"Θεσσαλονίκη" /(c)GTKessopoulos
Τσιμισκή και Καρόλου Ντηλ μια φωνούλα τρίχονης ακριβώς στο φανάρι με αναγκάζει να την προσέξω:
«Ένα ζιο τρία περνάμε μανούλα!»λέει και νιώθω ένα φτερούγισμα.Περνάμε απέναντι.
Για αυτό το παιδί θα στρώσει σκέφτομαι και χαμογελώ.
Στην Ερμού με περιμένει ένας φίλος μαζί με τον δεκάχρονο γιο του, ο Αrιστοτέλης είναι παιδί με ιδιαιτερότητες. Τους προλαβαίνω τη στιγμή που έχουν βγει από τον παιδοψυχίατρο.
«Πάει καλύτερα, Ελένη” μου λέει και ο φίλος μου δακρύζει.
Γι’ αυτό το παιδί θα στρώσει που θα πάει, μουρμουρίζω και τους αποχαιρετώ.
Στην Αγιά Σοφιά κατηφορίζω τον πεζόδρομο.
Συναντώ κάποια παιδιά με ποδήλατα.Οι ορθοπεταλιές τους σίγουρες και δυνατές.
Για αυτούς θα στρώσει σίγουρα, λέω δυνατά αδιαφορώντας για το βλέμμα κάποιων που με ακούν να παραμιλώ.
Στη Μητροπόλεως πέφτω σε μια παρέα εφήβων. Αστειεύονται, φλερτάρουν, αγκαλιάζονται, γελούν.
Για αυτό γρήγορα θα στρώσει γιατί υπάρχουν όλοι τους, φωνάζω και τους κοιτώ.