναμία πατρός-θυγατέρας κι ένα φυλαχτό κρατημένο για γούρι. Άραγε τι είναι πιο σημαντικό από τις ανθρώπινες σχέσεις;
Δια στόματος…
Τάσου Ιορδανίδη:
«Είναι η πιο ευτυχής συγκυρία όσον αφορά στο κομμάτι παραγωγής της παράστασης συγκριτικά με ότι έχω κάνει ως τώρα». Σηκώνει πάνω του το βάρος της παραγωγής και του στησίματος και οπωσδήποτε έχει να αντιμετωπίσει ευθύνες καθημερινά. Δείχνει ζεν, αλλά παραδέχεται πως δουλειά χωρίς άγχος δεν υπάρχει. Στην σκηνή παριστάνει τον Έλιοτ και περνάει με την Αμάντα από σαράντα κύματα πάθους, μίσους και παράλογου έρωτα.
Ορέστη Τζιόβα:
«Απ’ όλους τους ρόλους βλέπω μια άλλη οπτική της ζωής. Αυτό είναι κέρδος».Η Θάλεια Ματίκα τον αποκαλεί «Μασκότ της παρέας». Εκείνος της ψιθυρίζει πίσω από τη σκηνή για να την μπερδέψει και αυτό είναι μόνο ένα από τα πειράγματα του. Σε έναν ρόλο που τον εκφράζει, αλλά δεν τον χαρακτηρίζει καθόλου, θα τον απολαύσετε ως Βρετανό συντηρητικό με μουστάκι και χωρίστρα. Με μότο του το «carpe diem» αδράττει την κάθε μέρα του γνωρίζοντας διαφορετικούς ανθρώπους και συζητώντας μαζί τους.
Νικολέτας Κοτσαηλίδου:
«Το Σαλονικιώτικο κοινό είναι εκφραστικό και επιλεκτικό». Σαλονικιά και πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή της πόλης. Αδελφική φίλη με τη Θάλεια Ματίκα και για δεύτερη σεζόν σε κοινή θεατρική πορεία, δηλώνει πως αυτή η συνεργασία είναι η πιο ωραία που έχει κάνει.
Info:
«Ιδιωτικές ζωές» σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη
Θέατρο Αυλαία (ΧΑΝΘ)
Κάθε Τετάρτη Πέμπτη, Παρασκευή και Σ/Κ στις 21.00