Εβδομαδιαίος Αθλητικός Αχταρμάς
Με τον Δημήτρη Πετρίδη
Αυτοκτονία.
Έχετε καταληφθεί ποτέ από την πυρετώδη επιθυμία να πρωτοτυπήσετε σε τέτοιο βαθμό που ν’ αφήσετε τους πάντες με το στόμα ανοιχτό; Να κάνετε κάτι πραγματικά καινοφανές που κανείς άλλος δεν είχε τολμήσει πριν από εσάς; Αν ναι, ιδού μερικές προτάσεις: να πάτε με τα πόδια στο φεγγάρι. Να παραστείτε σε μια συγκέντρωση της Χεζμπολάχ και να φωνάξετε “ζήτω ο Χριστιανισμός”. Να σουβλίσετε αρνί στις 12 Οκτωβρίου. Ή, απλούστερα, να διεξαγάγετε μία έρευνα αναφορικά με τους πιο συνηθισμένους τρόπους αυτοκτονίας.
Στην πρώτη θέση- έπειτα από σκληρή μάχη με τον αυτοαπαγχονισμό- θα συναντούσατε τον αυτοπυροβολισμό στο κεφάλι. Στη δεύτερη θέση- σε απόσταση βραχείας, πρώην κεφαλής- το κρέμασμα. Στην τρίτη, η πάντα δημοφιλής λύση του γκαζιού. Λίγο πιο κάτω θα φιγουράριζε ο οικειοθελής θάνατος από παρακολούθηση ενός ολόκληρου παιχνιδιού του ελληνικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου (σημείωση προς επίδοξους αυτόχειρες: αυτό επιτυγχάνεται ως εξής- 1) ανοίξτε την τηλεόραση μια Κυριακή που έχει αγώνα Superleague. 2) Μην πάρετε για κανένα λόγο τα μάτια σας από το χαζοκούτι. 3) Μετά από 10- 15 λεπτά το πολύ, θα αισθανθείτε τις δυνάμεις σας να σας εγκαταλείπουν και μια ελαφριά ζαλάδα. 4) Συνεχίστε να βλέπετε. Λογικά η λύτρωση δε θ’ αργήσει να έρθει…). Και, φτάνοντας στις λιγότερο διαδεδομένες «λύσεις», η αυτοκτονία μέσω συνεχούς διαβάσματος των έργων του Αντόν Τσέχωφ, η οποία, όμως, αντενδείκνυται, καθότι ο οργανισμός παλεύει να ενεργοποιήσει τα λογοτεχνικά του αντισώματα, μέχρι που ο βασανιστικά αδιάφορος τρόπος γραφής του- συμπαθούς κατά τ’ άλλα- Αντόν επικρατήσει και οδηγήσει τον αναγνώστη στην αιώνια λήθη.
Και, μ’ αυτά και μ’ αυτά, η έρευνά σας είναι πλήρης, σωστά; Λάθος. Ξεχάσατε το βασικότερο: τις αυτοκτονίες που συντελούνται στους διάφορους αγωνιστικούς χώρους. Τα (πρόσφατα) παραδείγματα, πολλά.
Να, όπως…
· Στο Europa League, που ο Ολυμπιακός μολονότι είχε επικρατήσει εκτός έδρας της Μέταλιστ με 0-1 και προηγήθηκε 1-0 στο Καραϊσκάκη, κατάφερε να δεχτεί δύο βλακώδη γκολ (ως «αποτέλεσμα» των δικών του παιδαριωδών λαθών) και ν’ αποκλειστεί από τους “8” της διοργάνωσης. Οι ερυθρόλευκοι έφτασαν στην ευρωπαϊκή τους αυτοκτονία με παροιμιώδη τρόπο: παρά το γεγονός ότι ήταν σαφώς ανώτεροι από τους Ουκρανούς στο πρώτο ημίχρονο- όπου έβαλαν ένα γκολ, είχαν δύο δοκάρια κι έχασαν κι άλλες ευκαιρίες-, στο δεύτερο εμφανίστηκαν μόνο σωματικά, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν. Έτσι, τα όνειρα των οπαδών του για περαιτέρω διάκριση στο θεσμό μετατράπηκαν εν μία… στιγμή από “πραγματοποιήσιμα” σε “απατηλά”.
Εξίσου αυτοκτονικές ήταν και οι διαθέσεις των δύο ομάδων του Μάντσεστερ, οι οποίες ευρισκόμενες με την πλάτη στον τοίχο (2-3 από την Μπιλμπάο η Γιουνάιτεντ, 1-0 από τη Σπόρτινγκ η Σίτυ), δεν κατάφεραν να γυρίσουν πρόσωπο σ’ αυτόν και μοιραία έχασαν το εισιτήριο της οχτάδας: η Γιουνάιτεντ ηττήθηκε για δεύτερη φορά σε 7 μέρες από την Αθλέτικ (2-1) και έβαλε ένα τέλος στην τραγική φετινή της ευρωπαϊκή πορεία, ενώ το έτερο φαβορί του Europa Laegue- η Σίτυ- παρόλο που κέρδισε 3-2 τη Σπόρτινγκ, ήπιε και αυτή το πικρό ποτήρι του αποκλεισμού.
· Στην Α1 του μπάσκετ, διεξήχθη το τοπικό ντέρμπι Άρη- ΠΑΟΚ αυτή την αγωνιστική, με νικητές τους κίτρινους (81-71) σ’ ένα μέτριο, ποιοτικά, παιχνίδι. Πού «έγκειται» η αυτοκτονία σ’ αυτή την περίπτωση; Οι φίλαθλοι των γηπεδούχων, αποφάσισαν ν’ αποχωριστούν το πρώτο συνθετικό του χαρακτηρισμού τους, και βάλθηκαν να κάνουν άθλους- κανιβαλικού «περιεχομένου»: κροτίδες, καπνογόνα και λοιπά αντικείμενα έφυγαν από τα χέρια τους με στόχο το παρκέ και ο αθλητικός δικαστής επέβαλε πρόστιμο 5500 ευρώ στον Άρη. “Σιγά το ποσό!”, θα σκεφτεί κάποιος, όμως μια απλή υπενθύμιση της τελευταίας φοράς που πληρώθηκαν οι παίκτες του Άρη (Δεκέμβριος 1756) αρκεί για να καταδείξει το μέγεθος της «συμφοράς».
· Στο NBA, οι Lakers έδωσαν με ανταλλαγή τον Derek Fisher στους Rockets, προβαίνοντας σε μια πρωτότυπη αυτοκτονία ηθικής «υφής», καθώς ο 38χρονος (ναι, αγωνιστικά υπέργηρος) Derek ήταν βασικότατο στέλεχος και στα 5 πρωταθλήματα που κατέκτησε η ομάδα του Los Angeles από το 2000 έως το 2010. Συν τοις άλλοις, ο Fisher είναι ο πρόεδρος της Ένωσης Παικτών, ο άνθρωπος, δηλαδή, που έσωσε τη φετινή χρονιά του NBA, μιας και βοήθησε, σε μεγάλο βαθμό, στη λήξη του lockout. Όπως αποδεικνύεται, οι διοικητικοί παράγοντες των Lakers διαθέτουν μια διαστρεβλωμένη αίσθηση του τρόπου να λένε “ευχαριστώ”…
· Στο τένις, και πιο συγκεκριμένα στο πρώτο τουρνουά masters 1000 της σεζόν (το Indian Wells), ο Andy Murray, λίγο καιρό μετά τη σπουδαία του νίκη επί του Djokovic στον ημιτελικό του Ντουμπάι, αυτοκτόνησε απέναντι στον Feliciano Lopez και αποκλείστηκε από τον τρίτο γύρο της διοργάνωσης. Έτσι, τα χειροκροτήματα προς το πρόσωπό του έγιναν αυτομάτως μούντζες και τα γράμματα που σχημάτιζαν τη λέξη “looser” εκεί που άρχισαν να ξεθωριάζουν, πήραν ξανά τα πάνω τους.
· Στην κολύμβηση, η απόφαση ενός από τους μεγαλύτερους αθλητές στην ιστορία του σπορ- του Ιαν Θορπ- να επιστρέψει στις πισίνες 5 ολόκληρα χρόνια μετά την αποχώρησή του, αρχίζει να μοιάζει έντονα με αυτοκτονία: ο μεγάλος Ίαν απέτυχε στους προκριματικούς της Αυστραλίας να πιάσει το όριο για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου στα 200 μ. ελεύθερο (τερμάτισε μόλις 12ος) και, πλέον, του απομένει μόνο το κατοστάρι. Δυστυχώς για τον ίδιο- και τους εκατομμύρια θαυμαστές του- τα προγνωστικά δεν είναι με το μέρος του. Η αποτυχία του φαντάζει προδιαγεγραμμένη και η αγωνιστική αυτοκτονία πιο κοντά από ποτέ.
Όμως, ξέρετε ποιο είναι το καλό με τις αυτοκτονίες;
Σου αφήνουν πάντα το περιθώριο να πιστεύεις πως θα αναστηθείς. Ειδικά αν είσαι αιθεροβάμων.
Δεύρο έξω ρε Θορπέντο!
