Υπέροχες ερμηνείες, μέτρια σκηνοθεσία και λόγια για πολύ σκέψη!
Της Έφης Τσαμπάζη/ efi.tsabazi@gmail.com
Εν αρχή ην ο λόγος! Και όταν ο λόγος του Τσέχωφ εκφράζεται από τον Γιάννη Φέρτη, τον Γιάννη Βόγλη, τον Στέλιο Μάινα και άλλους αξιόλογους ηθοποιούς θεωρώ ότι είναι το παν. Η παράσταση «Θείος Βάνιας» (για λίγο ακόμα στο θέατρο «Αριστοτέλειον») με… ανέβασε στην σκηνή. Τους χάζευα. Ήταν σαν να καθόμουν σε μια καρέκλα του σκηνικού και ήθελα να παρέμβω στις συζητήσεις, στις αντιπαραθέσεις, στους έρωτες, στην αναζήτηση της ευτυχίας, στη νωθρότητα και στην πλήξη τους.
Μια παράσταση που σκηνοθετικά δεν μου πρόσθεσε κάτι. Με ταξίδεψε όμως. Εκεί, στη Ρωσία. Είδα ανθρώπους να υποφέρουν, ανθρώπους που έχουν μετανιώσει για τις επιλογές τους. Ο «Θείος Βάνιας» (Γιάννης Φέρτης) κατηγορεί ευθέως τον συνταξιούχο καθηγητή (Γιάννη Βόγλη) ότι του κατέστρεψε τη ζωή, ότι ήταν στην υπηρεσία του χωρίς να προλάβει να κοιτάξει τις δικές του ανάγκες, τα δικά του θέλω, χωρίς να προλάβει να κυνηγήσει τα δικά του όνειρα. Σύνηθες φαινόμενο! Κατηγορούμαι πάντα τους άλλους για τις ευκαιρίες που δεν μας έδωσαν, τα βάζουμε με Θεούς και δαίμονες που δεν αναδείχθηκαν οι αρετές μας, το ταλέντο μας, «θάβουμε» πίσω από την πλάτη τους αυτούς που τα κατάφεραν. Και όμως εμείς οι ίδιοι είμαστε οι επιλογές μας. Η ζωή είναι στα δικά μας τα χέρια. Είναι δική μας. Εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να ορθώσουμε ανάστημα, να ξεχωρίσουμε, να δουλέψουμε και να μοχθήσουμε για τα όνειρά μας.
Η Ελένα (Μαρίνα Ψάλτη) πλήττει, βαριέται. Περιμένει εξ ουρανού την ευτυχία, την δράση. Είναι όμορφη, πολύ όμορφη. Αλλά αυτό δεν φέρνει την ευτυχία. Όταν απουσιάζει η ομορφιά τελικά της ψυχής το λουλούδι μαραίνεται πριν την ώρα του. Νόμος! Από την άλλη η Σόνια (καταπληκτική η Αλεξία Καλτσίκη). Με έπεισε τόσο πολύ για τον έρωτά της για τον γιατρό. Μα τόσο πολύ! Εκτός από τα λόγια της, το βλέμμα της, οι κινήσεις της ακόμα και οι ανάσες της φανέρωναν τον έρωτά της. Φανέρωναν το πάθος, την αγωνία. Όχι την απογοήτευση γιατί ο ερωτευμένος άνθρωπος δεν χάνει την ελπίδα του. Και η Σόνια περίμενε καρτερικά. Μήπως και δεν κατάλαβε κάτι. Μήπως μέσα στις αρνήσεις του αγαπημένου της υπήρχε μια ηλιαχτίδα φωτός. Μήπως κατάφερνε, έστω και για μια στιγμή, να ξεπερνούσε την ασχήμια της και να έφερνε στην επιφάνεια την αισιοδοξία της, την καρτερικότητα, την αφοσίωση, την υπέροχη ψυχή της και να της παραδινόταν. Η Σόνια γνώριζε τον εαυτό της. Πόσο ψύχραιμος πρέπει να είσαι για να κάνεις την αυτοκριτική σου. Τελικά φάνηκε ότι μόνο ο άνθρωπος που γνωρίζει ποιος είναι μπορεί να κάνει ένα βήμα μπροστά. Είτε αυτό είναι της υποταγής (υποτάσσεται δηλαδή στη μοίρα της ζωής του), είτε της επανάστασής του.
Τι να πει κανείς για τον Στέλιο Μαϊνα; Εξαιρετικός. Σε όσες παραστάσεις και να τον έχω δει με πείθει για αυτό που ερμηνεύει. Τόσο αριστουργηματικά απέδιδε το ένα συναίσθημα μαζί με το άλλο.
«Ο Θείος Βάνιας» μου έδωσε την ευκαιρία να μυρίσω την ατμόσφαιρα του παλιού θεάτρου. Όλα γινόντουσαν τόσο αβίαστα, τόσο απαίδευτα.
Έφυγα με τη βεβαιότητα ότι τα αδιέξοδα και οι επιθυμίες που μένουν, για πάντα όνειρα, σκοτώνουν και με την παρότρυνση να δώσω λύση στα δικά μου αδιέξοδα και να συνεχίσω να πραγματώνω τα όνειρά μου όσο και αν αυτά κοστίζουν.
